tsimiski-nikitara

Και οι δέκα (ήρωες της Ζήμενς) ήσαν υπέροχοι

2012-02-12T14:24:00.000-08:00

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Συγγνώμη αν ενοχλώ – και μάλιστα την κρίσιμη ώρα μιας ακόμη διάσωσης της χώρας – αλλά κατάλαβε κανείς τι ακριβώς συνέβη προχθές με την υπόθεση της Ζήμενς;

Στα μουλωχτά και εν μέσω απανωτών συσκέψεων, διαβουλεύσεων και διαπραγματεύσεων (λέμε τώρα) για τη νέα δανειακή σύμβαση, συνεδρίασε και η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, όπου ομόφωνα (εξαιρουμένου του ΚΚΕ) αποφασίστηκε να προχωρήσει η σύμβαση με την γερμανική εταιρία, ώστε να ολοκληρωθούν τα έργα επέκτασης του Μετρό και να λειτουργήσουν σε ένα χρόνο οι επτά νέοι σταθμοί – έργο που είχε μπλοκαριστεί λόγω της γνωστής υπόθεσης από τον Ιούνιο του 2009.

Ο αρμόδιος υπουργός κ. Βορίδης είπε πως η σύμβαση δεν παρουσιάζει κανένα νομικό πρόβλημα, εξέθεσε τα προβλήματα απώλειας κοινοτικών πόρων και εσόδων για το δημόσιο και το πράσινο φως άναψε.

Όπως έχει από καιρό γίνει γνωστό, αν τα έργα των επεκτάσεων προς Ελληνικό και Ανθούπολη δεν καταστούν λειτουργικά μέχρι 30.06.2012 και 31.03.2013 αντίστοιχα, υφίσταται κίνδυνος για ανάκτηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση της κοινοτικής συνδρομής.

Σύμφωνοι, αλλά τι θα γίνει με την γνωστή «εκκρεμότητα»; Ο κ. Βορίδης είπε ότι το θέμα της αποζημίωσης «κινείται παράλληλα, χωρίς να κωλύει την εξέλιξη της παρούσας σύμβασης», ότι δεν μπορούμε να αντικαταστήσουμε τη Ζήμενς διότι έχει εγκαταστήσει τα υλικά και χρειαζόμαστε τα ανταλλακτικά της και πως εντέλει το θέμα βρίσκεται στα χέρια του κ. Βενιζέλου (προφανώς μαζί με τη διάσωση της χώρας).

Είπε επίσης πως ο κ. Βενιζέλος βρίσκεται σε εντατική (άκουσον, άκουσον!) συνεννόηση με τη Ζήμενς στην κατεύθυνση της αποκατάστασης της βλάβης που υπέστη το Δημόσιο και για τα ποσά που σχετίζονται με αυτή.

Δηλαδή θέλει ο κ. Βορίδης να μας πείσει ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ο «Ηρακλής» κ. Βενιζέλος, που κόβει το ένα μετά το άλλο τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας, όπως ο ίδιος αποκάλεσε τις απαιτήσεις της τρόικας, βρίσκεται συγχρόνως και σε… εντατικές συνεννοήσεις με τη Ζήμενς!

Συγγνώμη, αλλά σε ποιους τα λέτε αυτά; Πού θα πάει αυτή η υπόθεση με το πολιτικό ψεύδος; Λίγη ντροπή δεν έχετε, επιτέλους; Αρπάξατε την υπουργική καρέκλα και νομίζετε ότι απευθύνεστε σε ηλίθιους; Και μας λέτε πως ο κ. Βενιζέλος εκτός από τις εντατικές συνομιλίες του με την τρόικα έχει και εντατικές συνομιλίες με τη Ζήμενς;

Μα και ο Ηρακλής έναν – έναν έφερε σε πέρας τους άθλους του!

Γιατί δεν ομολογείτε πως εφαρμόζετε την εντολή που ο κ. Ρέσλερ έδωσε κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα τον περασμένο Οκτώβριο, όταν ζήτησε να κλείσει η υπόθεση, εκβιάζοντας ως προς την έλευση νέων γερμανικών επενδύσεων στη χώρα, κάνοντας λόγο για την ανάγκη να υπάρχει… νομική ασφάλεια – δηλαδή ατιμωρησία;

Θα πείτε, να μην τελειώσει το Μετρό; Να τελειώσει, καμιά αντίρρηση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να τελειώσει και η υπόθεση της Ζήμενς, που μάλιστα - για όποιον θα ήθελε (λέμε τώρα) να διαπραγματευτεί με την Γερμανία – αποτελεί γερό διαπραγματευτικό χαρτί.

Δεν είχε προλάβει να φύγει ο κ. Ρέσλερ από την Αθήνα, και ο κ. Βενιζέλος έσπευσε, στις 15 Οκτωβρίου 2011, στη Βουλή (απαντώντας σε ερώτηση του κ. Παπαδημούλη), να κατεβάσει τον πήχη των απαιτήσεων, λέγοντας πως «πρέπει να έχουμε αίσθηση των διεθνών οικονομικών μεγεθών. Θα ζητήσουμε και θα λάβουμε ένα ποσό που αναλογεί στα μεγέθη των συμβάσεων που έχουν συναφθεί».

Εξήγησε μάλιστα ότι τα ποσά αυτά αφορούν στις απαιτήσεις της χώρας μόνο για ηθική βλάβη, γνωστοποιώντας παράλληλα ότι το ελληνικό Δημόσιο δεν πρόκειται να καταθέσει αγωγές διότι αποτελούν «επισφαλή οδό και για μας και για τους Γερμανούς».

Λίγες μέρες νωρίτερα, στις 10 Οκτωβρίου, ο υπουργός Δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου μας είχε διαβεβαιώσει στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, πως «πολύ σύντομα θα έχει ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση, βρισκόμαστε πολύ κοντά το κλείσιμο της υπόθεσης, τουλάχιστον ως προς το σκέλος των απαιτήσεων του ελληνικού δημοσίου κατά της Ζήμενς».

Δηλαδή, πόσο κοντά βρισκόμασταν; Προφανώς πολύ κοντά στην επίσκεψη Ρέσλερ στην Αθήνα (στις 7 Οκτωβρίου).

Οπότε, φαντάζομαι ότι παρέλκει να ρωτήσουμε πού πήγαν όλα τα ηρωικά που ακούμε εδώ και έναν ακριβώς χρόνο σχετικά με την επιβολή προστίμου στη Ζήμενς.

Διότι από ήρωες σ’ αυτή τη χώρα, άλλο τίποτε:

Ήρωας υπ’ αριθμόν 1: Χάρης Παμπούκης (που χάθηκε αυτή η ψυχή;). Πανίσχυρος υπουργός Επικρατείας, έστησε το παραμύθι του Fast Track και ανέλαβε την… κάθαρση!

Στις 24 Ιανουαρίου 2011, ο κ Παμπούκης, με την ιδιότητα του καθηγητή της Νομικής, έστειλε επιστολή στη Ζήμενς ΑΕ, ενημερώνοντας πως η Ελλάδα «θα αναζητήσει με κάθε πρόσφορο μέσο την ανόρθωση της δικής της άμεσης ζημίας από τις φαύλες πρακτικές που ακολουθήθηκαν στο παρελθόν από τη Ζήμενς», υποσχόμενος μια «δίκαιη τιμωρία» και δηλώνοντας πως στην υπόθεση δεν μπορούν να μπουν τίτλοι τέλους «χωρίς την εξάντληση κάθε περιθωρίου απόδοσης συγκεκριμένων και τεκμηριωμένων ευθυνών σε πρόσωπα που αναμίχθηκαν αποδεδειγμένα στην συγκεκριμένη υπόθεση», διότι… «δημιουργούμε με κόπο μία νέα Ελλάδα που θέλει να αποκαθάρει τις παράνομες αυτές πρακτικές και να δημιουργήσει ένα καθαρό φιλοεπενδυτικό περιβάλλον, σεβόμενο το νόμο και τους κανόνες της διαφάνειας και του ανταγωνισμού».

Διαβεβαίωνε επίσης ότι «η Ελληνική Δημοκρατία οφείλει στους Έλληνες πολίτες την αποκάλυψη της αλήθειας» και πως «εμείς θα πράξουμε το καθήκον μας»!

Προανήγγειλε επίσης αγωγές αποζημίωσης και από τις εταιρίες στις οποίες το κράτος έχει μετοχές, λέγοντας πως ο πρωθυπουργός (ο Παπανδρέου, για να μην ξεχνιόμαστε) θα τις πίεζε «να το κάνουν αυτό, και να το κάνουν σωστά, όχι μόνο να το κάνουν, να το κάνουν όσο γίνεται πιο σωστά».

Την επομένη, 25 Ιανουαρίου, ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου ανακοίνωσε στη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου πως η Ελλάδα θα εκινείτο κατά της Ζήμενς και κάλεσε τον υπουργό Δικαιοσύνης να κινήσει τις διαδικασίες επιβολής προστίμων για θέματα παραβίασης των αρχών διαφάνειας.

Ζήτησε επίσης από τον υπουργός Ανάπτυξης να βάλει την Επιτροπή Ανταγωνισμού να ερευνήσει αν παραβιάστηκε ο… υγιής ανταγωνισμός!

Κάλεσε επίσης τον υπουργό Οικονομικών να διερευνήσει την δυνατότητα, μέσω του… Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, για αγωγές αποζημιώσεως για ηθική βλάβη του Ελληνικού Δημοσίου.

Και, βέβαια, κάλεσε και την Δικαιοσύνη να κινηθεί ταχύτερα!

Την 1η Φεβρουαρίου, διεξήχθη σύσκεψη υπό τον κ. Παμπούκη για το θέμα του συμβιβασμού με τη Ζήμενς, στην οποία συμμετείχαν επίσης οι κ.κ. Καστανίδης, Χρυσοχοΐδης και Παπακωνσταντίνου.

Αντικείμενο εκείνης της σύσκεψης ήταν, όπως ανακοινώθηκε, η διεκδίκηση αποζημιώσεων εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου για τη ζημία που υπέστη από τις πρακτικές της εταιρίας τα προηγούμενα χρόνια.

Στις 11 Φεβρουαρίου, απαντώντας ο κ. Παμπούκης σε επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή Χρήστου Μαρκογιαννάκη, χαρακτήρισε το ενδεχόμενο εξωδικαστικού συμβιβασμού «ευχής έργον», προσθέτοντας πως για να συμβεί αυτό θα χρειαστεί μια σοβαρή αποτίμηση της ζημιάς.

Είπε μάλιστα πως αυτό που έγινε από την εξεταστική ήταν μια πρώτη αποτίμηση «που έγινε με το μάτι» και… δεν μπορεί να αποτελέσει νομική διεκδικητική βάση. Όσο για το ενδεχόμενο να δοθούν ονόματα δωροδοκηθέντων από τη νέα διοίκηση της γερμανικής εταιρίας, το χαρακτήρισε… λογικώς αδύνατο.

Στις 5 Μαΐου 2011 ο κ. Παμπούκης μας ανακοίνωσε πως ανέθεσε την υπόθεση της Ζήμενς στο (ειδικευμένο σε θέματα δωροδοκιών) νομικό γραφείο Hogan Lowells LLP. Κάνει να ρωτήσουμε αν το συγκεκριμένο γραφείο ανέλαβε ποτέ δράση, αν έχει προβεί σε κάποιες ενέργειες, αν έχει λάβει κανένα ποσό ως αμοιβή;

Ήρωας υπ’ αριθμόν 2: Ηλίας Μόσιαλος. Ως κυβερνητικός εκπρόσωπος απέκλεισε το ενδεχόμενο εξωδικαστικού συμβιβασμού (που μετά ο κ. Παμπούκης αποκάλεσε «ευχής έργον»).

«Αυτή τη στιγμή μιλάμε για μια σειρά από ενέργειες που ήδη γίνονται και κάποιες άλλες ήδη έχουν αποφασιστεί, ώστε να αντιμετωπιστεί η ζημία του ελληνικού δημοσίου από το σκάνδαλο της Ζήμενς», ήταν η δήλωση του «ήρωα» Μόσιαλου, στις 21 Ιουλίου 2011.

Είπε επίσης ότι υπάρχουν τα πρόστιμα που επιβάλλονται λόγω αθέμιτου ανταγωνισμού, υπάρχουν οι αγωγές που ήδη έχουν ξεκινήσει από οργανισμούς που έχουν μέτοχο του ελληνικό δημόσιο και έχουν υποστεί βλάβη από αυτές τις συμβάσεις και υπάρχει ένα θέμα της αποκατάστασης της ηθικής βλάβης του δημοσίου, το οποίο χαρακτήρισε «πολύ σύνθετο νομικό ζήτημα».

Προφανώς, όλα αυτά υπήρχαν μόνο στη φαντασία του…

Είχε προηγηθεί, στις 19 Ιουλίου, η άρνηση της Ζήμενς για υποχρέωση καταβολής στο Ελληνικό Δημόσιο. Αντιπροσωπεία της είχε τότε συναντηθεί με τον κ. Παμπούκη (είχε στο μεταξύ υποβαθμιστεί σε αναπληρωτή υπουργό Ανάπτυξης) και του γνωστοποίησε την πρόθεση της για άμεση επίδοση αγωγής κατά της Ελληνικής Δημοκρατίας, με την οποία ζητά από το Πρωτοδικείο του Μονάχου να αναγνωρίσει ότι δεν υπάρχει υποχρέωση αποζημίωσης έναντι του Ελληνικού Δημοσίου.

Ο κ. Παμπούκης, είχε επισημάνει ότι η Ελληνική Δημοκρατία θα προβεί σε όλες τις ενδεδειγμένες ενέργειες για την προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος και επανέλαβε τη δεδηλωμένη πρόθεση της Ελληνικής Δημοκρατίας να επιβάλει όλες τις κυρώσεις που προβλέπονται από το Ελληνικό και διεθνές δίκαιο.

Ήρωας υπ’ αριθμόν 3: Μιλτιάδης Παπαϊωάννου. Την 1η Ιουλίου (2011), ο υπουργός Δικαιοσύνης ανακοίνωσε πομπωδώς πως η Βουλή δεν θα έκλεινε τις εργασίες της αν δεν διευθετείτο η υπόθεση της Ζήμενς, προσθέτοντας πως το θέμα «θα αντιμετωπιστεί ταχύτατα», καθώς «πρέπει να αμβλυνθεί το αίσθημα του κόσμου πως υπάρχει ατιμωρησία, ειδικά για τους δημόσιους λειτουργούς».

Διαβεβαίωσε ακόμη ότι η πρόβλεψη του νομοσχεδίου για ταχύτητα του ελέγχου δεν θα απεμπολεί την ουσία και γνωστοποίησε ακόμη ότι έχει γίνει ήδη προεργασία με τους ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς.

Ήρωας υπ’ αριθμόν 4: Την Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου, ο κ. Γιάννης Ραγκούσης (υπουργός Εσωτερικών και «αντ’ αυτού» τότε, που αργότερα μετακινήθηκε στο υπουργείο Μεταφορών, έκανε άνω –κάτω την Αθήνα εν μέσω τουριστικής σεζόν λόγω της ιστορίας με τα ταξί και τώρα αρκείται σε στρατιωτικούς χαιρετισμούς ως αναπληρωτής υπουργός Άμυνας), δήλωνε στην εφημερίδα Real News, πως για το σκάνδαλο της Ζήμενς θα διερευνηθούν τα πάντα, «ακόμα και η πιθανή ροή μαύρου χρήματος σε κομματικά ταμεία», καθώς «ουδείς είναι υπεράνω ελέγχου, ούτε οι πρώην πρωθυπουργοί».

Ήρωας υπ’ αριθμόν 5: Χάρης Καστανίδης. Ο κ. Καστανίδης, που επί Σημίτη πραγματοποίησε ηρωική έξοδο λόγω ακριβώς των συμβάσεων της Ζήμενς, ανακοίνωσε στις 3 Φεβρουαρίου (του 2011) τον έλεγχο όλων των συμβάσεων του Δημοσίου με ιδιωτικές εταιρείες, που δεν έχουν εκτελεστεί μέχρι σήμερα, από το Ελεγκτικό Συνέδριο.

Διευκρίνισε πως όλες οι συμβάσεις της Siemens και άλλων εταιρειών, οι οποίες δεν είχαν υπογραφεί μέχρι τότε, θα επανελέγχονταν από ειδικό τμήμα μείζονος σύνθεσης του Ελεγκτικού Συνεδρίου. (Να υποθέσουμε, κ. Βορίδη, πως το κράτος έχει συνέχεια και αυτό έχει ήδη συμβεί ή να στηριχθούμε μόνο στις δικές σας νομικές γνώσεις; Δεν έχουμε πρόβλημα, αλλά να το ξέρουμε).

Όπως προκύπτει από το μικρό «ηρωικό χρονικό» στους ήρωες πρέπει να προσθέσουμε και τον ίδιο τον κ. Παπανδρέου, τον κ. Βενιζέλο που βρίσκεται σε «εντατικές συνεννοήσεις με τη Ζήμενς», τους κ.κ. Χρυσοχοΐδη και Παπακωνσταντίνου που έλαβαν μέρος στην περίφημη υπό τον κ. Παμπούκη σύσκεψη και, τέλος, τον κ. Βορίδη, που έκλεισε (αναίμακτα για τη Ζήμενς) την υπόθεση.

Υ.Γ. Τελικά, το μόνο που θα απομείνει από την υπόθεση (μέχρι την έκδοση της δικαστικής απόφασης) είναι οι αγωγές Τσουκάτου – Καμμένου και το ξεροστάλιασμα στα δικαστήρια…

Το Αγγλικό Δίκαιο και τα Ελληνικά Ομόλογα, η Στάση Πληρωμών και η Κατάσταση (έκτακτης) Ανάγκης (State of Necessity)

2012-02-12T14:15:00.000-08:00

Διαβάστε προσεκτικά το παρακάτω άρθροτου Μιχάλη Βάρδα (φωτογραφία δεξιά), οικονομολόγου και παραγκωνισμένου (γιατί άραγε;) στελέχους γνωστού κόμματος. Περιγράφει με απόλυτη σαφήνεια τι θα έκαναν οι πολιτικοί που "διαπραγματεύονται" ΑΝ ΗΤΑΝ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ:

Το Αγγλικό Δίκαιο και τα Ελληνικά Ομόλογα, η Στάση Πληρωμών και η Κατάσταση (έκτακτης) Ανάγκης (State of Necessity)

Με τις επερχόμενες δανειακές συμβάσεις (παλαιά και νέα), η Ελλάδα καλείται να παραδώσει το Όπλα της !

Αυτά είναι το Ελληνικό Δίκαιο που διέπει την έκδοση και διαχείριση των Ελληνικών Ομολόγων και η Στάση Πληρωμών.

Αν η Ελλάδα υποκύψει τώρα ένεκα της ολιγωρίας των αδυνάμων πολιτικών ηγεσιών της, θα εξαθλιωθεί , θα καταστραφεί και, τελικά, θα υποδουλωθεί στους νέους δυνάστες της οριστικά και αμετάκλητα !!!

Πέρα από την τρομοκρατία που ασκείται στους Έλληνες για το ενδεχόμενο «χρεωκοπίας» της Ελλάδας, επιστροφής στη δραχμή κλπ., η ουσία είναι ότι ενώ η στάση πληρωμών αποτελεί πλέον ρεαλιστικό ενδεχόμενο, δεν φαίνεται να υπάρχει καμιά σοβαρή προετοιμασία της Ελλάδας για να την αντιμετωπίσει, εάν χρειασθεί (δημιουργία αποθεμάτων τροφίμων, καυσίμων, φαρμάκων , πολεμοφοδίων κλπ). Η γενική παραπληροφόρηση – τηλεοπτική και μη – συσκοτίζει την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Ο κόσμος ακούει «στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» και πανικοβάλλεται .

Η αλήθεια είναι όμως, ότι ακόμη και εάν ένα κράτος κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές του (αυτό εννοεί ο όρος «χρεωκοπία» κράτους), το κράτος εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή του χρήματα από φόρους για πληρωμές των βασικών του λειτουργιών. «Στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» κράτους στο διεθνές οικονομικό λεξιλόγιο δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει καθόλου χρήματα, αλλά ότι το κράτος παύει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Άσχετα από το επιθυμητό ή μη μίας στάσης πληρωμών των ελληνικών δανείων, η Ελλάδα πρέπει να προετοιμασθεί για μία τέτοια περίπτωση, για τον πολύ απλό λόγο ότι το ενδεχόμενο αυτό γίνεται όλο και πιό πιθανό. Πώς όμως θα πρέπει να χειρισθεί μια τέτοια κατάσταση;

Αυτό που δεν μας λένε: Κατάσταση (έκτακτης) Ανάγκης ή State of Necessity

Επιμελώς αποκρύπτεται στην Ελλάδα από όλους ότι το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατάσταση δημοσιονομικής αδυναμίας (αγγλ.: State of Necessity) το δικαίωμα να αναστείλει την πληρωμή των δανείων του. Αυτό αποτελεί κοινό τόπο για όσους ασχολούνται με το διεθνές δίκαιο, έχει δε αυτή κωδικοποιηθεί από την Διεθνή Νομική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών (International Law Commission) από εφαρμογή αυτού του κανόνα για πάνω από έναν αιώνα στο διεθνές δίκαιο. Δείτε στο ILC-Yearbook του 1980 , πόσα ενδιαφέροντα επιχειρήματα μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα έναντι των δανειστών της (από τη σελίδα 14 και μετά, ειδικά από το σημείο 25 και έπειτα . Η Ελλάδα έχει στο χέρι της τη δυνατότητα να πει ένα νομιμότατο «ελάτε να πάρετε όταν έχουμε» στους δανειστές της !

Αυτό που αποκρύπτεται ακόμη πιο επιμελώς είναι ότι υπάρχει σήμερα όλο και πιο έντονη διεθνής αμφισβήτηση της δυνατότητας αναστολής των πληρωμών όταν τα δάνεια οφείλονται σε ιδιώτες δανειστές (όχι κράτη) και υπάγονται σε αλλοδαπό δίκαιο. Η σημαντικώτερη αμφισβήτηση αυτού του είδους τα τελευταία χρόνια προήλθε από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο το 2007, σε σχέση με τα χρέη της Αργεντινής, τη στιγμή που άλλα ανώτατα δικαστήρια (όπως της Ιταλίας το 2005) είχαν αναγνωρίσει ότι η Αργεντινή δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές των δανείων προς ιδιώτες πιστωτές, ακόμη και εάν αυτά υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο.

Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος, για τον οποίο υπάρχει τέτοια πίεση για το αγγλικό δίκαιο και ταυτόχρονα (κάτι που καθόλου δεν λέγεται δημοσίως) για το δικαστήριο που θα κρίνει α) αν η Ελλάδα είναι πράγματι σε state of necessity και β) αν δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές προς ιδιώτες. Είναι η μόνη ελπίδα που έχουν σήμερα οι ιδιώτες πιστωτές να ξεπεράσουν το σημαντικότατο νομικό εμπόδιο της State of Necessity.

Οι δυνατότητες της Ελλάδας σε καθεστώς State of Necessity

Η δυνατότητα να επικαλεσθεί η Ελλάδα State of Necessity σε περίπτωση χρηματοδοτικού αδιεξόδου είναι το βασικό της όπλο, που κινδυνεύει με το αγγλικό δίκαιο. Το ελληνικό δίκαιο (άρθρο 31 ν. 1914/1990) προβλέπει ότι οι όροι των ομολόγων (επιτόκιο, χρόνος αποπληρωμής κλπ.) ρυθμίζονται με απλές υπουργικές αποφάσεις. Αυτό σημαίνει ότι, όταν η Ελλάδα επικαλεσθεί State of Necessity, μπορεί την άλλη στιγμή με μια απλή υπουργική απόφαση να σταματήσει την τοκογονία των ομολόγων (0% επιτόκιο) και να αναστείλει την πληρωμή τους για όσο διαρκεί η State of Necessity. Με τον τρόπο αυτό, ρίχνει το έλλειμμά της κατά 6% ή περισσότερο (όσο είναι η δαπάνη των τόκων ως ποσοστό του ΑΕΠ) και σταματάει να έχει την πίεση της αποπληρωμής του χρέους.

Το σημαντικώτερο :

Η νομιμότητα μίας τέτοιας ενέργειας θα κριθεί (πλην περιπτώσεων όπου ενεργοποιούνται ρήτρες διεθνούς διαιτησίας) από τα ελληνικά δικαστήρια αποκλειστικά!

Το ίδιο ακριβώς μπορεί να κάνει και με τα δάνεια του Μνημονίου, με τη διαφορά ότι εδώ θα χρειαστεί νέος νόμος της Βουλής και όχι απλή υπουργική απόφαση. Εδώ η επίκληση της State of Necessity θα είναι όμως πιο ασφαλής, διότι η εφαρμογή της State of Necessity δεν αμφισβητείται έναντι άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών – ασχέτως του ότι η δανειακή σύμβαση του Μνημονίου προβλέπει παραίτηση της Ελλάδας από ασυλίες εθνικής κυριαρχίας: Αυτά δεν ισχύουν όταν υπάρχει State of Necessity, που αποτελεί Αναγκαστικό Διεθνές Δίκαιο! Εδώ η νομιμότητα της State of Necessity θα κριθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πολύ δύσκολαθα αρνηθεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε State of Necessity.

Σε απλή αριθμητική, η επίκληση της State of Necessity σημαίνει για την Ελλάδα αυτόματη μείωση του ελλείμματός της στο 3-4%, το οποίο μπορεί να καλυφθεί (εντός του ευρώ και χωρίς καμία ανάγκη για μετάβαση στη δραχμή) είτε με εσωτερικό δανεισμό, είτε με στοχευμένες περικοπές δαπανών, είτε με δανεισμό από τρίτα κράτη, που θα είχαν ενδιαφέρον ή συμφέρον να δανείσουν την Ελλάδα. Για τους δανειστές της Ελλάδας σημαίνει ότι κρατούν όλο το κεφάλαιό τους, αλλά θα ξεκινήσουν ξανά να εισπράττουν τόκους και να μπορούν να ζητήσουν αποπληρωμή του κεφαλαίου τους, όταν η Ελλάδα δηλώσει ότι έχει ξεπεράσει τη State of Necessity. Αυτό θα συμβεί από τη στιγμή που θα επιτευχθούν τα πρώτα πλεονάσματα και βελτιωθεί η διεθνής χρηματοπιστωτική εικόνα της Ελλάδας, ώστε να μπορεί να απευθυνθεί ξανά στις αγορές χρήματος.

Θεωρίες συνωμοσίας

Εδώ τίθεται το ερώτημα: Αν είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο, γιατί δεν θέλουν όλοι να ακολουθήσει η Ελλάδα αυτή την λύση, που αφήνει ευχαριστημένους και την Ελλάδα, που θα ξεφύγει από το Μνημόνιο, και τους δανειστές, που δεν θα πρέπει να υποστούν κανένα haircut;

Πρώτον, διότι από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά η ηγεσία της Ελλάδας υπηρετεί οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα, εκτός από τα ελληνικά.

Δεύτερον, διότι η ελληνική κρίση προκλήθηκε στα πλαίσια ευρύτερου νομισματικού πολέμου και συντηρείται στα πλαίσια του ίδιου νομισματικού πολέμου.

Τρίτον, διότι η ελληνική κρίση είναι μια μοναδική ευκαιρία για την λεηλασία της ελληνικής δημόσιας περιουσίας και του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και αυτοί που κινούν τα νήματα δεν θέλουν να αφήσουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη.

Αυτά όλα μπορούν να ακούγονται σαν θεωρίες συνωμοσίας, όμως είναι και η μόνη λογική εξήγηση για το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν έχει διερευνηθεί η προφανής (και νόμιμη) λύση για την Ελλάδα, που είναι η, σε διαπραγμάτευση με τους εταίρους, κήρυξη της Ελλάδας σε προσωρινή State of Necessity (δημοσιονομική αδυναμία), ζητώντας από τους πιστωτές να μην χάσουν κεφάλαιο (όπως θα συμβεί αν τελικά συμφωνηθεί το PSI), αλλά μόνον τόκους για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι να βελτιώσει η Ελλάδα τα οικονομικά της.

Δεδομένα πάντως είναι ότι α) η State of Necessity ως κανόνας του διεθνούς δικαίου είναι σήμερα σε ισχύ και ήταν σε ισχύ και πριν το 2009 και β) κανείς δεν μιλάει για αυτή την πολύ ρεαλιστική εκδοχή, ενώ διαδεδομένες είναι οι πολύ λιγότερο ρεαλιστικές συζητήσεις για λογιστικό έλεγχο του χρέους κλπ.

Αν αυτά από μόνα τους δεν μας υποψιάζουν ότι οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν κάποια βάση, ας δούμε τουλάχιστον θετικά την πραγματικότητα μίας ενδεχόμενης ελληνικής Στάσης Πληρωμών : Η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να σχεδιάσει την διαχείριση μίας τέτοιας κατάστασης προς το συμφέρον της. Και το καθαρό συμφέρον της είναι, αν χρειασθεί, να επικαλεσθεί State of Necessity, όπως είναι όλο και πιθανότερο, να το κάνει αυτό με τα ελληνικά ομόλογα υπό το υπάρχον σημερινό καθεστώς τους , εκείνο του Ελληνικού Δικαίου , σε καμία δε περίπτωση του Αγγλικού!

ΠΗΓΗ:http://thesecretrealtruth.blogspot.com/

Ποντίκια, ποιο πλοίο βυθίζεται;

2012-02-10T07:45:00.000-08:00

Κανείς σίγουρα δεν ψάχνει την καταστροφή του τόπου. Ουδείς την επιδιώκει. Οι γνώμες όμως διαφέρουν για το πώς θα αποφευχθεί.

Για τον κ. Λαφαζάνη, για να αρχίζουμε από τους γραφικότερους, η Δημοκρατία καταλύθηκε και το Σύνταγμα επίσης.
Νόμος είναι το δίκιο του Παναγιώτη, άντε και του ΣΥΡΙΖΑ.
Άρα, στη δραχμή ολοταχώς , ανεξάρτητα αν δεν συνειδητοποιεί τι λέει.

Τα ίδια, πιο τετράγωνα, πιο δομημένα, ενδοσυστημικά, επαγγέλεται και η κ. Παπαρήγα.
Συλλαμβάνει την τρόικα, αποκλείει το Χιλτον, αλλά αφήνει και ανοικτό το γκαράζ για να φύγουν οι άνθρωποι. Το ζήτημα είναι να έχει την εποπτεία και άδειες πάντα χορηγεί.

Εδώ κάπου τελειώνει ο κόσμος της κοινοβουλευτικής δραχμής.
Και αρχίζει ο χωρίς σύνορα υγρός χώρος του ευρώ.

Ανάμεσα ο ευπατρίδης Κουβέλης, πάντα λίγο ροζ, που πολύ σωστά αποκαλείται Στεφανόπουλος της αριστεράς.
Όσο κι αν έχει δυσκολίες να συνθέσει δημοσκοπικά τουλάχιστον απολαμβάνει υψηλής ασυλίας., παρακολουθώντας από τη μια την διαμαρτυρία του γενετικου του υλικού και ταυτόχρονα ακολουθώντας την κοινή λογική της ευθύνης,

Ο κ. Καρατζαφέρης είναι παλιό μέλος και έμπειρο μέρος του συστήματος. Προσπάθησε, πήρε πραγματικό ρίσκο με τη συμμετοχή του στη διακυβέρνηση. Γιατί το ακροατήριο του είναι συνηθισμένο στην καταγγελία και ασφυκτιά στην εκλογίκευση. Δεν είναι δα και το κόμμα των διανοουμένων.
Γι αυτό και κινδυνεύει να πάθει ότι ο Συνασπισμός το 89 από τη διακυβέρνηση.
Απόπειρα ξεκαθαρίσματος έκαναν τότε οι άνθρωποι από την παθογενή“Πασοκίλα”, με “βρώμικο 89” κατέληξαν.
Ετσι λοιπόν για να μην πάθει τα ίδια, αποχωρεί τάχα σεμνά και μετρημένα, θεσμικά....
Δύσκολο να σταθεί όρθιος, γιατί οι βάρκες είναι δύο.

Το μεγάλο πανηγύρι είναι στον δικομματισμό.
Μια Ν.Δ. αντιμνημονιακής συγκυβέρνησης που σπέρνει ατόφια σύγχιση και αναξιοπιστία., με την επίκληση παραδοσιακής ευθύνης της συντηρητικής παράταξης αλλά και την αμετροέπεια της λαικής δεξιάς,
Κορώνες λεβέντικες και κουτσές αποχωρήσεις όπως του κ. Μανώλη από γραμματέα του συνδικαλιστικού !!!, κι από την άλλη δηλώσεις εθνικής συνεργασίας κι ευθύνης από τον κ. Αβραμόπουλο
Επιστέγασμα το χθεσινό διάγγελμα του αρχηγού της που με ευκρίνεια αποτυπώνει τα κομματικά αδιέξοδα.

Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει αρχηγό και μέλη πλέον.
Έχει όμως βουλευτές. Στην ουσία πρώην, γιατί από τους 153, σε εκλογικό ενδεχόμενο ούτε οι 50 δεν θα επιβιώσουν.
Αυτοί οι βουλευτές λοιπόν, σίγουροι για την μη επανεκλογή τους, ανεκάλυψαν την νέα , αντιμνημονιακή , κολυμβήθρα του Σιλωάμ.
Θυμήθηκαν τώρα, μετά απο τόσα και τόσα που ψήφισαν και δέχθηκαν – με τιμητική εξαίρεση την άρνηση σε πρωθυπουργία Πετσάλνικου- , θυμήθηκαν λοιπόν πως η πατρίδα έχει θέμα και βάζουν, κατά το συνήθειο της περιόδου κόκκινες γραμμές.
Για να ψηφίσουν ή όχι την Κυριακή.

Άλλος τον κατώτατο μισθό, άλλοι τις επικουρικές, οι καλύτεροι τον ....ΦΠΑ στα νησιά.
Για τους δικηγόρους και τους ταξιτζήδεςή τον δήμο Κάτω Πετριάς ακόμη δεν βγήκε κανείς, αλλά μέχρι την Κυριακή καιρός υπάρχει.

Σαν τα ποντίκια νομίζουν πως εγκαταλείποντας το ΠΑΣΟΚ που βουλιάζει, εγγράφουν τάχα και υποθήκη για το μέλλον.
Μπροστά τους υπάρχει ο εαυτός τους, η έδρα τους, το κόμμα τους, και τελευταίοι οι Έλληνες. Με αυτήν ακριβώς τη σειρά προτεραιότητας.

Ούτε καν τώρα σκέφτονται, δεν τους περνά καν από το μυαλό, πως η ευθύνη έχει αλλάξει στρατόπεδο, δεν είναι όχι ή ναι στη δανειακή σύμβαση, είναι αν θα φτιάξουμε την Ελλάδα από την αρχή, με επαχθές βάρος αλλά την ελάχιστη έστω ασφάλεια της μισητής Ευρωζώνης.

Δεν διανοούνται πως αυτά που λενε στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις, επιβεβαιώνουν στα μάτια του κόσμου αλλά και στα μάτια των Ευρωπαίων, ότι σωτηρία της χώρας, με αυτό το πολιτικό προσωπικό, δεν γίνεται να υπάρξει.
Δεν ενδιαφέρονται αν στις κρίσιμες αυτές μέρες, όχι μόνο για λόγους διαπραγμάτευσης, αλλά κυρίως γιατί στις πυκνές στιγμές φτιάχνονται οι συνειδήσεις, αυτοί με τη στάση τους βοηθούν το μηδέν και το πίσω.

Και γιατί να τους νοιάζει; Στην Ελλάδα που θα κάνει ταμείο, τι θα πετάξει και τι θα κρατήσει από το παρελθόν αυτοί ξέρουν ήδη που ανήκουν. Στους ΧΥΤΑ της λησμονιάς
Και πηδούν από το πλοίο, προσπαθώντας μάλιστα να κάνουν και πλαφ για ν ακουστούν.

Πηγή: parapolitika.gr

Όλοι μαζί οι Έλληνες μπορούμε!

2012-02-08T08:51:00.000-08:00

του Θεόδωρου Καράογλου

Βουλευτή ΝΔ Β΄ Θεσ/κης

Διανύουμε ιδιαίτερα κρίσιμες ώρες για τη χώρα μας, τη κοινωνία και την οικονομία μας.

Οι συζητήσεις της Ελληνικής Κυβέρνησης με τους πιστωτές μας για την ολοκλήρωση του PSI, για το νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα καθώς και τη νέα δανειακή σύμβαση είναι σε κρίσιμο σημείο και τα αποτελέσματα τους θα κρίνουν το μέλλον μας για πολλές δεκαετίες.

Θα πρέπει με μέγιστη υπευθυνότητα να ζυγίσουμε τις καταστάσεις όπως διαμορφώνονται και να πάρουμε ΟΛΟΙ τις αποφάσεις μας.

Γνωρίζω ότι η κατάσταση στη κοινωνία δεν είναι καλή. Με ταχύτατη πρόοδο οι Έλληνες πολίτες αντιμετωπίζουν το φάσμα της φτώχειας και η απελπισία φωλιάζει στις ψυχές τους.

Η προσπάθεια που γίνεται θεωρητικά πρέπει να έχει έχει διπλό στόχο. Αφενός να υπάρξουν οι ελάχιστες δυνατες επιπλέον απώλειες στο βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων και αφετέρου να περάσουμε το συντομότερο δυνατό σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Αισθάνομαι και εγώ πολύ οργισμένος για το πως φτάσαμε ως εδώ. Δεν θα ξεχάσω ότι σε εποχές που η Ν.Δ. έδινε διπλό δώρο Χριστουγέννων στους ανέργους ή διπλό επίδομα ανεργίας σε όσους είχαν στεγαστικό δάνειο ή παροχές σε τρίτεκνους και πολύτεκνους ή τόσες άλλες παροχές προς ευπαθείς ομάδες, οι συνάδελφοι μου του ΠΑΣΟΚ και τα ελεγχόμενα MME τους, μας χλευάζανε και μας επιτίθονταν ως "κοινωνικά ανάλγητους". Σε μια εποχή που η ανεργία είχε πέσει στο 7,5% ενώ τώρα εχει ξεπεράσει το 20%!

Θυμάμαι όταν θελήσαμε να προχωρήσουμε την αναθεώρηση του συντάγματος και την κατάργηση του επαίσχυντου νόμου περί ευθύνης υπουργών που οδηγεί στην ατιμωρησία πρώην υπουργών, ότι το ΠΑΣΟΚ αποχώρησε και η διαδικασία δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί.

Θυμάμαι τη μανιώδη αντίδραση τους στην έναρξη της κρίσης, τον εκβιασμό για πρόωρες εκλογές και την ανάληψη στη συνέχεια της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, τη σχεδιασμένη προσφυγή στο ΔΝΤ, την κατασυκοφάντηση της χώρας, καθώς και την ακύρωση μεγάλων συμφωνιών, όπως των Ελληνορωσσικών αγωγών, την αξιοποίηση του Ελληνικού, το εργοστάσιο στον Αστακό, τις αποκρατικοποιήσεις (που έχουν παγώσει όλες μέχρι να εξαυλωθεί πλήρως η αξία των οργανισμών που θέλουν να ξεπουλήσουν)! Όλα αυτά συνετέλεσαν να φτάσουμε ως εδώ.

Τελευταίο οχυρό του ΠΑΣΟΚ είναι η προσπάθεια του να περάσει στη κοινωνία ότι "όλοι είμαστε το ίδιο". ΟΧΙ κύριοι του ΠΑΣΟΚ! Δεν είμαστε όλοι το ίδιο.

Αλλα δεν είναι η ώρα και η στιγμή να αναπτύξω τα επιχειρήματα μου τώρα. Σύντομα θα γίνει και αυτό. Ας τελειώσουμε πρώτα με το καλό με τη διαπραγμάτευση για το νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα.

Τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί, αλλά πολύ δύσκολα θα μπορέσει να τις αποφύγει. Τότε θα αποκαλύψουμε πολλά σκοτεινά σημεία των 2,5 ετών που πέρασαν και αυτή τη φορά οι υπεύθυνοι πρέπει να λογοδοτήσουν και θα λογοδοτήσουν.

Κλείνοντας θέλω να σας καλέσω κοντά μας στον πιο δύσκολο αγώνα που δίνουμε για την ανόρθωση της πατρίδας. Είμαι κοντά σε κάθε συμπολίτη μου να ακούσω το πρόβλημα του, ή τη πρόταση του για μια καλύτερη πατρίδα. Γιατί όλοι μαζί οι Έλληνες μπορούμε!

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά του “τείχους” της ντροπής

2012-02-05T06:32:00.000-08:00

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας μπροστά στο άγαλμα “Καραθεοδωρή” στη Νέα Βύσσα, θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 6 Φεβρουαρίου, στις 9.30 το πρωί.

Η κινητοποίηση οργανώνεται με αφορμή την προγραμματισμένη για την ίδια ημέρα επίσκεψη του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Χρήστου Παπουτσή και του υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μανώλη Όθωνα, για την έναρξη των εργασιών κατασκευής του “φράχτη” στο χερσαίο τμήμα των συνόρων Ελλάδας-Τουρκίας, στην περιοχή της Βύσσας.

Η συμμετοχή στη συγκέντρωση είναι εξαιρετικά σημαντική, προκειμένου να ακουστεί δυνατά η αντίθεση της τοπικής κοινωνίας στην κατασκευή του “τείχους” της ντροπής και της βαρβαρότητας, που υποκριτικά αποφάσισε η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, με σκοπό, δήθεν, να αποτρέψει την παράνομη

είσοδο μεταναστών στη χώρα.

Για μια ακόμη φορά, επισημαίνουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι η κατασκευή του “φράχτη” δεν μπορεί να αναχαιτίσει τις ροές μη νόμιμων μεταναστών, παρά μόνο να τις μετατοπίσει σε άλλα, πιο επικίνδυνα “περάσματα”.

Για μία ακόμη φορά, επισημαίνουμε ότι ένα τέτοιο ανούσιο “έργο”, θίγει βαθύτατα την αξιοπρέπεια των κατοίκων του Έβρου και στιγματίζει ολόκληρο το νομό στη συνείδηση κάθε νοήμονα ανθρώπου.

Για μία ακόμη φορά, οφείλουμε να δείξουμε σε εκείνους που αποφάσισαν χωρίς να λάβουν υπ'όψιν τους τη γνώμη της τοπικής κοινωνίας, ότι διαφωνούμε κάθετα με την εντελώς αναποτελεσματική και απάνθρωπη κατασκευή του “φράχτη”.

STOP EVROS WALL

http://stopevroswall.blogspot.com/

ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ!

2012-01-31T00:56:00.000-08:00

Η επίθεση που δέχεται η Πατρίδα μας σε όλα τα δυνατά επίπεδα περιλαμβάνει και το υποχθόνιο σχέδιο Εβραίων Σιωνιστών για υφαρπαγή τμημάτων των ελεύθερων εδαφών μας: την Κρήτη την διεκδικούν οι ίδιοι οι Εβραίοι (το Ισραήλ), το ίδιο και την Κύπρο (αλλά και η Τουρκία), την Θράκη και το Αιγαίο οι Τούρκοι, την Ήπειρο οι Αλβανοί κ.ο.κ.

Τελειωμό δεν έχει αυτό το κακό για την Ελλάδα... Χώρες βαρβαρικές και λαοί απολίτιστοι περιτριγυρίζουν τον Εθνικό μας Κορμό. Έτσι και στην Μακεδονία έχουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια το πρόβλημα των διεκδικήσεων των Γυφτοσκοπιανών, που έχει πολύ μεγάλες και βαθιές ρίζες και πάει και αλλού...

Βέβαια το πρόβλημα των διεκδικήσεων επί της Μακεδονικής (Ελληνικότατης) γης ήταν αρκετά παλιό, αφού την διεκδικούσαν τόσο οι Βούλγαροι – μερικές φορές και οι Σέρβοι – όσο και οι Τούρκοι-Οθωμανοί. Μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο όμως βγήκε το μεγάλο φίδι των Σκοπίων, που με τρόπο πάρα πολύ ύπουλο θέλησε να διαμορφώσει μια νέα ταυτότητα για τους Μακεδόνες, που... να μην έχει σχέση καμιά με Ελλάδα! Αυτό το θέμα το δημιούργησε ένας Εβραίος, ο τότε κομμουνιστής τύραννος της Γιουγκοσλαβίας Γιόζιπ Μπροζ (καθαρά εβραϊκό όνομα), γνωστός σαν Τίτο. Σκοπός του Εβραίου αυτού ήταν η αποκοπή από την Ελληνική επικράτεια της περιοχής της Βόρειας Ελλάδας, δηλ. της Μακεδονίας, και η σταδιακή δημιουργία ενός νέου κράτους, σλαβικής εθνικής ταυτότητας. Κι αυτό μέσα στα όρια της Νοτιοσλαβίας (δηλ. της Γιουγκοσλαβίας), που περιελάμβανε όλους τους νότιους Σλάβους και είχε σαν σχέδιο να βάλει μέσα σ’ αυτή την ένωση και τη Βουλγαρία, κάτι που τελικά δεν συνέβη ποτέ.

Το ανθελληνικό σχέδιο του Εβραίου κομμουνιστή δικτάτορα Τίτο όντως είχε καλά για τον ίδιο και τους ομοεθνείς του αποτελέσματα. Δημιούργησε στα βόρεια σύνορα της χώρας μας μία νέα «γάγγραινα», ύπουλη και σατανική, που δεν έκρυψε ποτέ, από την πρώτη κιόλας ώρα, ότι διεκδικεί κομμάτι της δικής μας επικράτειας: την λεγόμενη από τους Γυφτοσκοπιανούς «Μακεδονία του Αιγαίου», με όνειρό τους να φτάσουν τα όρια της δικής τους ομοσπονδιακής οντότητας κάποια ημέρα των ημερών μέχρι τον Όλυμπο... Τύπωσαν χάρτες με την «ιστορική Μακεδονία», που ήταν ξεχωριστή από την Ελλάδα και που περιελάμβανε όλα τα εδάφη αυτής της περιοχής («Μακεδονία του Βαρδάρη», «Μακεδονία του Αιγαίου» και «Μακεδονία του Πίριν»), με το όνειρό τους μια μέρα να τα ενοποιήσουν σε μία ενιαία «Μεγάλη Μακεδονία»!

Αυτή η προπαγάνδα γινότανε επί δεκαετίες ολόκληρες και συνεχίστηκε και στην περίοδο της Μεταπολίτευσης, μετά δηλ. την πτώση της «κακιάς χούντας» και την επάνοδο στα πράγματα των πολιτικών βρυκολάκων, που τα είχαν κάνει «θάλασσα» πριν το 1967. Αλλά κανένας δημοκράτης της Μεταπολίτευσης, και ενώ η προπαγάνδα των Σκοπιανών οργίαζε και μέσα στην Ελλάδα την ίδια (!), δεν κάθισε ποτέ να διαμαρτυρηθεί στην γειτονική – και ουσιαστικά πολύ εχθρική εναντίον μας – αυτή χώρα, δηλ. την ενιαία ακόμα τότε Γιουγκοσλαβία. Για «Μακεδονία των Σκοπίων» μιλούσαν ο Εβραίος Τίτο και οι διάδοχοί του, υπονοώντας ότι εμείς κατέχουμε δικό τους (!) κομμάτι γης, αλλά οι διάφοροι Καρα-Αλήδες και Παπατζήδες της δημοκρατίας «μας» δεν έβγαλαν ποτέ άχνα...

Ήρθε λοιπόν η στιγμή που η ενιαία Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη, βάσει προγραμματισμού των διεθνών εμπόρων των λαών Σιωνιστών, για να κατακερματίσουν την περιοχή μας σε ακόμα μικρότερα κρατίδια, ευκολότερα ελεγχόμενα από τους Εβραίους. Αλλά και για να ανακατατάξουν την περιοχή μας, μοιράζοντας εδάφη, αλλάζοντας σύνορα και συσχετισμούς κτλ. Ψεύτικες εθνότητες (όπως οι «Μακεδόνες», αλλά και οι μουσουλμάνοι Σλάβοι της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης) αναδύθηκαν από το Μηδέν και εμείς εδώ στην Ελλάδα, με την υπογραφή των Μητσοτάκη και Σαμαρά αναγνωρίσαμε και συμβάλαμε στην διάλυση της Γιουγκοσλαβίας... Κάνοντας έτσι ακόμα πιο μεγάλο κακό στην Πατρίδα μας!

Φυσικά την κατάσταση αυτή, με την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, την υποκίνησαν και ελεγχόμενα από τον διεθνή Σιωνισμό κράτη, όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία, που μόνο «αμερικάνικη» και «γερμανική» κυβέρνηση δεν έχουν αντίστοιχα! Αντίθετα τόσο οι κυβερνήσεις τους όσο και οι αγορές τους (τράπεζες και επιχειρήσεις) ελέγχονται απευθείας από τους Εβραίους, σε βαθμό που να μπορούμε αδίστακτα να πούμε ότι οι ΗΠΑ και η Γερμανία – αλλά και σειρά άλλων χωρών – ελέγχονται απόλυτα από τον διεθνή Σιωνισμό... Έτσι, αφού συνέφερε στους Εβραίους κοσμοπολίτες η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας οι ελεγχόμενες από τους Σιωνιστές χώρες των ΗΠΑ και της Γερμανίας έκαναν τα πάντα για να διαλύσουν τη Γιουγκοσλαβία.

Τότε αμέσως ένας άλλος Εβραίος κομμουνιστής (άλλωστε και η κομμουνιστική ιδεολογία φτιάχτηκε από τους Εβραίους Καρλ Μαρξ και Βλαδίμηρο Λένιν), ονόματι Κίρο Γκλιγκόροφ – που «μας άφησε χρόνους» τώρα τελευταία σχεδόν εκατονταετής – ξεσπάθωσε κατά της Ελληνικότητας της Μακεδονίας μας! Όμως το πραγματικό όνομα του Γκλιγκόροφ είναι... Μωϋσέι Μωϋσέγιεφ!!! Δηλ. ήταν και αυτός – όπως προηγουμένως ο Τίτο – καθαρός Εβραίος! Κάτι που φαινότανε βεβαίως και από το στυγνό του καθαρά ιουδαϊκό πρόσωπο, με τα μικρά πονηρά ματάκια της εβραϊκής κακίας και με όλη την παλιανθρωπιά και το μίσος που απέπνεε... Αυτό το άτομο, ο Εβραίος Κίρο Γκλιγκόροφ, μας έκανε τεράστια ζημιά! Αλλά καμία «ελληνική» (ντρέπομαι να τις αποκαλέσω έτσι) κυβέρνηση δεν έδωσε το μόνο μάθημα στα Σκόπια που τους αξίζει: τη διάλυσή τους, όπως μας είχε προτείνει σε χρόνο ανύποπτο η ίδια η Σερβία!...

Φτάσαμε έτσι σήμερα στην παρακάτω είδηση: ο αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Φίλιπ Ρίκερ, δήλωσε την υποστήριξη της χώρας του προς τα Σκόπια για την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ! Ο Ρίκερ σε δηλώσεις του μετά από συναντήσεις που είχε με τον πρωθυπουργό Νίκολα Γκρούεφσκι και τον πρόεδρο Γκιόργκι Ιβάνοφ, τόνισε ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν τα Σκόπια στην ένταξή τους στο ΝΑΤΟ.
Αναφερόμενος στην κρίση των Σκοπίων με την Ελλάδα σχετικά με το όνομα επεσήμανε ότι αυτό το πρόβλημα πρέπει να επιλυθεί χωρίς να χαθεί περισσότερος χρόνος και για το θέμα αυτό περιμένει από την πλευρά των Σκοπίων μια τολμηρή πολιτική διαχείριση, είπε χαρακτηριστικά, όπως δημοσιεύεται στην τουρκική εφημερίδα «Ντουνιά Μπουλτενί»...

Δηλ. οι Σιωνιστές των ΗΠΑ θα πιέσουν, τώρα που εμείς ζούμε τον απόλυτο οικονομικό όλεθρο, να «λυθεί» το ζήτημα με τα Σκόπια, άρα να τους αναγνωρίσουμε σαν «Μακεδόνες»! Και ύστερα, όπως είπαν οι ίδιοι οι Σκοπιανοί, εφόσον θα έχουν κατοχυρώσει το όνομα, θα μας... απαγορεύσουν να ονομάζουμε την δική μας Μακεδονία μ’ αυτή την ονομασία! Δηλ. θα... μας τα πάρουν όλα!... Αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα μας κυβερνούν ακόμα αυτοί που μας οδήγησαν σε τόσες και τόσες συμφορές! Μία είναι η λύση για να σώσουμε την Μακεδονία και την Ελλάδα: ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ με προσανατολισμό διεκδικήσεων των ιερών μας εδαφών και επιθετική εξωτερική πολιτική!

Απολλόδωρος Θεοδώρου

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/01/blog-post_7342.html#ixzz1l1YbHjB0

Αν η Ελλάδα διεκδικήσει μπορεί να μας τα πάρει όλα!

2012-01-29T09:40:00.000-08:00

Συνέντευξη του Albrecht Ritschl (LSE), -Γερμανός καθηγητής Ιστορίας-Οικονομίας- στο SPIEGEL ONLINE.- "Το γερμανικό "θαύμα" έγινε στις πλάτες των Ευρωπαίων που παραιτήθηκαν από τεράστια χρηματικά ποσά" (αποζημιώσεις πολέμου). Οι Ελληνες αυτό δεν το ξεχνούν". -"Τα ελληνικά χρέη είναι μηδαμινά μπροστά σ' αυτά της Γερμανίας που είναι ο μεγαλύτερος "αμαρτωλός" της νεότερης ιστορίας".- "Η εχθρική στάση των γερμανικών ΜΜΕ μπορεί να ξυπνήσει τις διεκδικήσεις των Ελλήνων και τότε μπορεί να μας τα πάρουν όλα".- "Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες και να εξυγιάνουμε την Ελλάδα¨.

Η συνέντευξη

Spiegel: Κύριε Ritschl, η Γερμανική κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία στο θέμα της Ελλάδας, στη λογική «λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε ό,τι σας λέμε». Κρίνετε δίκαιη αυτή τη συμπεριφορά;

Ritschl: Όχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη. Η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και το ρόλο του «Δασκάλου της Ευρώπης» η Γερμανία τα χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον Α΄ αλλά και τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμά τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό το ξεχνούν όλοι.

Spiegel: Θα μας πείτε τι ακριβώς συνέβη τότε;

Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι το 1929 αποκλειστικά με δανεικά. Μάλιστα για τις αποζημιώσεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Επρόκειτο για μια «δανειακή Πυραμίδα», η οποία κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ ήταν τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ φρόντισαν να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση της Ανατολικής με τη Δυτική Γερμανία. Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία. Στην ουσία πάνω σε αυτό στηρίχθηκε το περίφημο γερμανικό μεταπολεμικό θαύμα! Παράλληλα όμως, τα θύματα της γερμανικής κατοχής όπως οι Έλληνες, ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση.

Spiegel: Πόσο μεγάλα ήταν τότε τα ποσά από τις γερμανικές χρεοκοπίες;

Ritschl: Με βάση την οικονομική επιφάνεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, αναλογικά τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του ‘30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Αν τα συγκρίνουμε λοιπόν με τα ελληνικά χρέη, τότε, πιστέψτε, με τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και ίσως της νεότερης οικονομικής ιστορίας.

Spiegel: Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;

Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστον τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του ‘30, ανακουφίστηκε η Γερμανία από τις ΗΠΑ με το γνωστό πλέον haircut, σαν να μετατρέπεις ένα afro look σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της. Στο ίδιο διάστημα όμως οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να σηκώσουν κεφάλι από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.

Spiegel: Είστε βέβαιος;

Ritschl: Φυσικά! Ήταν όταν ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των δύο Γερμανιών, θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανία όμως πλήρωσε ελαχιστότατες αποζημιώσεις μετά το 1990, ούτε τα αναγκαστικά δάνεια που είχε συνάψει, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα. Μην κρυβόμαστε! Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, ο δεύτερος μάλιστα ήταν πόλεμος αφανισμού και εξολόθρευσης. Στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμά τους εν μέρει ή και καθολικά για αποζημιώσεις. Το περίφημο «γερμανικό θαύμα» συντελέστηκε πάνω στις πλάτες άλλων Ευρωπαίων. Αυτό δεν το ξεχνούν οι Έλληνες.

Spiegel: Αυτή τη στιγμή συζητιέται η διάσωση της Ελλάδας μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ελεγχόμενης αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;

Ritschl: Βεβαίως! Ακόμη κι αν ένα κράτος δεν είναι εντελώς ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Όπως και στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του ’50. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Άρα είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένη. Επιτέλους θα πρέπει να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν.

Spiegel: Ναι, αλλά το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.

Ritschl: Νομίζω πως έτσι θα πρέπει να γίνει. Έχουμε υπάρξει στο παρελθόν υπερβολικά ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι ανθελληνικές θέσεις που προβάλλουν τα γερμανικά ΜΜΕ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις. Οι Έλληνες γνωρίζουν πολύ καλά την εχθρική στάση των γερμανικών ΜΜΕ. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις! Αν αρχίσει η Ελλάδα και αν ποτέ αναγκαστεί η Γερμανία να πληρώσει, τότε θα μας τα πάρουν όλα.

Spiegel: Τι προτείνετε δηλαδή να κάνουμε στο θέμα της Ελλάδας;

Ritschl: Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες και να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς συνεχίζουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, ίσως κάποιοι μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς. Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια δείχνουν τη λύση: πρέπει τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους! Ξέρω πως αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό και είναι απαραίτητο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Δυστυχώς, η λύση αυτή είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι τελικά θα πρέπει να πληρώσουμε. Μόνο έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Albrecht Ritschl, 51, is a professor of economic history at the London School of Economics. Born in Munich, he previously taught as a professor at the University Pompeu Fabra in Barcelona, the University of Zürich and Berlin's Humboldt University.

Η Ελλάδα υπέγραψε το ACTA

2012-01-29T09:21:00.000-08:00

Μπορεί οι διαδηλώσεις εναντίον του SOPA/PIPA στις ΗΠΑ να πέτυχαν την παραπομπή της ψήφισης του στις ελληνικές καλένδες, στην Ευρώπη όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Υπεγράφη χθες στην Ιαπωνία η συμφωνία ACTA (AntiCounterfeiting Trade Agreement) από αρκετά μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα. Μόνο η Γερμανία, η Ολλανδία, η Κύπρος, η Εσθονία και η Σλοβακία δεν την υπέγραψαν φοβούμενες προφανώς τις αντιδράσεις των πολιτών τους. Ήδη έχουν υπάρξει άλλωστε πάρα πολλές διαμαρτυρίες από ομάδες για την υπεράσπιση της ελευθερίας λόγου, διαμαρτυρόμενες πως οι διαπραγματεύσεις για το ACTA, γίνονται σε επίπεδο αντιπροσώπων χωρίς καμία δημόσια διαβούλευση. Μάλιστα βουλευτές σε Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο αλλά και Ευρωβουλευτές ήδη καταθέτουν επερωτήσεις στις κυβερνήσεις τους γιατί προχώρησαν στην υπογραφή της συμφωνίας η οποία δεν είχε περάσει από τα εθνικά κοινοβούλια.

Το ACTA έχει ήδη υπογραφεί από την 1η Οκτωβρίου από τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, τη Νότιο Κορέα, την Αυστραλία, το Μαρόκο, τη Σιγκαπούρη και τη Νέα Ζηλανδία. To ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement – Εμπορική Συμφωνία Εναντίον της Πλαστογραφίας) είναι μια διεθνής σύμβαση μεταξύ 27 χώρών της Ε.Ε. και 10 ακόμα κράτη (ΗΠΑ, Καναδά, Μεξικό, Ιαπωνία, Σιγκαπούρη, Ελβετία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Μαρόκο, Ν. Κορέα), η οποία, θεωρητικά έχει στόχο την καταπολέμηση της «πλαστογραφίας» προϊόντων (εμπορικών, CD κ.λπ.). Σύμφωνα με τους πολέμιους της όμως, στην πραγματικότητα και δημιουργεί ένα ενιαίο πλαίσιο παγκόσμιας προστασίας και εφαρμογής της νομοθεσίας πάνω στα ζητήματα πνευματικής ιδιοκτησίας -από τα μουσικά πνευματικά δικαιώματα μέχρι τα γενόσημα φάρμακα. Προσδιορίζει μάλιστα κοινούς κανόνες ποινικής τους αντιμετώπισης.

Η ευρύτητα του πλαισίου αυτού όμως όπως και οι ασαφείς ορισμοί του, δημιουργούν φόβους ότι στην πραγματικότητα θα χρησιμοποιηθεί για τον περιορισμό της ελευθερίας του λόγου.

Πηγή: onair24.gr

ΕΛΣΤΑΤ: Το ψέμα και το θράσος

2012-01-24T13:44:00.000-08:00

Σοφία Βούλτεψη

Με συγχωρείτε, αλλά δεν αντιλαμβάνομαι προς τι όλος αυτός ο πανικός μετά την εκ μέρους του οικονομικού εισαγγελέα Γρηγόρη Πεπόνη αποστολή της δικογραφίας, για την διόγκωση των στατιστικών στοιχείων για το χρέος, στη Βουλή (μέσω της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου).

Η πρώτη δικογραφία είναι που πάει στη Βουλή ή μήπως η τελευταία; Γιατί ειδικά για την ΕΛΣΤΑΤ θορυβηθήκατε τόσο πολύ;

Και μάλιστα σε σημείο να χαθεί εντελώς η ψυχραιμία, σε σημείο να καταγγέλλει ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ (δηλαδή του κ. Παπανδρέου που τον αποδέχονται όλοι οι υπόλοιποι, για να μην ξεχνιόμαστε) Πάνος Μπεγλίτης τον κ. Πεπόνη ότι επιδεικνύει «επικίνδυνη αφέλεια»;

Συγγνώμη, αλλά πέραν του ότι ο Γρηγόρης Πεπόνης χρειάζεται πολλούς σαν τον κ. Μπεγλίτη για να τα βγάλουν πέρα μαζί του, αυτό δεν αποτελεί παρέμβαση στην Δικαιοσύνη;

Και συγγνώμη, αλλά χρόνια τώρα δεν μας επαναλαμβάνετε μονότονα την γνωστή πρόσκληση-πρόκληση «αν έχετε στοιχεία να τα πάτε στον εισαγγελέα»;

Ε, είχαμε στοιχεία και τα πήγαμε στον εισαγγελέα. Και σας πληροφορώ ότι τα στοιχεία είναι τρανταχτά και δεν μπορείτε να τα αντικρούσετε.

Πρώτον, διότι τον καιρό που οι επιστήμονες στατιστικολόγοι σπούδαζαν και διακρίνονταν, εσείς πασχίζατε να χωθείτε στον κομματικό σωλήνα.

Και δεύτερον, επειδή τα στοιχεία δόθηκαν από την ΕΛΣΤΑΤ στη Eurostat κατά παράβαση του ιδρυτικού της νόμου, που προβλέπει πως όλες οι αποφάσεις της Αρχής πρέπει να είναι προϊόν συλλογικού οργάνου και να έχουν επικυρωθεί από όλα τα μέλη του Δ.Σ., κάτι το οποίο ΔΕΝ ΣΥΝΕΒΗ!

Προς τι, λοιπόν, όλη αυτή η φασαρία και ο θρήνος και ο κοπετός, με τη συνοδεία γελοίων επιχειρημάτων;

Δόθηκαν ή δεν δόθηκαν τα στοιχεία χωρίς να συνεδριάσει το Δ.Σ. και χωρίς να επικυρωθούν;

Αποτελούσε ή όχι αυτό σοβαρή παραβίαση του νόμου, αρκετή για να ασχοληθεί η Δικαιοσύνη;

Ανακοινώθηκαν ή όχι τα στοιχεία από την Eurostat την επομένη των περιφερειακών εκλογών (δηλαδή στις 15 Νοεμβρίου 2010), ενώ για όλες τις άλλες χώρες είχαν ανακοινωθεί από τις 21 Οκτωβρίου;

Σημαίνει ή όχι αυτό πως έγινε συνεννόηση της κυβέρνησης με τη Eurostat, ώστε να μην ανακοινωθεί το θηριώδες έλλειμμα (15,4%) πριν από τις εκλογές, καθώς κάτι τέτοιο θα προοιωνιζόταν νέα μέτρα και θα οδηγούσε σε καταψήφιση των υποψηφίων του ΠΑΣΟΚ;

Σημαίνει ή όχι αυτό πως η κυβέρνηση ήξερε τι είχε κάνει, κι’ ας διερρήγνυε τα ιμάτιά του στη Βουλή ο κ. Σαχινίδης (13 Οκτωβρίου 2010, δηλαδή πριν από τις εκλογές) πως τάχαμου δεν γνώριζε το ύψος του ελλείμματος, επειδή (ξανα)τάχαμου η ΕΛΣΤΑΤ είναι ανεξάρτητη;

Αποδεικνύει ή όχι αυτή η συμπεριφορά πως σε πολιτικό επίπεδο δεν έγινε καμιά διαπραγμάτευση, ενώ όλοι γνωρίζουμε πως τα ελλείμματα των νοσοκομείων μας οφείλονται κυρίως στο 1,5 εκ. μεταναστών που περιθάλπονται καθημερινά σ’ αυτά, με αποτέλεσμα να βουλιάξουν;

Όφειλαν ή όχι οι κυβερνήτες μας (λέμε τώρα) να δηλώσουν στην ΕΕ, στη Eurostat του σκαιού επικεφαλής της Ραντερμάχερ και σε όλους τους δανειστές πως σε περίπτωση που θα μας επέβαλλαν να εντάξουμε τα χρέη των νοσοκομείων μας, θα ανοίξουμε τις πόρτες και θα τους στείλουμε πεσκέσι όλους τους ξένους να τους περιθάλπουν στα δικά τους νοσοκομεία;

Μπήκαν ή δεν μπήκαν τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ και των νοσοκομείων στο γενικό έλλειμμα χωρίς να ακολουθηθεί η επιστημονική μεθοδολογία ελέγχου των οικονομικών τους;

Ανέθεσε ή όχι η κυβέρνηση – τέσσερις μέρες μετά την ανακοίνωση του ελλείμματος – σε εταιρία ορκωτών λογιστών το έργο «Συγκέντρωση, κωδικοποίηση και ανάλυση χρηματοοικονομικών στοιχείων επιλεγμένων ΔΕΚΟ»;

Μα αν αυτή τη δουλειά την είχε κάνει η ΕΛΣΤΑΤ, γιατί δεν έπαιρναν από εκεί τα στοιχεία, παρά μπήκαν στον κόπο και στα έξοδα να προσλάβουν άλλους για την ίδια δουλειά;

Ομολόγησε ή όχι ο κ. Βενιζέλος (την 1η Δεκεμβρίου 2011) σχετικά με τα ελλείμματα των νοσοκομείων ότι τον Οκτώβριο του 2009, στην επίσημη αναφορά προς τη Eurostat, έγινε η καταγραφή όλου του μη δηλωθέντος μέρους των υποχρεώσεων του 2008;

Ακολούθησε ή όχι (το γράφει στην ανακοίνωσή του ο κ. Βενιζέλος) μεθοδολογική επίσκεψη της Eurostat, στη διάρκεια της οποίας τόσο οι αξιωματούχοι της ευρωπαϊκής στατιστικής αρχής, όσο και εκείνοι της ελληνικής (τότε ΕΣΥΕ) διατύπωσαν επιφυλάξεις «ως προς τον λογιστικό αυτό χειρισμό» (sic);

Αποδεικνύει ή όχι αυτό πως ήδη από τον Οκτώβριο του 2009 ξεκίνησαν τα μαγειρέματα και έστελναν στοιχεία (για τα οποία τους ανακαλούσε στην τάξη η ίδια η Eurostat), ενώ διαφωνούσαν και τα ίδια τα τότε στελέχη της τότε ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας;

Ποιος τα έστειλε εκείνα τα στοιχεία, αφού διαφωνούσαν όλοι οι αρμόδιοι; Ο κ. Παπακωνσταντίνου μόνος του;

Είναι αλήθεια ή όχι πως η ΕΕ δεν απαιτεί την καταγραφή των μη επαναλαμβανόμενων δαπανών των νοσοκομείων, αλλά μόνο τις αυτοτελείς χρήσεις; (Προφανώς επειδή αν μια χρονιά πλακώσουν δυο εκατομμύρια μετανάστες, δημιουργούνται δαπάνες που δεν είναι επαναλαμβανόμενες;).

Είναι αλήθεια ή όχι ότι ακόμη και σήμερα η ΕΛΣΤΑΤ λειτουργεί χωρίς διοικητικό συμβούλιο και ο επικεφαλής της αποπέμφθηκε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο από την Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής στις 22 Νοεμβρίου 2011, όταν αυτή (η Επιτροπή) αποφάσισε να κάνει με μοιραία καθυστέρηση τη δουλειά της;

Είναι αλήθεια ή όχι ότι η ΕΛΣΤΑΤ τελεί υπό τον έλεγχο της Βουλής (η οποία διορίζει την πλειοψηφία των μελών της), αλλά ο Πρόεδρος της Βουλής επί μήνες δεν ανταποκρινόταν ούτε ανταποκρίθηκε ποτέ στα αιτήματα για συνάντηση και στις καταγγελίες του Πανελληνίου Συλλόγου Υπαλλήλων της ΕΛΣΤΑΤ;

Είναι αλήθεια ή όχι ότι ο υπουργός των Οικονομικών κ. Βενιζέλος καρατόμησε όλα τα μέλη του Δ.Σ. στις 27 Σεπτεμβρίου του 2011, παντρεύοντας την τροπολογία του αποκεφαλισμού με την τροπολογία για το χαράτσι στα ακίνητα μέσω ΔΕΗ;

Είναι αλήθεια ή όχι ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν και τις δύο τροπολογίες και επομένως φέρουν μεγάλη ευθύνη;

Πρέπει ή όχι να εξαιρεθούν από την εξεταστική επιτροπή για την ΕΛΣΤΑΤ;

Και τι είναι αυτά που μας λέει τώρα ο κ. Παπακωνσταντίνου; Ότι η ΕΛΣΤΑΤ είναι ανεξάρτητη και δεν λαμβάνει κυβερνητικές εντολές;

Εδώ δόθηκαν εντολές στην ίδια τη Eurostat να καθυστερήσει την ανακοίνωση του ελλείμματος!

Και γιατί ο κ. Παπακωνσταντίνου, που, στην ανακοίνωσή του, αισθάνεται την ανάγκη να υπενθυμίσει πως ο ίδιος έλαβε «την πρωτοβουλία για την ανεξαρτησία της ΕΛΣΤΑΤ», παραλείπει να αναφέρει πως λίγους μήνες μετά την ίδρυσή της (τον Μάρτιο του 2010), αισθάνθηκε την ανάγκη (τον Δεκέμβριο του 2010) να εντάξει σε ένα από τα περίφημα μνημονιακά πολυνομοσχέδια το άρθρο 11 με το οποίο μεταφέρονταν όλες οι εξουσίες στον πρόεδρο της Αρχής;

Για ποιο λόγο δηλαδή κατάργησε τον ίδιο τον δικό του νόμο και δημιούργησε την ενός ανδρός αρχή λίγο μετά την αποστολή των (φουσκωμένων) στοιχείων για το έλλειμμα του 2009 και την ανακοίνωση του καταστροφικού ελλείμματος, αν όχι επειδή ήταν γνωστό ότι ο νόμος του Μαρτίου είχε παραβιαστεί κατάφωρα;

Για να μας μπερδέψει (και να μπερδέψει και τους δικαστές) και να μην θυμηθούμε ότι τα στοιχεία εστάλησαν ενώ ίσχυε ο πρώτος νόμος;

Και μην μας πει πως και αυτό το επέβαλε η Eurostat, διότι σε σχετικό ερώτημα-non paper που είχε αποστείλει στη Eurostat ο επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ ρωτώντας αν είναι σκόπιμη η ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του, η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία είχε απαντήσει πως αυτό «είναι θέμα της Ελλάδας και δεν υπεισέρχεται σε θέματα εθνικής κυριαρχίας».

Και από πού προκύπτει ότι, όπως μας λέει στη δική της ανακοίνωση η ΕΛΣΤΑΤ (επικαλούμενη τον… καταργημένο ιδρυτικό της νόμο), «τηρεί απαρασάλευτα την εκ του νόμου υποχρέωσή της να παράγει αξιόπιστα και αδιάβλητα στατιστικά στοιχεία»;

Επειδή, όπως γράφουν, η Eurostat ενέκρινε άνευ επιφύλαξης τα εν λόγω στοιχεία;

Ανάλογο επιχείρημα χρησιμοποιεί και ο κ. Παπακωνσταντίνου, ότι δηλαδή οι εισαγγελείς αμφισβητούν (άκουσον! Άκουσον!) επικυρωμένα από την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία στοιχεία!

Συγγνώμη, αλλά γιατί πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στη Eurostat που έχει άπειρες φορές υποχρεωθεί να κάνει την αυτοκριτική της και που μπήκε σε διαδικασία συναλλαγής με την κυβέρνηση για τον χρόνο ανακοίνωσης του ελλείμματος;

Πόθεν προκύπτει αυτό που αναφέρεται στην ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ, ότι δηλαδή «τα στατιστικά στοιχεία δεν "κατασκευάζονται" για να εξυπηρετήσουν οποιοδήποτε πολιτικό συμφέρον», όταν είναι αποδεδειγμένη η συνεννόηση, προκειμένου να εξυπηρετηθεί το πολιτικό συμφέρον των περιφερειακών εκλογών;

Έωλα είναι και όλα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο κ. Μπεγλίτης – αν και, όπως αποδεικνύεται, αγνοεί πλήρως την υπόθεση.

Επιτίθεται στους εισαγγελείς με ανοίκειο τρόπο, ζητά ευθέως την καρατόμησή τους (καλώντας την εισαγγελία του Αρείου Πάγου «να προχωρήσει άμεσα σε όλες τις εκ του νόμου προβλεπόμενες ενέργειές της) και μας δηλώνει πως «δεν έχει κανένας το δικαίωμα να παίζει με τα εθνικά συμφέροντα της χώρας, το πολιτικό σύστημα και την ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος».

Αλήθεια; Πρώτον, με το πολιτικό σύστημα θα παίζουμε όσο θέλουμε. Αλλά ας μην μιλά για εθνικά συμφέροντα και λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, διότι με αυτά έπαιξαν όσοι οδήγησαν με πλαστά στοιχεία τη χώρα σ’ αυτήν την περιπέτεια και όσοι γραπώνονται στην εξουσία χωρίς να έχει εκφραστεί η λαϊκή βούληση.

Υποστηρίζει ο κ. Μπεγλίτης ότι η αποστολή της δικογραφίας συνέπεσε με μια πολύ ευαίσθητη στιγμή, δηλαδή με τις συνομιλίες για το PSI.

Τι λέτε καλέ; Ώρα είναι να κατηγορήσετε τον Πεπόνη ότι αυτός φταίει που τα (ξανα)μάζεψε και (ξανα)έφυγε ο κ. Νταλάρα.

Τι λέτε καλέ; Σας ενοχλήσαμε την ώρα που διαπραγματευόσαστε (λέμε τώρα) την χρεοκοπία της χώρας, που δεν θα είχε συμβεί αν είχατε πράξει το (εθνικό) καθήκον σας και δεν στέλνατε πλαστά στοιχεία στους δανειστές;

Υποστηρίζει επίσης ο κ. Μπεγλίτης πως ήταν γνωστό από το καλοκαίρι του 2009 πως το έλλειμμα θα ήταν διψήφιο.

Μα αφού δεν είχε ακόμη τελειώσει το 2009 – και χωρίς να έχει ληφθεί το παραμικρό ήπιο μέτρο – πώς ήξεραν πού θα καθόταν το έλλειμμα στο τέλος του χρόνου ήδη από το καλοκαίρι; Μήπως επειδή γνώριζαν πως θα αναλάμβαναν την εξουσία και μετά θα κάθονταν ΑΚΙΝΗΤΟΙ μέχρι να μας πάνε σιδηροδέσμιους στο ΔΝΤ;

Και όταν λέμε «διψήφιο», τι εννοούμε; Διότι άλλο το 11%, άλλο το 12%, άλλο το 13% και άλλο το 15,4%!

Επαναλαμβάνει ο κ. Μπεγλίτης, τα περί χρόνου καταγραφής των εξοπλισμών φληναφήματα του ευρισκόμενου στην Κόστα Ρίκα για τη Σοσιαλιστική Διεθνή κ. Παπανδρέου (επί των οποίων έπρεπε ήδη να έχει γίνει πολιτική διαπραγμάτευση, διότι η ΕΕ δεν προστάτεψε τα σύνορά μας και είμαστε όλη μέρα στις αερομαχίες).

Ότι δηλαδή η κυβέρνηση της Ν.Δ. κατέγραψε τους εξοπλισμούς στον χρόνο παραγγελίας τους (επί ΠΑΣΟΚ) και όχι στον χρόνο παραλαβής τους (επί Ν.Δ.).

Ενώ σε ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ είχε απαντήσει η Κομισιόν πως δεν την ενδιαφέρει πού καταγράφονται (αρκεί να καταγράφονται).

Και ενώ είναι γνωστό ότι τα τεράστια ποσά για τους εξοπλισμούς προκαταβάλλονταν σχεδόν στο σύνολό τους κατά την παραγγελία – για να πέφτουν οι μίζες.

Για ποιο λόγο κάποιος να καταγράψει τις μίζες των άλλων στις δικές του χρονιές;

Πληροφορηθήκαμε επίσης πως ο υπουργός Δικαιοσύνης Μ. Παπαϊωάννου «μελετάει» τον «φάκελο Πεπόνη – Μουζακίτη» και «εξετάζει» αν θα στείλει ερώτημα στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο για την αντικατάστασή τους και αν θα ζητήσει την άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον τους, διότι, όπως είπε, (με τις καταγγελίες τους περί παρεμβάσεων – οι οποίες τελικώς υπήρξαν και εκ μέρους του) «έπληξαν το κύρος της Δικαιοσύνης με τις συγκεκριμένες πράξεις και συμπεριφορές τους».

Τι λέτε καλέ; Εσείς παρεμβαίνατε για να ζητήσετε επίσπευση του έργου τους (ειδικά για τα CDS), αλλά αυτοί έπληξαν το κύρος της Δικαιοσύνης;

Μαθαίνουμε μάλιστα ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης διερευνά το ενδεχόμενο να προωθηθεί στη Βουλή η τροπολογία που είχε πάρει άρον-άρον πίσω ο κ. Βενιζέλος μπροστά στην γενική κατακραυγή, με την οποία αντικαθιστούσε τους δύο οικονομικούς εισαγγελείς με αντεισαγγελείς του Αρείου Πάγου!

Δεδομένου ότι ο κ. Παπαϊωάννου όχι υπουργός, αλλά ούτε βουλευτής δεν θα είναι μετά τις επόμενες εκλογές, καλά θα κάνει να προστατέψει τον εαυτό του και να μην επιβαρύνει περαιτέρω τη θέση του.

Τέλος, επειδή όπως φαίνεται θα συσταθεί εξεταστική επιτροπή της Βουλής για το ζήτημα του φουσκωμένου ελλείμματος και επειδή η σύνθεση της σημερινής Βουλής (και επομένως και των επιτροπών της) είναι η παλιά (αυτή του «λεφτά υπάρχουν»), καλά θα κάνουν όσοι βουλευτές λάβουν μέρος σ’ αυτήν να προσέξουν επίσης να μην επιβαρύνουν τη θέση τους και να κρίνουν αντικειμενικά τα στοιχεία και όχι με βάση τις κομματικές εντολές.

Άλλωστε, το σωστό είναι η συγκεκριμένη επιτροπή να συσταθεί μετά την εκλογή της νέας Βουλής.

Ευθύνες για την υπόθεση φέρουν και οι βουλευτές που ψήφιζαν ό,τι τους κουβάλαγαν οι υπουργοί των Οικονομικών Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος – τη δημιουργία της ΕΛΣΤΑΤ, την ουσιαστική κατάργησή της, την απόλυση των μελών της.

Ως γνωστόν, μόνο στην Ελλάδα οι κρίνοντες είναι συγχρόνως και κρινόμενοι.

Αυτά, όμως, μέχρι την ώρα του Ειδικού Δικαστηρίου…

Υ.Γ.1 Όλα τα παραπάνω είναι αρκετά στοιχεία για να κλείσουν το στόμα τους όσους χλευάζουν τους μάρτυρες;

Υ.Γ.2 Μην πιέζετε την Δικαιοσύνη, διότι υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο...

Υ.Γ.3 Όταν το ψέμα αποκαλύπτεται, δεν υπάρχει άλλο καταφύγιο από το θράσος (Τακίτος).

Πηγή: elzoni.gr

Φράχτης προσβολή, φράχτης βαρβαρότητα, φράχτης στίγμα...

2012-01-24T13:26:00.000-08:00

Κατάφερε και προσέλκυσε περισσότερους από 200 ακροατές, χωρίς καν να “διαφημιστεί” ιδιαίτερα η διάλεξή του στη Νέα Ορεστιάδα.

Μίλησε με θέμα “άνθρωποι και φράχτες”, όχι σαν προικισμένη με υψηλότατο IQ ιδιοφυΐα , ούτε σαν τετραπέρατο μυαλό που καθηλώνει με την εξυπνάδα του τους λιγότερο ευφυείς, αλλά σαν ένας “μέσος” άνθρωπος που έβαλε κάτω τη λογική, και χωρίς καν να τη στύψει, αντιλήφθηκε αμέσως το αυτονόητο. Ότι δηλαδή είναι τεράστια ανοησία να φαντάζεται κάποιος πως στήνοντας έναν “τοίχο” 10 χιλιομέτρων σε μία γραμμή συνόρων που ξεπερνά τα 100 χλμ., θα δημιουργήσει ανυπέρβλητα,δήθεν, εμπόδια σε εκείνους που προηγουμένως πέρασαν πολλές άλλες, πολύ πιο μεγάλες δυσκολίες, μέχρι να “σκοντάψουν” σε ένα “φράχτη” 2,5 μέτρων ύψους.

Ο καθηγητής Νίκος Λυγερός ήρθε στη Νέα Ορεστιάδα το Σάββατο 21 Ιανουαρίου, μίλησε στο θέατρο Διόνυσος για περισσότερες από δύο ώρες και στη συνέχεια συνομίλησε για άλλη μία ώρα με το κοινό, το οποίο, σημειωτέον, τον παρακολούθησε καθηλωμένο, με απόλυτο σεβασμό.

Τι ήταν όμως αυτό που “εξέπεμπε” επί τρεις ώρες “κρατώντας” αμείωτο το ενδιαφέρον του κόσμου; Το “κέρασμά” του. Ο ιδιοφυής “κέρασε” το μέσης ευφυίας μεν, υψηλής ευαισθησίας δε κοινό του, από ένα γεμάτο δίσκο με χιούμορ, αμεσότητα, απλότητα λόγου και επιχειρήματα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” στερείται ορθολογικής σκέψης;

Όποιος σκέφτηκε το “φράχτη” ως εμπόδιο για τους μη νομίμως κινούμενους μετανάστες, ξέχασε ότι υπάρχουν και...σκάλες! Αυτός που φαντάστηκε ότι μία τέτοια κατασκευή είναι ικανή να δείξει STOP στους ανθρώπους αυτούς, ξέχασε ότι πολύ σύντομα το σήμα του STOP θα αντικατασταθεί από σηματάκια με βελάκια που θα δείχνουν προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούν μέχρι να βρουν ένα άνοιγμα, μία “πόρτα”. Δυστυχώς, βέβαια, η επόμενη “ανοιχτή πόρτα” που θα βρουν θα είναι υδάτινη. Αυτό ανεβάζει το επίπεδο του ρίσκου για τη ζωή τους, ανεβάζει όμως και τις ταρίφες των διακινητών που θα έχουν να διεκπεραιώσουν πιο δύσκολες αποστολές για να τους περάσουν από τη μία πλευρά του ποταμού στην άλλη. “Ο φράχτης δεν είναι λύση ούτε για το επίπεδο “εξυπνάδας” των μυρμηγκιών...”

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” έρχεται να επιβαρύνει με εκατομμύρια ευρώ την ήδη βουλιαγμένη ελληνική οικονομία; Η ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη προχώρησε πριν από λίγες ημέρες στην υπογραφή της σύμβασης κατασκευής αυτού του έργου, παρότι η Ε. Ε. ξεκαθάρισε πως δεν δίνει ούτε τσακιστό ευρώ για τη δημιουργία ενός “τείχους”, που και “ξεπερασμένο” θεωρείται και ασύμβατο με κάθε έννοια σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τις ανθρώπινες αξίες εκείνων που βρίσκονται από την “ασφαλή” και “νόμιμη” πλευρά ενός “τείχους” βαρβαρότητας;

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” δεν συνάδει με τις διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού, που τα ήθελε όλα ανοιχτά με θέα τον ορίζοντα και χωρίς υποψία εσωστρέφειας; “Οι Έλληνες έκτισαν τον Παρθενώνα, ναούς, θέατρα. Ποτέ δεν έκτισαν φράχτες...”

Πως μπορεί να αμφισβητήσει κάποιος ότι ένας “φράχτης” θα στιγματίσει μία ολόκληρη περιοχή, μία ολόκληρη πόλη; “Θα λέμε σε ένα παιδί να ζωγραφίσει την Ορεστιάδα και αυτό θα ζωγραφίζει και έναν τοίχο...” “Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πάνω στο “φράχτη” και μία πινακίδα που θα γράφει “welcome to Orestiada...”

Και τελικά, τι θα απαντήσουμε στο παιδί που αύριο θα μας ρωτήσει: “Μαμά, μπαμπά, σε τι συναίνεσες; γιατί έκανες ή άφησες να γίνει ένα λάθος που εγώ σήμερα πρέπει να γκρεμίσω;”

Ο Νίκος Λυγερός υπενθύμισε στο ακροατήριό του ότι “πρέπει όλοι να πάρουμε σήμερα θέση, διαφορετικά, κατά έναν τρόπο, τα ονόματά μας θα είναι γραμμένα πάνω σε αυτό το βάρβαρο κατασκεύασμα”. Υπενθύμισε επίσης, πως όπως και σε άλλα κρίσιμα ζητήματα, έτσι και σε αυτήν την υπόθεση, η ουδετερότητα δηλώνει ουσιαστικά ταύτιση με το θύτη...

Δεν μπορεί να ξέρει κανείς πόσους και πόσο ουσιαστικά προβλημάτισε τους υπέρμαχους του “φράχτη” ο Νίκος Λυγερός, κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η διάλεξή του “ακούστηκε”, συζητήθηκε, σχολιάστηκε...Κι αυτό ακόμα, κέρδος είναι. Για όλους μας...

Όλα στο σφυρί ... ΠΩΛΕΙΤΑΙ Η ΕΛΛΑΣ

2012-01-23T03:22:00.000-08:00

Λίγες μέρες πριν αλλάξει ο τόπος κυβέρνηση, οι προηγούμενοι κυβερνώντες στο ΦΕΚ (Εφημερίδα της Κυβέρνησης) με αριθμό 2501 και ημερομηνία 04/11/2011 ανακοίνωσαν ότι η ΔΙΥΠΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ με την Αριθμό απόφασης 193/27.10.2011 και Αριθμό απόφασης 195/27.10.2011 μεταφέρει στο «Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου»

- 92.510.000 μετοχές της εταιρίας ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ Α.Ε. (ΟΠΑΠ), κυριότητας του Δημοσίου, οι οποίες αντιστοιχούν σε ποσοστό 29% επί του μετοχικού της κεφαλαίου

- 3.306.202 μετοχές της εταιρείας ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑ Α.Ε., οι οποίες αντιστοιχούν σε ποσοστό 0,619% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- 11.793.750 μετοχές της εταιρείας ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε., οι οποίες αντιστοιχούν σε ποσοστό 1,234% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- 14.953.429 μετοχές της εταιρείας ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε., οι οποίες αντιστοιχούν σε ποσοστό 1,308% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- 5.775.000 μετοχές της εταιρείας ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε., οι οποίες αντιστοιχούν σε ποσοστό 23,1 % επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- 2.348.640 μετοχές της εταιρείας ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α.Ε., οι οποίες αντιστοιχούν σε ποσοστό 23,3% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- 29.074.500 μετοχές της εταιρείας ΕΤΑΙΡΙΑ ΥΔΡΕΥΣΕΩΣ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΗΣ Α.Ε., οι οποίες αντιστοιχούν σε ποσοστό 27,3% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- 14.520.000 μετοχές της εταιρείας ΕΤΑΙΡΙΑ ΥΔΡΕΥΣΕΩΣ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α.Ε., οι οποίες αντιστοιχούν σε ποσοστό 40% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Όλα (!) τα κρατικά αεροδρόμια

- Όλα τα δικαιώματα του δημοσίου στο κοίτασμα πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή Εκμετάλλευσης «Νότια Καβάλα» για 50 έτη (μετά την λήξη της ήδη υφιστάμενης άδειας που έχει η KAVALA OIL A.E.)

- Τα οικονομικής φύσεως δικαιώματα του Δημοσίου, υφιστάμενα και μελλοντικά, που απορρέουν από τις ακόλουθες συμβάσεις παραχώρησης:

1) την από 31/1/2007 σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του Δημοσίου και της παραχωρησιούχου εταιρείας ΜΩΡΕΑΣ ΑΕ (Η ΜΟΡΕΑΣ Α.Ε. είναι η εταιρεία που ανέλαβε τη μελέτη, χρηματοδότηση κατασκευή, λειτουργία, συντήρηση και εκμετάλλευση του αυτοκινητοδρόμου Κόρινθος-Τρίπολη-Καλαμάτα και του κλάδου Λεύκτρο-Σπάρτη.)

2) την από 19/12/2006 σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του Δημοσίου και της παραχωρησιούχου εταιρείας ΝΕΑ ΟΔΟΣ ΑΕ (έχει αναλάβει την κατασκευή και την λειτουργία της Ιονίας Οδού (Αυτοκινητόδρομος 5), ενός τμήματος του Αυτοκινητοδρόμου 1 (Α1, μέρος του άξονα ΠΑΘΕ), από τον ανισόπεδο κόμβο της Μεταμόρφωσης μέχρι τον Μαλιακό (Σκάρφεια) και του συνδετήριου κλάδου του Α1 από το Σχηματάρι μέχρι την Χαλκίδα)

3) την από 24/7/2007 σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του Δημοσίου και της παραχωρησιούχου εταιρείας ΟΛΥΜΠΙΑ ΟΔΟΣ ΑΕ (αυτοκινητόδρομος Ελευσίνα-Κόρινθος-Πάτρα-Πύργος-Τσακώνα, συνολικού μήκους 365,4 km )

4) την από 28/6/2007 σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του Δημοσίου και της παραχωρησιούχου εταιρείας ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΙ ΑΙΓΑΙΟΥ ΑΕ (αυτοκινητόδρομος Λαμία - Θεσσαλονίκη)

5) την από 31/5/2007 σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του Δημοσίου και της παραχωρησιούχου εταιρείας ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΟΔΟΣ ΑΕ (Εγνατία οδός)

- Το δικαίωμα του Δημοσίου, που σχετίζεται με τις ακόλουθες συμβάσεις παραχώρησης, για περαιτέρω παραχώρηση, για το χρονικό διάστημα μετά τη λήξη των εν λόγω συμβάσεων, και για έως 25 χρόνια:

1) η από 3/1/1996 σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του Δημοσίου και της παραχωρησιούχου εταιρείας ΓΕΦΥΡΑ ΑΕ (Γέφυρα Ρίου-Αντιρίου)

2) η από 23/5/1996 σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του Δημοσίου και της παραχωρησιούχου εταιρείας ΑΤΤΙΚΗ ΟΔΟΣ ΑΕ (Ο αυτοκινητόδρομος στην Αττική)

- Για την εταιρεία ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΛΑΥΡΙΟΥ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑΣ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΒΟΛΟΥ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΚΑΒΑΛΑΣ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΠΑΤΡΩΝ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΡΑΦΗΝΑΣ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100%> επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟΣ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑ ΑΚΙΝΗΤΑ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 100% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Για την εταιρεία ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΑ Α.Ε., δικαιώματα ψήφου που αντιστοιχούν σε μετοχές ποσοστού 90% επί του μετοχικού της κεφαλαίου.

- Όλα τα λαχεία (!) για διάστημα 15 ετών

Να θυμίσουμε ότι το «Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου» που έχει συσταθεί με τον Εφαρμοστικό Νόμο (εδώ μπορείτε να τον διαβάσετε http://news.in.gr/files/1/2011/06/24/efarmostikos.pdf ) ρητά αναφέρει στην 1η σελίδα και 2^ο άρθρο «Το προϊόν αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας...»

Για να θυμόμαστε αργότερα ποιοι έβαλαν την υπογραφή τους στις παραπάνω πωλήσεις ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ οι εξής κύριοι υπέγραψαν:

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

ΜΙΧΑΗΛ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗΣ

ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ

ΥΠΟΔΟΜΩΝ, ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ ΚΑΙ ΔΙΚΤΥΩΝ

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΗΣ

ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

ΠΑΥΛΟΣ ΓΕΡΟΥΛΑΝΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ

Πηγή http://www.et.gr/

H ψήφος των Δικαίων

2012-01-21T09:23:00.000-08:00

Ν. Λυγερός

Μετάφραση από τα γαλλικά Σάνη Καπράγκου

Όταν κάποιος σας απειλεί, είναι ήδη ένα σημάδι αδυναμίας εκ μέρους του, διότι προσπαθεί να σας επηρεάσει εμμέσως. Εάν είχε τα μέσα, θα το έκανε αμέσως. Αυτή είναι και η τακτική των χωρών που θεωρούν ότι μπορούν να παίζουν στο πεδίο των μεγάλων, με τρόπους αυτού του τύπου, ελλήψει δυνατότητας να τους εφαρμόσουν. Επιπλέον, οι χώρες αυτές θεωρούν ότι μπορούν να περιφρονούν τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δίχως να υφίστανται καμία συνέπεια…

Έτσι και η Τουρκία στον ποινικό της κώδικα, άρθρο 301, απαγορεύει κάθε αναφορά στη γενοκτονία των Αρμενίων, με ποινή φυλάκισης 10 ετών. Μη ικανοποιούμενη από την καταπιεστική διακυβέρνηση και την απόρριψη της ιστορίας με ποινικά μέσα, κατηγορεί τη γαλλική πολιτική για το ότι βαδίζει στο πεδίο της ιστορίας. Για όσους δεν γνωρίζουν τους τρόπους της τουρκικής διπλωματίας, τούτο δεν περιέχει όχι μόνον τίποτε συνταρακτικό, αλλά ανακαλύπτουν και τις δικές τους αντανακλαστικές αντιστάσεις κατά του συστήματος. Το γελοίο της υπόθεσης, είναι πως ο μηχανισμός τού τουρκικού καθεστώτος ανήκει στην κατηγορία των συστημάτων των χειρότερων που υπάρχουν και τούτο στην παγκόσμια κλίμακα, ακόμη και για οργανισμούς μη κυβερνητικούς, όπως η Διεθνής Αμνηστία. Όσο για τις άλλες χώρες, κυρίως για όσες ενεπλάκησαν με την Τουρκία, γνωρίζουν πολύ καλά όλες τις πληροφορίες της πορείας κατά τρόπο τουρκικό. Έτσι οι τρόποι δράσης της και ακόμη περισσότερο εμφάνισης, ουδόλως τους εκπλήσσει. Όσο και να υπεκφεύγει η Τουρκία, το πρόβλημα της ποινικοποίησης της άρνησης της γενοκτονίας, αποτελεί πραγματικά ένα πρόβλημα για μια χώρα που προστατεύει τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ως προς το σχέδιο νόμου, όπως αυτό έχει διατυπωθεί, συνιστά μία μοναδικά γαλλική προβληματική. Και οι Γάλλοι βουλευτές και γερουσιαστές έχουν στην πλήρη δικαιοδοσία τους να κρίνουν για την καταλληλότητά του. Το αν είναι επιδεκτικοί σε επιδράσεις, είναι ένα πρόβλημα ανθρώπινο, εάν έχουν επηρεαστεί από τις απειλές της Τουρκίας τότε πρόκειται για ένα πρόβλημα αξιοπρέπειας. Διότι κανείς δεν τους ανάγκασε να γίνουν βουλευτές ή γερουσιαστές. Εάν έχουν αναλάβει αυτά τα αξιώματα, είναι για να τα ασκούν στην υπηρεσία τής Γαλλίας και όχι κάθε χώρας που αδημονεί να επηρεάζει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την κρίση τους. Συνεπώς, η προβληματική αυτού του νόμου δεν είναι διπλωματικής φύσεως, όπως κάποιοι προσπαθούν να την παρουσιάσουν, για να μιλήσουμε για πολιτικές επιπτώσεις. Πρόκειται απλά και ξάστερα για ένα ζήτημα ανθρώπινης αξιοπρέπειας, όμως όχι για μια οποιαδήποτε γενοκτονία, αλλά για εκείνη των γάλλων βουλευτών και γερουσιαστών. Το σχέδιο νόμου ψηφίστηκε στη Βουλή και η Γερουσία τοποθετείται αυστηρά ως προς αυτό. Το πρόβλημα δεν αφορά ούτε τους Αρμένιους, ούτε τους Τούρκους, μα βεβαίως τους Γάλλους. Δεν αφορά ως δίλημμα ούτε τα θύματα, ούτε τους δήμιους, διότι εμείς γνωρίζουμε ήδη τον ρόλο τους. Δεν πρόκειται για ένα ερώτημα που τίθεται στους Δίκαιους. Οφείλουν επί του παρόντος να λάβουν θέση, στο βαθμό που είναι Δίκαιοι, ως προς ένα έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας, ένα έγκλημα που ονομάζεται Γενοκτονία. Εν σχέση με τούτο είναι που οι γερουσιαστές θα είναι ή δεν θα είναι αυτό που στη συνέχεια εμείς θα αποκαλούμε Δίκαιοι.

Eυρώπη: Το χαμένο όραμα…που πρέπει να ξαναβρεθεί

2012-01-21T00:34:00.001-08:00

Του Κωνσταντίνου Β.Ζορμπά (*)

Τί νέα από την Ευρώπη; Τίποτα το καινούργιο θα μου πείτε. Μία από τα ίδια! Η νέα χρονιά που διανύουμε χειρότερη από αυτή που μας πέρασε…. Κι αυτό δεν χρειάζεται να μάς το επιβεβαιώσουν οι ειδικοί. Το αντιλαμβανόμαστε και οι ίδιοι… Το 2011 προηγήθηκαν ήδη αρκετές πρωτοβουλίες σε ευρωπαϊκό επίπεδο σε μια προσπάθεια να δωθούν πειστικές λύσεις στην από πολλά χρόνια υποβόσκουσα ευρωπαϊκή οικονομική κρίση. Η προσπάθεια αυτή έγινε μέσα στα πλαίσια μιας απροσδιόριστης αλληλεγγύης, η οποία μάλλον δεν ήταν κατανοητή από τους περισσότερους πολιτικούς ηγέτες.

Το 2011 πέρασε με πολλά ευρωπαϊκά Συμβούλια, έκτακτα ή τακτικά, κρίση στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα υπό τις πιέσεις των οίκων αξιολόγησης και το δίδυμο Μerkel - Sarkozy «να αποφασίζει για όλους εμάς χωρίς εμάς», όπως είπε σε πρόσφατη ομιλία του ευρωπαίος πολιτικός, στο European Policy Center, στις Βρυξέλλες. Ακόμη ο παραδοσιακός βρετανικός ευρωσκεπτικισμός φαίνεται να αναβιώνει, αλλά αυτό πλέον είναι σύνηθες σε όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ευρωπαϊκή ανοικοδόμηση κλονίζεται. Μπορεί άραγε η Ευρώπη να απαντήσει στις νέες προκλήσεις του 2012, αλλά και να προετοιμαστεί για την αντιμετώπιση μακροπρόθεσμων προκλήσεων;

Όπως όλοι γνωρίζουμε στις 9 Μαΐου 1950, ο R. Schuman, με την περίφημη Δήλωσή του, πρότεινε τη δημιουργία μιας θεσμικά οργανωμένης Ευρωπαϊκής Κοινότητας με στόχο την ειρηνική συνύπαρξη και την ευημερία των λαών της Ευρώπης. Η Δήλωση αυτή του R. Schuman θεωρείται συμβολικά η απαρχή μιας πολιτικής διαδικασίας που έχει οδηγήσει στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση. Το όραμα της Ευρώπης στην αρχή ήταν πραγματοποιήσιμο: αλληλεγγύη ανάμεσα στα Κράτη για την αντιμετώπιση ενός νέου ενδεχόμενου πολέμου. Ένωση κρατών και λαών με κοινό όραμα. Αυτό ήταν και το όραμα του J. Monnet και του A. Spinelli, ανθρώπων που έβλεπαν την Ευρώπη να κινείται με μικρά βήματα, αλλά προς ένα δεδομένο ιδεατό στόχο. Βέβαια δεν πρέπει να μας διαφεύγει και το γεγονός ότι οι ιδρυτές της Ευρώπης δεν έκρυψαν ποτέ και την θρησκευτική διάσταση του όλου εγχειρήματος. Κι αυτή η διάσταση μάς οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πολιτική που ακολούθησαν απαιτούσε και την ύπαρξη ενός νέου ανθρώπου για την υλοποίησή της.

Από τότε, η μεγάλη ευρωπαϊκή περιπέτεια έχει διανύσει πολύ δρόμο και έχει πετύχει πράγματα που κάποτε αποτελούσαν τολμηρά όνειρα μερικών γενναίων οραματιστών. Άνοιξε το δρόμο για την αναγέννηση της ηπείρου μας και για την ευημερία που ακολούθησε και που σήμερα οι λαοί της θεωρούν, και πολύ ορθά, ως κεκτημένο δικαίωμα.

Η Ευρώπη κατέστησε την ιδέα ενός πολέμου αδιανόητη. Μπορεί η δυτική Ευρώπη, εδώ και εβδομήντα χρόνια, να μην γνώρισε πολέμους, δεν κατάφερε όμως να δημιουργήσει τον «νέο άνθρωπο»! Δυστυχώς ο ατομικισμός αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα, ενώ οι κυβερνήσεις πολλών Κρατών δεν κατάφεραν ποτέ να πλησιάσουν τον λαό. Μήπως απέχουμε πολύ από το όραμα του πολιτικού διδύμου Mitterand - Κohl; Μήπως σήμερα τα νέα πολιτικά δίδυμα υπερασπίζονται πρώτα απ’ όλα τα προσωπικά τους ενδιαφέροντα και χρησιμοποιούν την Ένωση ως εφαλτήριο για την λύση των δικών τους εσωτερικών πολιτικών προβλημάτων; Είναι εύκολο να επικαλείται κανείς τον τίτλο του ευρωπαίου, αλλά είναι άδικο να επικαλείσαι ότι για όλα είναι υπεύθυνη η Ένωση.

Ο σκεπτικισμός που ακολούθησε λειτούργησε ως ένας μικρός αλλά δυνατός ιός μέσα στο ίδιο το κορμί της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Προσπαθήσαμε να πουλήσουμε αυτή την ίδια την Ευρώπη στους πολίτες της αλλά με ψεύτικο περιτύλιγμα. Γιατί άραγε αυτή η οικονομική ένωση δεν κατάφερε ποτέ να γίνει πολιτική; Στις ημέρες μας το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν μπορεί να πείσει κανένα πολίτη με την απαξίωση των ευρωβουλευτών του, σημείωσε, μεταξύ άλλων, ο γερμανός Martin Schulz, νέος Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αντικαθιστώντας για τα επόμενα έτη, τον απερχόμενο Πολωνό Πρόεδρο Jerzy Buzek. Πρέπει να είναι σαφές σε όλους μας, συνέχισε, ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ο χώρος στον οποίο εκπροσωπούνται τα συμφέροντα των ανθρώπων. Μήπως αργά το θυμηθήκαμε;

Μετά από 54 χρόνια ακόμη και αυτή η δημιουργία μιας οικονομικής Ευρώπης (η γνωστή ευρωζώνη) μοιάζει να είναι απίθανη. Είναι αλήθεια ότι τη δεκαετία του ’60 η πρόκληση ήταν η δημιουργία μιας αμυντικής Ευρώπης. Στη συνέχεια η διεύρυνση που ακολούθησε διέσπασε την κοινωνική συνοχή, ενώ το 1973 με την είσοδο της Μεγάλης Βρεττανίας άλλαξε ολοκληρωτικά η φύση της ίδιας της Ευρώπης. Μετά την πτώση του τοίχους του Βερολίνου η λέξη «διεύρυνση» έχασε κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο. Από τα 12 Κράτη-μέλη στην Ευρωπαϊκή Ένωση περάσαμε στα 27 Κράτη-μέλη μέσα σε λιγότερο από 17 χρόνια. Κι αυτό δεν τελείωσε: η είσοδος της Κροατίας την 1η Ιανουαρίου 2013 είναι πλεόν γεγονός, όπως κι αυτή της Ισλανδίας. Στην ελληνική προεδρία το 2014 ετοιμάζεται η Σύνοδος κορυφής Ευρωπαϊκής Ένωσης-Δυτικών Βαλκανίων για την ολοκλήρωση της διαδικασίας ένταξης των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων, και θα ακολουθήσουν και άλλες και άλλες. Η διεύρυνση μπορεί να ακούγεται νομικά αποδεκτή αλλά πολιτικά είναι καταστροφική. Πριν από τη διεύρυνση έπρεπε να προηγηθεί μια εμβάθυνση ως το περιεχόμενο της Ευρώπης, γι’ αυτό και η διεύρυνση δημιούργησε ένα ευρωπαίο πολίτη απρόσωπο και αδιάφορο. Παρ΄ όλα αυτά τίποτε δεν χάθηκε ακόμη. Οι δημοκρατικές βάσεις χρειάζονται χρόνο και διαπραγματεύσεις. Με άλλα λόγια, χρειάζεται ένα όραμα βαθύτατα πολιτικό, με την υψηλότερη σημασία του όρου.

Σήμερα, οι λαοί της Ευρώπης έχουν δικαίωμα να ρωτούν τις ηγεσίες τους εάν το πολιτικό αυτό όραμα έχει χαθεί κι εάν το μόνο που υπάρχει είναι τα επιμέρους εθνικά συμφέροντα που συγκρούονται μεταξύ τους. Η νέα γενιά ίσως να είναι πιο ευαίσθητη σε όλα αυτά, κυρίως με τις ανταλλαγές στα διάφορα ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά προγράμματα, αλλά και για ένα απλούστερο λόγο: η σημερινή γενιά δεν γνώρισε εθνικά νομίσματα, αλλά ούτε και εθνικά σύνορα. Η ευαισθησία σε μια βιώσιμη ανάπτυξη με σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον κυρίως όμως η συνύπαρξη μεταξύ των λαών και ο σεβασμός του διαφορετικού ίσως να αποτελούν τις βασικές αρχές πάνω στις οποίες θα πρέπει να στηριχθεί η αυριανή Ευρωπαϊκή Ένωση. Στις αξίες που ήδη προβλέπονται στο άρθρο 6 της Συνθήκης της Λισσαβόνας προστίθενται και νέες αξίες όπως η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η ισότητα, ενώ εξειδικεύεται η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με ειδική αναφορά στα δικαιώματα των προσώπων που ανήκουν σε μειονότητες. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν και τα δικαιώματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες.

Τις περισσότερες φορές άτομο με ειδικές ανάγκες σημαίνει περιθωριοποίηση και κοινωνικός αποκλεισμός. Βασικό μέλημα θα πρέπει να είναι η ανάδειξη των τεραστίων δημιουργικών ικανοτήτων τους, εκ του γεγονότος ότι είμαστε όλοι άνθρωποι. Η πρόκληση είναι να τις αναπτύξουμε. Η δημιουργικότητα δεν μπορεί να αποκλείει κανένα και πρέπει να περιλαμβάνει όλους τους πολίτες της. Εν κατακλείδι η Ενωμένη Ευρώπη γεννήθηκε για να δώσει οριστικό τέλος σε κάθε μορφή πολέμου και να εγγυηθεί ένα μέλλον ελευθερίας, δημοκρατίας, δικαιοσύνης και ευημερίας σε όλους τους Ευρωπαίους. Αυτό το όραμα για την πολιτική Ευρώπη, για την Ευρώπη της Δημοκρατίας, της Ειρήνης και της Αλληλεγγύης μεταξύ των λαών, οφείλει να είναι ο οδηγός μας και στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία. Δεν πρόκειται για απλό πολιτικό ζητούμενο: το απαιτεί η Ιστορία της.

(*) Ο Κων/νος Β. Ζορμπάς είναι Πολιτικός Επιστήμονας, Θεολόγος-Κοινωνιολόγος, Σύμβουλος στα ευρωπαϊκά θέματα.

Η ΑΟΖ, ένα όραμα για την Ελλάδα.

2012-01-18T08:07:00.000-08:00

Η αλλαγή φάσης υπάρχει. Η ΑΟΖ δεν είναι πλέον υπό αμφισβήτηση από όλους τους άλλους, αντιθέτως, θέλουν πλέον να προλάβουν τα οφέλη της ελληνικής ΑΟΖ, πριν ακόμα υπάρξει καν η θέσπισή της. Μπορεί να υπάρχουν ακόμα μερικοί δικοί μας που δεν πείστηκαν από το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ, φανταζόμαστε τώρα ότι οι ΑΟΖ της Αιγύπτου αλλά και της Τουρκίας θα καταφέρουν πιο αποτελεσματικά ν’ αλλάξουν και τους άπιστους της ΑΟΖ…

Τώρα, όσον αφορά στους υποστηρικτές της, έγινε πλέον κατανοητό απ’ όλους, ότι το θέμα της ΑΟΖ έχει μια δυναμική, η οποία είναι ανεξάρτητη από τις κυβερνήσεις, αν αυτοί δεν τολμούν να πάρουν αποφάσεις, οι οποίες είναι πια απαιτήσεις για την πατρίδα μας. Το timing είναι καλό, έχουμε την τεχνογνωσία και γνωρίζουμε τα πλεονεκτήματα της τοποθεσίας μας μέσα στην τοποστρατηγική Μεσόγειο, κατά συνέπεια το όλο θέμα είναι πια μια πολιτική πρωτοβουλία. Μόνο που πρέπει να είμαστε προσεχτικοί, διότι οι άλλοι δεν θα περιμένουν τη σειρά τους για να προσπαθήσουν να σπάσουν το μέτωπο της ελληνικής ΑΟΖ σε σχέση με την κυπριακή ΑΟΖ. Διότι ξέρουν από την ανάλυσή τους, ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη γι’ αυτούς. Η Κύπρος το κατανόησε πολύ καλά και θα περάσει σύντομα στον δεύτερο γύρο, την ώρα που οι κυβερνήσεις αναρωτιούνται ακόμα πού διεξάγεται ο αγώνας. Ακόμα κι αν δεν παίξει η Ελλάδα το παίγνιο της Μεσογείου, όσον αφορά στην ΑΟΖ, έχει αρχίσει πραγματικά, δεν είναι πλέον θεωρητικό αλλά τρομερά πρακτικό. Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμιά δικαιολογία και δεν είναι η ρητορική που θα σώσει την κατάσταση εκ των υστέρων, είναι τα στρατηγικά μας βήματα που πρέπει να εφαρμοστούν πριν περάσουμε σε τακτικό επίπεδο. Ο στόχος της θέσπισης δεν είναι ούτε περίπλοκος, ούτε πολλαπλός. Ένας είναι, δεν υπάρχει άλλη κατεύθυνση. Μία είναι η λύση και μία είναι η αποστολή. Δεν χρειάζεται να συζητάν ακόμα οι τριακόσιοι της βουλής. Έχουν όλα τα δεδομένα στα χέρια τους. Όποιο και να είναι το κόμμα, η ιδέα είναι η ίδια, διότι η Ελλάδα είναι μία. Δεν μας ενδιαφέρει καν να συμφωνήσουν, ας αφήσουν έναν άνθρωπο με ψυχή να το κάνει για όλους τους άλλους. Στην πατρίδα μας, ακόμα και οι θεσμικές αποφάσεις γίνονται από μια χούφτα ανθρώπων, διότι ο λαός πιστεύει στις αξίες και όχι στις αρχές. Ας αρχίσουμε, λοιπόν, με την αξία. Η ΑΟΖ δεν είναι μια αρχή αλλά μια αξία ανεξάρτητη από κάθε πολιτικάντικη προσέγγιση. Όποιος θέλει να επωφεληθεί της ύπαρξης της ΑΟΖ, ας το κάνει, οι θέσεις και η καριέρα τους μας αφήνουν αδιάφορους. Ας το κάνει για τον εαυτό του, αλλά ας το κάνει. Δεν είναι ανάγκη να μας πείσει για τις καλές προθέσεις του, αφού αξία έχει μόνο η ΑΟΖ. Δεν είναι ανάγκη να δικαιωθεί άμεσα, ας το κάνει η ιστορία μετά. Ο ελληνικός λαός δεν ξεχνά εύκολα. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες και τυπικότητες που όχι μόνο δεν έχουν σημασία, αλλά σε λίγο δεν θα έχουν καν νόημα. Η τοποστρατηγική Μεσόγειος υπάρχει, η σκόνη του Cantor υπάρχει στο Αιγαίο, οι κυψέλες Voronoi υπάρχουν για τα νησιά μας, ας υπάρξει λοιπόν η ΑΟΖ για την πατρίδα μας.

Ψάχνοντας ελπίδα…

2012-01-16T18:06:00.000-08:00

Υπάρχει ελπίδα; Ο Έλληνας ήταν, είναι και θα είναι ευρηματικός. Μεγαλούργησε σε δυσκολότερες εποχές, μετά από πολέμους και καταστροφές. Δημιουργεί σπουδαία πράγματα όταν βρίσκεται σε υγιή συστήματα….Χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμεάλλα μεγάλα κεφάλαια για τον τόπο, όπως, η ναυτιλία και ο τουρισμός, θεωρούμε, πωςο πρωτογενής τομέαςμπορεί να βοηθήσει σε πρώτο χρόνο. Ωστόσο, αυτό για να γίνει, χρειάζεται να αλλάξουμε νοοτροπία και να ληφθεί μια σειρά μέτρων, που όπως φαίνεται το σημερινό Ελληνικό κράτος δεν δύναται να πάρει, αφού έχει απολέσει πλήρως τον προσανατολισμό του.

Η αγροτική ζωή είναι διαφορετική από τόπο σε τόπο, όπως και τα εδάφη που τη συγκροτούν. Πρέπει σίγουρα, να διασφαλισθεί ότι ο κοινωνικός της ιστός δεν πρόκειται να διασπαστεί, προσφέροντας στους κατοίκους της υπαίθρου τις καθημερινές υπηρεσίες που χρειάζονται, μαχόμενοι σκληρά κατά της ανισότητας που δημιουργεί η απόσταση σε ότι αφορά την πρόσβαση τους π.χ. στην υγειονομική περίθαλψη, στην εκπαίδευση, στον αθλητισμό ...

Ηαντίστροφη πορεία, με τη μέχρι πρότινος αστυφιλία, έχει αρχίσει εδώ και καιρό και φαίνεται να συνεχίζεται, όλο και πιο έντονα, μετά τα τελευταία οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης της χώρας . Όλο και περισσότεροι πολίτες, άνδρες και γυναίκες, δημόσιοι υπάλληλοι ή ιδιώτες, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, επιλέγουν να ζήσουν στην ύπαιθρο, η οποία έτσι, δημιουργεί νέες απαιτήσεις, ιδίως στον τομέα των υπηρεσιών, δημόσιων ή ιδιωτικών. Οι αγροτικοί «Καλλικρατικοί» δήμοι οφείλουν, παρά τα πενιχρά οικονομικά τους, να ανταποκριθούν στις νέες προκλήσεις. Είναι όμως, καθήκον και του κράτους να συνδράμει σε αυτή την εξέλιξη.

Αλλά αντί το Κράτος να προχωρήσει σε μια οργανωμένη «σύμβαση» για την ΄Ύπαιθρο- ενός περιουσιακού στοιχείου ανεκτίμητης αξίας για την Ελλάδα- έχει καταφέρει να σκορπίσει την ανασφάλεια παντού και να διαλύσει τα πάντα.

Εδώ και τώρα, λαμβάνοντας υπ’ όψη την ποικιλομορφία των εδαφών και την πυκνότητα του πληθυσμού, φαίνεται σκόπιμο να επιβληθούν πρότυπα ή σταθερές με προσαρμοστικότητα που θα βασίζεται και σε τοπικούς κανόνες, μεταξύ άλλων.

Σε αυτό το πλαίσιο σκόπιμο θα ήταν, για παράδειγμα:

Να αναπτυχθεί ένα σωστό δίκτυο ενημέρωσης και ελέγχου.

Να αναπτυχθούν σταθμοί μεταφόρτωσης ανάλογα με τη ζήτηση και τη διάθεση προϊόντων στις αγροτικές περιοχές, ενθαρρύνοντας τις τοπικές αρχές για τη χρηματοδότηση αυτών των υπηρεσιών. Π.χ. Σερραίοι, αλλά και Βούλγαροι μικρέμποροι καταφεύγουν στη λαχαναγορά της Θεσσαλονίκης. Αν και ο Νομός Σερρών είναι καθαρά αγροτικός δεν διαθέτει κάτι τέτοιο. Να μη μιλήσουμε βέβαια για δημοπρατήριο αγροτικών προϊόντων που έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια…

Να συνδεθεί περισσότερο η ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση με τα προϊόντα και τα οικονομικά πλεονεκτήματα της κάθε περιοχής. Να μη λείπει το αγροτικό λύκειο από τέτοιους νομούς. Να μετεγκατασταθούν σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όπως γεωπονία, κτηνιατρική, δασολογία, από την Αθήνα στην επαρχία.

Να ενθαρρυνθούν και να χρηματοδοτηθούν οι διαφόρων τύπων τοπικοί συνεταιρισμοί ώστε να επιταχύνουν τη μετάβαση τους σε ψηφιακό και διαδικτυακό τοπίο για να επιτύχουν μεγαλύτερη διείσδυση στις αγορές.

Να αυξηθεί το ποσοστό παρέμβασης σε κάθε είδους προϊόντα και υπηρεσίες, στη βιοτεχνία και στο εμπόριο στις αγροτικές περιοχές για να εξασφαλισθεί η οικονομική τους ανάπτυξη.

Να μειωθεί, στο μέτρο του εφικτού, η φορολόγηση αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, ώστε αυτά να είναι ανταγωνιστικότερα άλλων χωρών.

Να ιδρυθεί, επιτέλους το Αγροτικό Επιμελητήριο.

Να εφαρμοσθεί εδώ και τώρα το «Δίκαιο Εμπόριο», ώστε να μην υπάρχουν «ελεεινές» τιμές για τον παραγωγό και υψηλές για τον έμπορο και τον καταναλωτή.

Να προσεχθούν ακόμη περισσότερο η οικολογική γεωργία, τα προϊόντα με «ονομασία προέλευσης» και φυσικά η αλιεία.

Αν θέλουμε να συμβάλλουμε στη σωτηρία αυτού του τόπου πρέπει ο πρωτογενής τομέας να στηριχθεί παντοιοτρόπως, αφού τρέφει τη χώρα, δίνει εργασία στον αγρότη, στην επιστήμη, στη βιομηχανία μεταποίησης, στο εμπόριο.

"H ΑΟΖ ως οικονομική λύση"

2012-01-16T16:44:00.000-08:00

Εισήγηση του Νίκου Λυγερού

Πνευματικό Κέντρο Γιαννιτσών, Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2012, ώρα: 19.00.

Τίμησαν τους αγωνιστές που έφυγαν...

2012-01-15T13:33:00.000-08:00

Δαπίτες και Οννεδίτες της Θεσσαλοννίκης και της ευρύτερης περιοχής, της χρυσής δεκαετίας 1977 - 1987, σε μια λιτή εκδήλωση, παρουσία πολλών επώνυμων σύγχρονων αγωνιστών αλλά και της εποχής εκείνης, τίμησαν τη μνήμη όλων των συναγωνιστών τους, γνωστών και αγνώστων, που άφησαν το μάταιο τούτο κόσμο. Για την ιστορία να καταγράψουμε τα ονόματα όλων αυτών που αναφέρθηκαν, περιμένοντας στο mail του blog μας και αυτά που μας έχουν διαφύγει, ώστε να συμπληρωθεί ο κατάλογος, ως ελάχιστος φόρος τιμής σε αυτούς που αγωνίστηκαν για τα ιδανικά της πατρίδας μας.

1.    ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ – ΤΕΙ
2.    ΒΑΚΑΣ ΝΙΚΟΣ – ΝΟΜΙΚΗ
3.    ΒΛΙΟΥΡΑ ΧΛΟΗ – ΜΑΚΙ
4.    ΓΙΑΝΝΟΥΛΗ ΔΗΜΗΤΡΑ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ
5.    ΔΟΥΛΑΜΗΣ ΠΑΥΛΟΣ – ΓΕΩΠΟΝΙΚΗ
6.    ΚΑΛΗΜΕΡΗΣ ΚΩΣΤΑΣ – ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΗ
7.    ΚΑΛΦΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
8.    ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ - ΟΝΝΕΔ
9.    ΚΑΡΑΜΗΤΟΠΟΥΛΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ - ΑΒΣΘ
10.    ΚΙΟΡΤΣΗΣ ΣΑΒΒΑΣ – ΤΕΙ
11.    ΚΟΥΤΟΥΛΑ ΑΝΝΑ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ
12.    ΜΗΛΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – ΑΒΣΘ
13.    ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΘΩΜΑΣ – ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
14.    ΝΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΚΗΣ – ΑΒΣΘ
15.    ΝΟΥΛΗΣ ΚΩΣΤΑΣ – ΟΝΝΕΔ
16.    ΠΑΝΙΩΡΑΣ ΚΩΣΤΑΣ – ΑΒΣΘ
17.    ΠΑΠΑΔΕΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ – ΑΒΣΘ
18.    ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΣΑΚΗΣ – ΔΑΣΟΛΟΓΙΑ

Οι «ογλάν» και οι «τσογλάν»

2012-01-14T17:12:00.000-08:00

Γράφει η Ντίνα Εξάρχου

Βάζω στοίχημα ότι οι πολιτικές παρατάξεις, που έχουν ανασφάλεια για το αποτέλεσμα των αναμενόμενων εκλογών, θα καταφύγουν στην παλιά τους τέχνη:

Το «κόσκινο» των τηλεοπτικών αστέρων.

Βάζω στοίχημα ότι θα τους ξαναδούμε στα ψηφοδέλτια, θα τους «λουστεί» ξανά το ελληνικό Κοινοβούλιο και θα τους καμαρώσουν ξανά οι «φαν» τους σε υπουργικές θέσεις.

Έχουμε, βέβαια, ένα σοβαρό μειονέκτημα αυτό τον καιρό:

Δεν μας χτυπάει η «Λάμψη» κατακέφαλα.

Μας χτυπάνε, όμως, οι τούρκικες σαπουνόπερες που σημειώνουν ρεκόρ τηλεθέασης στη χώρα μας.

Βάζω, λοιπόν, στοίχημα ότι στο εκλογικό «κόσκινο» θα δούμε τους «ογλάν» και τους «τσογλάν» των τούρκικων σήριαλς, που καθηλώνουν κάθε βράδυ στους καναπέδες το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό, γυναικείο και ανδρικό.

«Μεταγλωττισμένους» και εξελληνισμένους με αστραπιαίες διαδικασίες θα τους δούμε να πέφτουνε στη μάχη των εκλογών και να ξελασπώνουν (ποιος το αποκλείει;) τις παρατάξεις που θα τους φιλοξενήσουν στα ψηφοδέλτιά τους...

Και σε ποιο υπουργείο, μπρε, θα βάλουνε υφυπουργό τον καλύτερο «τσογλάν»;

Στο υπουργείο Παιδείας!

Πού αλλού;

Πηγή: elzoni.gr

Κάποτε ...... ζούσαμε !!!

2012-01-14T16:27:00.001-08:00

Κάποτε...ζούσαμε !!!

· Kάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές, σήμερα έχει δύο.

· Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες, σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα.

· Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας. Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.

· Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.

· Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες. Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.

· Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά. Σήμερα το λέμε και με SMS.

· Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι.Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.

· Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια. Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.

· Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και... ήμασταν ευτυχισμένοι. Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...

· Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό. Σήμερα μας το λέει ο navigator.

· Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά. Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και ... αρρωσταίνουμε.

· Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας. Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.

· Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία. Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.

· Κάποτε είχαμε 2τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε. Σήμερα έχουμε100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.

· Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι. Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...

· Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό. Σήμερα είναι μαλακία.

· Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη. Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.

· Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη, σήμερα μας ξεκουφαίνει ο....Μακρόπουλος.

· Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή. Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.

· Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη.. Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.

· Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Ντάφυ, τον Μπαγκς Μπάνυ.Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς.

· Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς.Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό.... Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.

· Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος». Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...

· Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.

· Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας. Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.

· Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι! Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

· Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό.Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.

· Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος. Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.

· Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας. Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.

· Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους. Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.

· Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε. Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.

· Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας. Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....

· Αυτό το «Κάποτε»,το έλεγαν Ζωή......

ΑΟΖ και Γενοκτονία των Ποντίων

2012-01-12T16:18:00.000-08:00

Νίκος Λυγερός

Στους Τάσσο Τ. και Χρήστο Ι.

Για όσους πιστεύουν ότι το Αιγαίο πρέπει να χωριστεί στα δύο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, διότι αλλιώς θα ήταν άδικο για την Τουρκία, θα θέλαμε να τους δώσουμε ένα ποντιακό μάθημα μέσω της γενοκτονίας. Αν η Τουρκία είναι τώρα σε θέση να διεκδικήσει οποιαδήποτε ΑΟΖ είναι απλώς και μόνο για ένα λόγο. Διέπραξε μία γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, των Ασσυρο- Χαλδαίων, των Εβραίων και των Ποντίων.
Δίχως αυτή τη γενοκτονία η Τουρκία δεν θα είχε πρόσβαση στην ακτή που επιτρέπει να αποκτήσει ΑΟΖ. Βέβαια την ενοχλούν τα νησιά μας, διότι είναι πολύ κοντά της. Αλλά αφού δεν συνέχισε τη γενοκτονία στα νησιά μας, είναι πλέον δικό της πρόβλημα. Βέβαια αυτή η προσέγγιση είναι μάλλον αφαιρετική σε πολλούς και ειδικά στους ραγιάδες. Γι’ αυτό το λόγο αποφασίσαμε να παράγουμε για πρώτη φορά την ΑΟΖ του Πόντου στη Μαύρη Θάλασσα. Η ιδέα μας δεν αποτελεί κάποια ακραία μορφή διεκδίκησης, δεν είναι το θέμα μας. Αυτός ο χάρτης έχει ένα μοναδικό σκοπό. Να δείξει ότι στη Μαύρη Θάλασσα η ΑΟΖ του Πόντου είναι τεράστια. Κανένας λοιπόν δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι πρόκειται για μία λεπτομέρεια της ιστορίας. Με αυτόν τον τρόπο κατανοούμε όλοι, ακόμα κι αν δεν το είχαμε επινοήσει, την αξία του Πόντου, ως περιοχή που δίνει πρόσβαση στη θάλασσα. Αυτός ο χάρτης δείχνει άμεσα την τοποστρατηγική αξία του. Επιπλέον, δίνει τη δυνατότητα σε όλους να δούμε τι μας πήρε η Τουρκία μέσω της Γενοκτονίας των Ποντίων. Διότι δεν έχει σημασία μόνο η ξηρά, αλλά και η θάλασσα. Με αυτόν τον τρόπο συνειδητοποιούμε εύκολα και τις φοβίες της σε σχέση με το ποντιακό. Η ποντιακή ΑΟΖ είναι μία πραγματικότητα, η οποία άλλαξε επειδή υπήρχαν όχι μόνο γενοκτόνοι, αλλά και οι ραγιάδες τους που σώπασαν μπροστά σ’ αυτό το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Τώρα όσο αφορά στους σημερινούς θα ήταν ευγενικό εκ μέρους τους, αφού δεν έχουν στοιχεία ευγενών, να θυμηθούν τι υπέστη ο ποντιακός ελληνισμός και ποιες είναι οι σημερινές επιπτώσεις ακόμα και σε ένα θέμα φαινομενικά τόσο απομακρυσμένο από τη γενοκτονία. Φανταζόμαστε να μιλούν και για δικαιοσύνη στη Μαύρη Θάλασσα. Όχι μόνο έχουν ξεχάσει ή θέλουν να ξεχάσουν το παρελθόν, αλλά θέλουν να μας παρουσιάσουν το παρόν με έναν τρόπο που καταδικάζει ακόμα και το μέλλον του ελληνισμού. Διότι η ΑΟΖ ανήκει αναπόφευκτα σε αυτό το μέλλον. Θέλουμε λοιπόν να τους επισημάνουμε ότι όχι μόνο θα συνεχίσουμε όλοι μας με όλες μας τις δυνάμεις τον αγώνα της αναγνώρισης, αλλά και της ποινικοποίησης όσο αφορά στο θέμα της γενοκτονίας, αλλά δεν πρόκειται να αφήσουμε ούτε την Τουρκία ούτε τους ραγιάδες της να μας αφαιρέσουν κομμάτια της ΑΟΖ μας. Ξέρουμε ακριβώς την αξία της και μπορούμε πλέον να δούμε και το μέγεθος που θα είχε με την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. Δεν θα ξεχάσουμε τίποτα και θα παλέψουμε για την μνήμη του μέλλοντος ακολουθώντας το παράδειγμα της Κύπρου που αποτελεί μία προσφορά όχι μόνο για τον ελληνισμό σε τοπικό επίπεδο, αλλά και για ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό είναι το ποντιακό μάθημα για την ΑΟΖ.

Η Στρογγύλη και η τακτική του αστακού

2012-01-11T16:13:00.000-08:00

Η Στρογγύλη ως νησί μπορεί να είναι μόνο και μόνο μια λεπτομέρεια την οποία αγνοούν οι περισσότεροι. Κι όμως αυτό το νησί, τοποστρατηγικά, είναι από τα πιο σημαντικά, διότι επιτρέπει την ένωση της ελληνικής ΑΟΖ με την κυπριακή. Η θέση της Στρογγύλης είναι όχι μόνο σημαντική, αλλά και κρίσιμη όσον αφορά στο θέμα της ανθεκτικότητας.

Αν κάποιος θέλει να εισχωρήσει μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, η Στρογγύλη αποτελεί ένα ιδανικό στόχο. Και ο λόγος είναι απλός. Μια απλή κατάληψη του νησιού αρκεί για να προβληματίσει τις σχέσεις μας. Επιπλέον, θεσμικά το πρόβλημα των άρθρων της Συνθήκης Παρισίων του 1974 αλλά και η ύπαρξη κατοίκων, όποιος και να είναι αυτός ο τρόπος, με γαλλική μεθοδολογία ή όχι, απαιτεί μια υποστήριξη που δεν μπορεί να είναι μόνο και μόνο θεωρητική. Το πλαίσιο της ΑΟΖ είναι ξεκάθαρο όσον αφορά στα κατοικημένα και κατοικήσιμα νησιά. Η πρώτη κατηγορία είναι αυτονόητη ενώ η δεύτερη χρειάζεται αποδεικτικά στοιχεία για να πεισθεί η διεθνής κοινότητα και ειδικά στο πλαίσιο της ΑΟΖ. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ενισχυθεί μια οικονομική δραστηριότητα στα ύδατα του νησιού, παραδείγματος χάριν με το απλό ψάρεμα ή και την ιχθυοτροφία. Το θέμα αυτό μπορεί να λυθεί, βέβαια, και με φωτοβολταϊκά ή ανεμογεννήτριες. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να γίνει για να εξασφαλίζει και μια υπόσταση στο νησί που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί με κανένα τρόπο, ακόμα και από τους πιο σκεπτικιστές του Δικαίου της θάλασσας. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να υπολογίσουμε ότι μια στρατιωτική επέμβαση είναι όχι μόνο εφικτή αλλά και σχετικά εύκολη. Επιπλέον, θα διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό μακρόχρονες διαδικασίες και θα αποτελέσει τετελεσμένο το οποίο ακόμα και αν δεν λειτουργούσε ως δεδικασμένο θα ήταν ένα εύχρηστο υπόβαθρο για να γίνουν συμφωνίες, οι οποίες δεν θα είχαν νόημα με τα τωρινά δεδομένα. Ξέρουμε επίσης ότι σχέδια του τύπου βαριοπούλα είναι απόλυτα εφικτά στην περιοχή. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι κατά πόσο μπορεί κανείς να κρατήσει το νησί σε περίπτωση επίθεσης καταδρομικής ή όχι. Αν η απάντηση είναι ότι αυτό γίνεται μόνο για μερικές ώρες, τότε το πεδίο δράσης είναι ληγμένο. Διότι, τα σενάρια ανακατάληψης είναι εξαιρετικά δύσκολα. Θα έπρεπε, τουλάχιστον, μια άμυνα να είναι ικανή να κρατήσει μερικές μέρες, οι οποίες θα ήταν αρκετές για να ενημερωθεί αποτελεσματικά η διεθνής κοινότητα και ειδικά η Ευρωπαϊκή Ένωση για να κινηθεί διπλωματικά αλλά όχι μόνο. Με αυτό το νέο προβληματισμό προσπαθούμε να αναδείξουμε ένα δομικό στοιχείο το οποίο είναι ουσιαστικό. Το θέμα των ημερών λύνεται βέβαια με την τακτική του αστακού, η οποία είναι γνωστή και στο Ισραήλ και στην Φινλανδία. Για να εφαρμοστεί όμως αυτή η στρατηγική, θα πρέπει η εθνική στρατηγική να είναι ικανή να αντιληφθεί το πρόβλημα και η πολιτική να έχει τη θέληση να το λύσει. Επιπλέον, αυτός ο συνδυασμός πρέπει να υλοποιηθεί σχετικά γρήγορα διότι η δυναμικότητα της ΑΟΖ, θα αναγκάσει όλους τους παίκτες να παίξουν άμεσα ή έμμεσα δίχως να ασχοληθεί με το θέμα, αν το θέλουν ή όχι. Η Στρογγύλη είναι το κέντρο του πεδίου, η τακτική του αστακού υπάρχει, ας παρθεί λοιπόν η πρέπουσα απόφαση.

ΑΟΖ: Από τις εκτιμήσεις στα αποτελέσματα

2012-01-09T13:19:00.000-08:00

Νίκος Λυγερός

Εδώ και μήνες ακούμε μερικούς αναλυτές να μας εξηγούν ότι η ΑΟΖ είναι μόνο και μόνο ένα θεωρητικό πλαίσιο δίχως καμιά πρακτική αξία στον τομέα της οικονομίας. Δέχονταν βέβαια την πραγματικότητα του παραδείγματος της Κύπρου, αλλά όχι τις εφαρμογές του στην Ελλάδα.
Οι θέσεις της Κύπρου ήταν πολύ πρωτοποριακές και ριψοκίνδυνες. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι γνωρίζουμε όλοι τη γεωπολιτική της θέση και τις στρατιωτικές της ικανότητες. Σε κάθε περίπτωση ο χρόνος είναι μαζί μας και μετέτρεψε σιγά σιγά τις εκτιμήσεις σε πραγματικότητα. Τώρα η Κύπρος δεν προσφέρει πια θεωρητικούς υπολογισμούς για το φυσικό αέριο αλλά χειροπιαστά αποτελέσματα τα οποία δεν δίνουν μεγάλες δυνατότητες επιλογής. Η Κύπρος θέλουνε δεν θέλουνε έχει με την ΑΟΖ της έναν πραγματικό πλούτο. Και αυτοί που δεν το βλέπουν, ήρθε η ώρα να ξεστραβωθούν, διότι δεν υπάρχει πια δικαιολογία. Η επόμενη πραγματικότητα είναι ήδη εδώ και βρίσκεται στην Κύπρο. Τα διαγράμματα Voronoi και η τριγωνοποίηση Delaunay δεν είναι μόνο και μόνο θεωρητικές έννοιες, αλλά αληθινά εργαλεία που παράγουν έργο μέσω του απέραντου γαλάζιου του ελληνισμού. Ποιος θα έρθει τώρα να μας πείσει ότι η διαχείριση της ΑΟΖ δεν είναι μια οικονομική λύση; Ποιος θα έρθει να μας κατηγορήσει ότι αυτή η στρατηγική δεν είναι αποτελεσματική; Η ίδια εταιρία Noble έρχεται να μας δείξει την αξία της ελληνικής ΑΟΖ. Αυτό σημαίνει πρακτικά, ότι όποια κι αν είναι η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να θεσπίσει όσο πιο γρήγορα την ΑΟΖ, για να υλοποιήσει αυτήν την στρατηγική δίχως να περιμένει άλλο. Δεν θα έχει τα περιθώρια της αδράνειας, διότι τώρα ο ελληνικός λαός γνωρίζει τα πάντα για την ΑΟΖ και περιμένει. Όχι, όμως, όπως περίμεναν οι ειδικοί εδώ και χρόνια, διότι ο λαός μας είναι μια δύναμη και έχει την ικανότητα να πιέσει τους πολιτικούς για να πάρουν τις απαραίτητες αποφάσεις. Επιπλέον, η ΑΟΖ αφορά και το μέλλον των παιδιών του. Δεν έχει πια δικαίωμα μια κυβέρνηση να καθυστερεί, διότι όπου να ‘ναι ακόμα κι αν δεν τολμούμε να κάνουμε γεωτρήσεις, θα πρέπει να περάσει και ο αγωγός της Κύπρου για να εφοδιάσει όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση με το αέριό του. Και αυτός ο αγωγός θα πρέπει να περάσει από την περιοχή όπου βρίσκεται η ελληνική ΑΟΖ. Τι θα πούνε τότε οι ειδικοί και οι πολιτικοί της αδράνειας και της απραξίας, ότι δεν ήταν ενημερωμένοι; Δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες και ο χρόνος και το δίκαιο της θάλασσας είναι με την πατρίδα μας. Ας αποφασίσουν οι δικοί μας αν είναι και αυτοί μαζί της, αλλιώς δεν έχουν πια κανένα ρόλο στη γη της θάλασσας.

Δημοκρατική Αναγέννηση:«το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι»

2012-01-09T07:56:00.001-08:00

Ώστε ο πρώην Πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου…… ξέχασε να δηλώσει την πισίνα του σπιτιού του; Υποθέτουμε ότι λόγω του επιτυχημένου φοροκυνηγητού που οργάνωσε με τον Υπουργό του κ. Παπακωνσταντίνου ( κι εκείνος δήλωσε την δική του πισίνα σαν…. δεξαμενή νερού) δεν του έμεινε χρόνος να τη δηλώσει.

Ο λαός λέει ότι «το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι».

Ο Γιώργος Παπανδρέου θα φύγει απ' την Ελλάδα

2012-01-08T14:44:00.000-08:00

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Το καλύτερο μάθημα ζωής, που έχω διδαχθεί, προέρχεται από τον πατέρα μου. Έλεγε με την χαρακτηριστική κυπριακή προφορά του πως «όταν ο άλλος είναι κάτω στη γη, εσύ δεν τον πατάς, αλλά του δίνεις ένα ποτήρι νερό»… Είναι μία συμβουλή που τηρώ και στη ζωή μου και στην καριέρα μου και λυπάμαι όταν βλέπω να «ποδοπατούν» ανθρώπους- ακόμα και όταν έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά.

Μία τέτοια περίπτωση ανθρώπου είναι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος αποχωρεί από την πολιτική απαξιωμένος, αποτυχημένος, δυστυχής, σέρνοντας τα πόδια του και παρακαλώντας να του.......

επιτρέψουν να παραμείνει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για να μπορεί να διεκδικήσει ξανά την προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, μόνο και μόνο για να βρίσκεται στο προσκήνιο. Γνωρίζοντας αυτό το πρόβλημά του, και επειδή ο κ. Παπανδρέου «είναι για λύπηση» – όπως λέμε, σε τέτοιες περιπτώσεις, στην Κύπρο- οι σύντροφοί του έπρεπε να αποδεχθούν την παράκλησή του. Διαφορετικά, θα είναι συνυπεύθυνοι εάν συμβεί κάτι άσχημο στην πορεία.

Κονταροκτυπήθηκα μαζί του όχι τώρα που δύει η πολιτική του καριέρα, αλλά όταν ήταν παντοδύναμος υπουργός Εξωτερικών, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός της Ελλάδας. Και το πρόβλημα δεν ξεκίνησε από την παθιασμένη και αδικαιολόγητη υποστήριξή του στο φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν, αλλά χρόνια πριν, την εποχή του σκανδάλου Κοσκωτά, όταν είχα συνειδητοποιήσει ότι «είναι ένας πολίτης του κόσμου», που έτυχε να είναι γιός του Ανδρέα Παπανδρέου, με τον οποίο, όμως, ελάχιστη σχέση είχε. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα θέματα πολιτικής, όπου ο πατέρας από τον πρωτότοκό του, είχαν απόσταση στις θέσεις τους από τη γη μέχρι τον Άρη. Αναφορικά με το σκάνδαλο Κοσκωτά, καταθέτω σήμερα, γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου, πως κακώς κάθισε στο εδώλιο ο πατέρας…

Στη συνέχεια με επηρέασε αρνητικά η στενή σχέση που ανέπτυξε με την αμερικανική γραφειοκρατία. Σε βαθμό που ένοιωθα πως ταυτιζόταν περισσότερο με την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών παρά με τις θέσεις των κυβερνήσεων που υπηρετούσε. Θυμάμαι, μάλιστα, μία συνάντησή του με την Μαντλίν Ολμπράϊτ στο Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, όταν η «σιδηρά κυρία» της αμερικανικής διπλωματίας τον «καθοδηγούσε» ενώπιον των διαπιστευμένων δημοσιογράφων για τα θέματα της Γιουγκοσλαβίας. Αν και ως άνθρωπος αντιπαθούσα τον Μιλόσεβιτς, επειδή πίστευα πως κατέστρεφε τη χώρα και το λαό του, θύμωσα βλέποντας το απαράδεκτο θέαμα και το έγραψα για να ακολουθήσει σφοδρή διαμαρτυρία του αγαπητού Πάνου Μπεγλίτη, που τότε ήταν εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών.

Μπορώ να καταλογίσω πολλά στο Γιώργο Παπανδρέου και για την περίοδο πριν γίνει πρωθυπουργός, αλλά και όταν ανέλαβε τις τύχες της Ελλάδας και την έριξε στα βράχια της χρεωκοπίας. Δέχθηκα πολλές επιθέσεις από τους «Παπατζήδες» που έσπειρε στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά και από τα μέλη του πολύ στενού περιβάλλοντός του, που με κατηγόρησαν ότι συνωμοτούσα με εκδότες και «διαπλεκόμενα συμφέροντα» εναντίον του. Με τον αδελφό του, τον Νίκο Παπανδρέου, είχα μία ενδιαφέρουσα αλληλογραφία, που παραμένει απόρρητη (κατόπιν επιθυμίας του) όπου είχε θέσει σοβαρά ζητήματα που αφορούν την ενέργεια, την οικονομία, το Κυπριακό και το ρατσιστικό σχέδιο Ανάν, και άλλα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε ο κ. Παπανδρέου τα πέτρινα χρόνια της πρωθυπουργίας του. Δεν με εξέπληξε η απάντηση του Νίκου προς τον συνάδελφο Χρήστο Ράπτη και απόρησα που μερικοί «έπεσαν από τα σύννεφα». Ο αδελφός του πρώην πρωθυπουργού είναι ένας αυθόρμητος άνθρωπος, αλλά την ίδια στιγμή είναι και ένας θυμωμένος άνθρωπος. Πιστεύει ότι αδικείται ο Γιώργος Παπανδρέου, και γίνεται λύκος όταν ακούει και διαβάζει τα σκληρά κατηγορώ εναντίον του. Μιλώντας από τη δική μου εμπειρία, είμαι βέβαιος πως ο Νίκος δεν έχει πει την τελευταία του κουβέντα.

Στην πολιτική δεν πρέπει να λέμε ποτέ τη λέξη… ποτέ. Παρ’ όλα αυτά, είμαι βέβαιος πως ο Γιώργος Παπανδρέου -όπως και ο Κώστας Καραμανλής- όχι μόνο έκλεισε τον κύκλο του στην ελληνική πολιτική σκηνή, αλλά θα φύγει και από την Ελλάδα. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν έπαψε ποτέ να είναι πολίτης του κόσμου και, τώρα, θα έχει την ευκαιρία να απελευθερωθεί και να δείξει τον πραγματικό του εαυτό.

Τα τελευταία δύο χρόνια δέχθηκα χωρίς καμία διαμαρτυρία την πολεμική των συνεργατών του που, δυστυχώς, ήταν εγκεκριμένη από τον ίδιο. Λάμβανα τα μηνύματα, αλλά δεν άλλαξα τον τρόπο με τον οποίο έκανα την εργασία μου. Σίγουρα δεν του χρωστώ τίποτα, αν και η πολεμική πιστεύω ότι με έκανε ακόμα πιο προσεκτικό και πιο ακριβή στο πολύ δύσκολο οικονομικό ρεπορτάζ. Αυτός είναι που χρωστά την εξήγηση. Και αυτή η εξήγηση-απολογία αφορά το κάλεσμά του προς τους Ελληνοκύπριους να αυτοκτονήσουν, αλλά και τη συζήτησή του με τον τότε Αμερικανό πρέσβη Τόμας Μίλερ, για το πώς θα επιβληθεί το φιλοτουρκικό σχέδιο. Και αυτή η εξήγηση θα είναι καλοδεχούμενη, όποτε αποφασίσει να την δώσει…

Είμαι βέβαιος πως θα λυτρωθεί
Aixmi

Η νοητική Χάρτα της ΑΟΖ

2012-01-08T10:23:00.000-08:00

Νίκος Λυγερός

Το γενικό πρόβλημα της αντίληψης για τη σημασία της ΑΟΖ είναι ότι δεν έχουμε εικόνα της πραγματικότητάς της. Τα 200ΝΜ αλλάζουν τόσο πολύ τα συνηθισμένα δεδομένα που μας δυσκολεύουν στη νοητική μας μοντελοποίηση. Επιπλέον, η κλασική γεωγραφία με την απλοϊκή της έννοια δίνει έμφαση μόνο στην ξηρά. Για την ΑΟΖ χρειαζόμαστε μία θαλασσογραφία, για να αποκτήσουμε μία εικόνα υψηλής στρατηγικής.

Μέσω των διαγραμμάτων Voronoi μπορούμε να κατασκευάσουμε μία νοητική Χάρτα της ΑΟΖ, όπου η ξηρά ενσωματώνεται στην κυψέλη Voronoi που ελέγχει και δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή μεταξύ τους. Με αυτόν τον τρόπο η θάλασσα και η ξηρά της κυψέλης αποτελούν μία ενιαία οντότητα. Έτσι τα μεγέθη είναι άμεσα συγκρίσιμα και μάς επιτρέπουν μία αποτελεσματική αξιολόγηση της επιρροής της ΑΟΖ από κάθε νοητική οντότητα. Η νοητική Χάρτα της ΑΟΖ παρουσιάζει σημαντικές διαφορές σε σχέση με τον κλασικό γεωγραφικό χάρτη. Βλέπουμε ότι ακόμα και μικρά νησιά τα οποία θεωρούμε και περιθωριακά έχουν ένα εμβαδόν τεράστιο μέσα στο μοντέλο μας και άλλα που θεωρούσαμε παραδοσιακά ως πιο σημαντικά δεν έχουν τόσο μεγάλη έκταση, διότι βρίσκονται κοντά σε άλλες κυψέλες. Κατά συνέπεια, μπορούμε να δούμε την τοποστρατηγική αξία κάθε κυψέλης και να αντιληφθούμε βέβαια πόσο σημαντικές είναι οι ακριτικές, λόγω της ουράς που διαθέτουν μέσω της τοποθεσίας τους πάνω στο χάρτη. Η νοητική Χάρτα της ΑΟΖ δίνει επιπλέον τη δυνατότητα να μελετήσουμε αντικειμενικά με ποιον τρόπο μας κοιτάζουν κράτη που έχουν διεκδικήσεις. Βλέπουμε έτσι την αντικειμενική αξία του συμπλέγματος του Καστελλόριζου, αλλά και της Γαύδου. Σε αυτή τη Χάρτα έχουν εντελώς διαφορετικές διαστάσεις. Το Καστελλόριζο, παραδείγματος χάρη, αποκτά έτσι την αξία σε μέγεθος της Πελοποννήσου, πράγμα το οποίο διαμορφώνει την άποψή μας για το θέμα. Διότι ακόμα και για τον λιγότερο πατριώτη άλλο είναι να χάσει το Καστελλόριζο και άλλο την Πελοπόννησο. Ενώ στην πραγματικότητα, όπως το δείχνει η Χάρτα της ΑΟΖ είναι απολύτως το ίδιο. Η Χάρτα επιτρέπει μία νέα προσέγγιση των πραγμάτων και των δυνατοτήτων που έχουμε ως Ελλάδα, χάρη στα πολυάριθμα νησιά μας. Τώρα μπορούμε εύκολα να δείξουμε ότι αποτελούμε ένα μεσογειακό μετασχηματισμό του παραδείγματος της γαλλικής ΑΟΖ στην υδρόγειο, η οποία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ στον κόσμο. Οι μεγάλες αποστάσεις μεταξύ των νησιών μας που χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα για τη δημιουργία άγονων γραμμών, μέσω της Χάρτα, γίνονται ισχυρές διότι παρουσιάζουν τα αληθινά μεγέθη των δεξαμενών έλξης των ελκυστών που είναι τα νησιά μας. Η νοητική Χάρτα της ΑΟΖ είναι η τοποστρατηγική απόδειξη της ισχύος της Ελλάδας σε αυτόν τον τομέα. Είναι μία διαφορετική εικόνα που κάνει τη διαφορά και δείχνει τη στρατηγική που πρέπει να εφαρμόσουμε, για να μετατρέψουμε αυτό το απέραντο γαλάζιο σε εθνικό θησαυρό.

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ: άρθρο – σοκ από τον τ. Πρόεδρο του Αρείου Πάγου που καταλογίζει απιστία σε βαθμό κακουργήματος για Παπανδρέου και υπουργούς!!

2012-01-01T05:01:00.000-08:00

Γράφει ο Β.Α. Κόκκινος
Είναι κοινώς γνωστό, ότι ο κ. Καραμανλής, μετά την απειλή του κ. Παπανδρέου, πως αν δεν γίνουν πρόωρες εκλογές θα ρίξει την κυβέρνηση κατά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, προκειμένου να τερματίσει την προκληθείσα αβεβαιότητα των πολιτών και την εξ αυτής ζημία της οικονομίας, αναγκάσθηκε να προσφύγει σε εκλογές. Ετόνισε όμως, κατά τρόπον δραματικό, εις την τελευταία ομιλία του στο Πεδίον Άρεως, ότι η λύση της κρίσεως πρέπει να είναι «Ελληνική». Η διατύπωση αυτή είναι άκρως χαρακτηριστική και αποκαλυπτική του γεγονότος, ότι εγνώριζε ή υποπτευόταν τι εσκόπευε να πράξει ο κ. Παπανδρέου.

Στο προηγούμενο φύλλο της «ΑΞΙΑΣ» έγινε λόγος για την ποινική ευθύνη του κ. πρωθυπουργού εκ της εξαπατήσεως των εκλογέων το 2009, με τη διαβεβαίωσή του ότι υπάρχουν χρήματα και την υπόσχεσή του ότι
θα δώσει αυξήσεις, σε μισθούς και συντάξεις, ανώτερες του πληθωρισμού (άρθρο 162 του Ποιν.Κωδ.).
Επί πλέον του εγκλήματος τούτου όμως, διαπράχθηκε και αυτό της απιστίας σε βάρος του Δημοσίου σε βαθμό κακουργήματος (άρθρο 390 του Ποιν. Κωδ. σε συνδυασμό με το ν.1608/1950). Συγκεκριμένως, ο πρώην υπουργός των Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, ως έχων εκ του νόμου τη διαχείριση των οικονομικών της Ελλάδας και ο κ. Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός, έχων επίσης εκ του Νόμου την επιμέλεια αυτών, δεν έσπευσαν αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων τους – όπως ηδύναντο και όφειλαν – να δανεισθούν από την αγορά τα αναγκαία για την χώρα μας ποσά, με τα τότε ισχύοντα χαμηλά επιτόκια. Και ο πρώην πρωθυπουργός της Αγγλίας Γκόρντον Μπράουν είπε σε πρόσφατο βιβλίο του, ότι αν η Ελλάς δανειζόταν αμέσως μετά τις εκλογές 30 δις ευρώ, θα απέφευγε την υπαγωγή της εις το Δ.Ν.Τ.
Αλλ΄ ο πρωθυπουργός συζητούσε με τον κ. Στρος Καν, ακόμη και προ των εκλογών, περί του πώς θα υπαχθεί η χώρα στο Δ.Ν.Τ., μολονότι σε συνέντευξή του στον κ. Κούλογλου είχε ομολογήσει ότι οι χώρες, που κατέφυγαν εις τούτο, κατεστράφησαν και οι πολίτες τους εξαθλιώθηκαν.
Περαιτέρω, διεκήρυσσαν σε διάφορα διεθνή ακροατήρια του εξωτερικού, ο μεν πρώτος των ανωτέρω, ότι η οικονομία της χώρας μας έχει την πορεία και τη μοιραία τύχη του Τιτανικού, ο δε δεύτερος, ότι αυτή ευρίσκεται στην εντατική, πνέουσα τα λοίσθια, ενώ ο λαός μας είναι διεφθαρμένος. Μάλιστα συνεκάλεσε σύσκεψη υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την πάταξη της διαφθοράς, η οποία έγινε γνωστή στα πέρατα του κόσμου δια της τηλεοπτικής προβολής της.
Συνεπεία των άνω δηλώσεων και ενεργειών επακολούθησε, όπως ήταν φυσικό και λογικό, η αύξηση των επιτοκίων, με αποτέλεσμα τα spreads να ανέλθουν στα ύψη. Ο ισχυρισμός ότι δεν εγνώριζαν, τάχα, αν θα επακολουθήσει αύξηση των επιτοκίων είναι αστείος. Οιοσδήποτε δανειστής, ακούων ότι ο υποψήφιος οφειλέτης του είναι αφερέγγυος, είναι φυσικό και γνωστό, ότι θα ζητήσει μεγαλύτερο επιτόκιο και περισσότερες εγγυήσεις. Η κυβέρνηση δια του αρμοδίου εκπροσώπου της, υπέγραψε ένα δάνειο 110 δις ευρώ με την Τρόϊκα και το Δ.Ν.Τ., υπό δυσμενεστάτους όρους για τη χώρα μας.
Μεταξύ άλλων: α) η Ελλάδα ανέλαβε την υποχρέωση να επιστρέψει το άνω ποσό εντός τριετίας, πράγμα που ήτο αδύνατον να συμβεί, υπό οιεσδήποτε ευνοϊκές συνθήκες. β) Παραχωρήθηκε δικαίωμα στους δανειστές να επιδιώξουν αναγκαστική εκτέλεση προς ικανοποίηση των απαιτήσεών τους, επί παντός περιουσιακού στοιχείου του Δημοσίου, ακόμη και επί του υπεδάφους της χώρας. Κατά συνέπεια δεν είναι δυνατόν σήμερα να ιδιωτικοποιήσει κανένα δημόσιο περιουσιακό στοιχείο, εφόσον όλα είναι υπέγγυα στους δανειστές. γ) Η Ελλάδα παραιτήθηκε από το δικαίωμά της να δανεισθεί από άλλη χώρα, υπό καλυτέρους όρους, για να προεξοφλήσει το δάνειο του Μνημονίου! δ) Ανέλαβε υποχρέωση, με μία δανειακή σύμβαση τριετούς διαρκείας, να μη αυξήσει την επιχορήγηση των ασφαλιστικών ταμείων, πέραν του 2,5% ετησίως του ΑΕΠ μέχρι το 2060, δηλαδή για 38 ολόκληρα χρόνια, μετά τη λήξη του δανείου. και ε) τέλος δέχθηκε την υπαγωγή της συμβάσεως στο Αγγλικό Δίκαιο, που είναι επιεικέστατο για τους δανειστές και σκληρότατο για τους δανειζομένους.
Ο κ. πρωθυπουργός ενώ γνωρίζει ότι δια του Μνημονίου έχει παραχωρήσει απόλυτα δικαιώματα επί της δημοσίας περιουσίας, μέχρι και της μεταβιβάσεως αυτής, σε οιαδήποτε εταιρεία υποδείξουν οι δανειστές, δηλώνει τώρα ψευδώς προς τον ελληνικό λαό ότι δεν θα πωληθεί ούτε σπιθαμή γης! Βεβαίως μία νόμιμη διάδοχος κυβέρνηση θα ηδύνατο να προβάλλει ακυρότητα του Μνημονίου, εκ του λόγου ότι υπεγράφη από τη σημερινή κυβέρνηση, η οποία εξέπεσε της νομιμότητος, ως απωλέσασα την έγκριση της λαϊκής κυριαρχίας δια της καταφανούς αθετήσεως των προεκλογικών υποσχέσεών της.
Η σημερινή κυβέρνηση λαμβάνει εξοντωτικά μέτρα, εις βάρος των μισθωτών και συνταξιούχων, μέχρι του σημείου να φορολογείται και ο έχων μηνιαία σύνταξη 417 ευρώ, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να ασχολούνται με τα μέτρα αυτά και να παραβλέπουν τα φοβερά προνόμια, που η Κυβέρνηση παραχώρησε στους δανειστές μας και τους κινδύνους που διατρέχουν εξ αυτών η εθνική κυριαρχία και ασφάλεια.
Ουδείς μας εξήγησε κατά τί ωφελήθη η Ελλάδα από το παραπάνω δάνειο, αφού το δημόσιο χρέος αυξήθηκε και το έλλειμμα παραμένει στο ποσό των 20 δις περίπου ετησίως. Αν είχε εκλεγεί η κυβέρνηση Καραμανλή, η κρίση θα είχε αντιμετωπισθεί ομαλά, χωρίς τις σημερινές οδυνηρότατες συνέπειες για τον ελληνικό λαό. Οι μισθοί και τα δώρα δεν θα είχαν περικοπές, όπως είχε δηλώσει ο κ. Καραμανλής και συμφωνήσει με τον κ. Αλμούνια. Επομένως δεν θα επακολουθούσε η σημερινή ύφεση. Ούτε θα ήταν τόσο μεγάλος ο αριθμός των λιμοκτονούντων και αυτοκτονούντων, ενώπιον των δυσβαστάκτων υποχρεώσεων, στις οποίες τους υπέβαλε μια Κυβέρνηση, που δεν εννοεί να περικόψει τις σπατάλες της και προτιμά να αυξάνει τους ανέργους.
«Όταν υπάρχουν άνθρωποι, στερούμενοι άρτου και φαρμάκων, ουδείς δικαιούται να είναι πλούσιος», είχε πει ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου. Ο εγγονός του όμως, καταδικάζει τους Έλληνες σε στέρηση του άρτου και των φαρμάκων. Ενώ ο ίδιος θέλει και τρίτο γραφείο (δεν του αρκούν τα άλλα δύο, στου Μαξίμου και στη Βουλή), έναντι του Εθνικού Κήπου, ο δε υπουργός του των Οικονομικών αξίωσε και δεύτερο γραφείο, κόστους 900.000 ευρώ. Οι περισσότεροι πολίτες πένονται. Υπάρχει ωστόσο υπουργός της Κυβερνήσεως, που δηλώνει στο «πόθεν έσχες» κατάθεση 4.000.000 ευρώ, κατά τα δημοσιεύματα του Τύπου.
Αποτελεί πλέον ανέκδοτο, η επαγγελία του ΠΑΣΟΚ ότι θα πατάξει τη φαυλοκρατία. Ψήφισε Νόμο και υπεχρέωσε τα Δικαστήρια να αναγνωρίζουν έμπρακτη μετάνοια σε εκείνον που υπεξαιρεί 50.000.000 ευρώ και όταν ανακαλύπτεται τα επιστρέφει. Ψήφισε άλλο Νόμο δια του οποίου, στην ουσία, επιτρέπει την καλλιέργεια της ινδικής καννάβεως δια ίδια χρήση και τιμωρεί επιεικέστατα τους εμπόρους ναρκωτικών.
Αυτά κέρδισε η ελληνική κοινωνία τη διετία της διακυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ, πέραν της καταργήσεως των δύο σπουδαίων υπουργείων Ναυτιλίας και Τουρισμού, αλλά και αυτού της Βορείου Ελλάδας και της επιβολής του «Καλλικράτη» δια του οποίου οι κάτοικοι των επαρχιών υποβάλλονται σε περιττές δαπάνες και απώλειες ημερομισθίων, για τη διεκπεραίωση και των πλέον απλών διοικητικών υποθέσεών τους.
Ήδη, αναγγέλλεται η ανάθεση της διακομιδής των σκουπιδιών σε εταιρίες, με συνέπεια να έχουν γίνει βουνά τα απορρίμματα στην πρωτεύουσα και τα προάστια, λόγω της παρατεταμένης απεργίας των εργατών αποκομιδής απορριμμάτων στους διαφόρους Δήμους. Και το ερώτημα είναι: γιατί οι εργάτες αυτοί να παραμείνουν άνεργοι και να έλθουν εταιρίες με Πακιστανούς και άλλους αλλοδαπούς, αμειβομένους με 3 μόνον ευρώ; Αντί το κράτος να βρει τρόπους απασχολήσεως των Ελλήνων, πράττει το αντίθετο. Πλην άλλων, προσπαθεί να περιέλθουν οι μεταφορές και το εμπόριο φαρμάκων σε εταιρίες και να μείνουν άνεργοι οι εργαζόμενοι σήμερα στα φορτηγά και τα φαρμακεία.
Τέλος, λέγεται στα ΜΜΕ, ότι η κυβέρνηση χορηγεί επίδομα ανεργίας 1.000 ευρώ μηνιαίως σε 250 χιλιάδες αλλοδαπούς. Είναι τούτο αληθές ή όχι; Ας μας απαντήσει ένας αρμόδιος. Για να γνωρίζει ο ελληνικός λαός πώς διαχειρίζεται η κυβέρνηση το δημόσιο χρήμα

Πηγή:xronos.gr

Δεν θα γονατίσει ο ελληνικός λαός

2012-01-01T02:33:00.000-08:00

Γράφει ο Ν. Λυγερός
Δεν θα γονατίσει ο ελληνικός λαός. Ακόμα και οι γενοκτονίες δεν κατάφεραν να μας καταστρέψουν ούτε και οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι. Οι δυσκολίες υπάρχουν, αλλά υπήρχαν πάντα. Απλώς δεν πρέπει να ξεχάσουμε την ικανότητά μας να φωνάζουμε παρόν σε κάθε καταμέτρηση ανά τους αιώνες. Ξέρουμε από πληγές και γνωρίζουμε τον τρόπο να τις προσπερνάμε. Δεν θα περάσουν οι προπαγάνδες της ηττοπάθειας, διότι ο καθένας μας δεν είναι παρά μια κορυφή ενός δέντρου που έχει τις ρίζες του βαθιά καρφωμένες μέσα στο χρόνο.
Και δεν είναι τα φαινόμενα της μόδας που μπορούν να μας κατασπαράξουν. Άνθρωποι σαν τον Μίκη μας, μάς δείχνουν τον δρόμο. Όσο έχουμε μαζί μας γίγαντες τέτοιου βεληνεκούς δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Μπορεί για τους άλλους να είμαστε μια λεπτομέρεια πάνω στο γεωπολιτικό σκηνικό, αλλά αυτή η λεπτομέρεια είναι πάντα εδώ, παρούσα ακόμα κι αν είναι καταπατημένη μερικές φορές. Δεν είμαστε μόνο θύματα. Ο ελληνικός λαός μπορεί να δέχεται αμφισβητήσεις, συνεχίζει να παράγει το έργο του. Ξέρει να αντιστέκεται, όταν υπάρχει κίνδυνος κι έχει τους δικούς του που βρίσκονται πάντα σε ετοιμότητα. Επιπλέον, ακόμα και μέσα στα δεινά δεν φοβάται να κάνει καινοτομίες οι οποίες δεν είναι μόνο προς όφελος του, αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Άνθρωποι σαν τον Ελ Γκρέκο δεν περίμεναν τίποτα από τους άλλους και τα έδωσαν όλα. Ο Ελύτης κι ο Σεφέρης δεν έγραψαν μόνο για την Ελλάδα. Μέσω του ελληνισμού άγγιξαν όλη την Ανθρωπότητα. Και στον επιστημονικό τομέα, άνθρωποι σαν τους Καραθεοδωρή, Παπακυριακόπουλο και Παπανικολάου δημιούργησαν έργο με παγκόσμια εμβέλεια ακόμα κι αν δέχτηκαν κατηγορίες από την ίδια τους την πατρίδα. Ξεπέρασαν όλοι τους την κοινωνική μιζέρια, για να προσφέρουν με την αντίστασή τους, με τη θυσία τους. Αυτοί οι άξιοι, θέλουν δεν θέλουν οι άλλοι που μας υποσκάπτουν, ήταν Έλληνες, όπως κι ο Μητρόπουλος κι η Κάλλας. Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να ξεχάσει τα επιτεύγματα και τα κατορθώματα των δικών του, επειδή δέχτηκε κριτικές. Δεν περίμενε ποτέ βοήθεια παρά μόνο στα μυθιστορήματα και κατάφερε να επιζήσει και μετά από μεγάλες καταστροφές. Ναι είναι ένας μικρός λαός με ελάχιστο πληθυσμό. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Παραμένει ικανός όχι μόνο να επιβιώσει κάτω από αντίξοες συνθήκες, αλλά μπόρεσε να αποτελέσει και παράδειγμα προς μίμηση λόγω της αντίστασής του. Δεν είναι μικρό πράγμα το να είσαι Έλληνας, όχι για λόγους εθνικιστικούς και γελοίους, αλλά γιατί το βήμα έχει το βάρος της μνήμης ακόμα και σε χώρους της λήθης. Και δεν είναι τυχαίο, αν επινοήσαμε ως λαός μέσω της γλώσσας μας μα και της σκέψης μας έννοιες τόσο αφαιρετικές όσο είναι τα μαθηματικά, η μουσική κι η στρατηγική. Είμαστε εδώ για να δώσουμε, όχι για να πάρουμε!

"Κύριε, άσε μας στην τύχη μας…"

2011-12-30T17:36:00.000-08:00

του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου Θωμά Ανδρέου, Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Ελευθερουπόλεως, για το Amen.gr

Με αισθήματα θλίψης, είδαμε στις τηλεοράσεις να εκτυλίσσεται η σύλληψη του αιώνα!!! Η Ελλάδα, μπορεί να κοιμάται (;) ήσυχη… Στο σκάνδαλο δρομολογείται η λύση. Τώρα, μπορούμε να γνωρίζουμε πως τα πράγματα στον τόπο μας θα πάνε καλύτερα…. Θα πάνε όμως ;

…. Είπα και εγώ, τελευταίος σπουδαρχίδης ( ας το πώς εγώ, μην μου το πείτε εσείς) , να πω την γνώμη μου και αν δικαιούμαι γνώμης θα το κάνω… Γραφήκαν πολλά τούτες τις μέρες, μπερδεμένα με τους Χριστουγεννιάτικους ύμνους και τα κάλαντα ! Είδαμε και ακούσαμε τόσα πολλά… Όλοι καταλήγουν πως κανείς δεν μπορεί να κρίνει την ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Και ασφαλώς κανείς δεν μπορεί και δεν πρέπει να το κάνει, είτε η δικαιοσύνη ,όπως λέγεται είναι τυφλή, είτε κουφή είτε δεν ξέρω και τι άλλο. Ένα από τα τελευταία προπύργια που μείναν όρθια σε τούτη την Πατρίδα, είναι η δικαιοσύνη. Εξάλλου, υπάρχουν στιγμές που η δικαιοσύνη λειτούργησε θετικά σε όλους μας . Τότε βγαίνουμε και λέμε ‘’πιστεύω στην δικαιοσύνη’’, αν πάλι λειτουργήσει αρνητικά, λέμε ‘’δεν υπάρχει δικαιοσύνη’’. Βέβαια, ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως άνθρωποι έκαναν τους νόμους, άνθρωποι τους εφαρμόζουν, άνθρωποι τους εκτελούν και άνθρωποι τους αποδέχονται !!!

Ωστόσο, η απόλυτη έννοια της δικαιοσύνης, είναι ο ίδιος ο Θεός που τούτες τις μέρες γεννήθηκε (;) στις καρδιές μας ! Αν πιστεύεις σε Αυτόν, τότε οφείλεις να το δεχτείς. Αν πάλι όχι… Ούτε γνωρίζω νομικά, αλλά και να γνώριζα χασοδίκης θα μουν. Απλά, η “σύλληψη του αιώνα”, έγινε αιτία να προβληματισθώ. Θυμήθηκα την περίπτωση του Κολοκοτρώνη που τον κλειδώσαν στ’ Ανάπλι , την περίπτωση του Κυβερνήτου Κόντε Καποδίστρια,που τον φέραμε άρον, άρον από την Ρωσία να μας σώσει και τελικά ήρθε και το τότε Ελληνικό Κράτος, (με την τεράστια περιουσία που έχει τώρα, διότι σήμερα δεν ξέρω πως ,τα πάντα ανήκουν στο κράτος) δεν είχε ούτε σπίτι να μείνει ο πρώτος Κυβερνήτης του!!! Είναι το ίδιο Κράτος που για την αποκατάσταση 1500000 προσφύγων ζήτησε την συνδρομή της Μοναστηριακής περιουσίας το 1922… Και αφού τον σύραμε να τον φέρουμε να μας σώσει, αυτή την στιγμή αναπαύεται μακάρια στην Μονή της Πλατυτέρας στην Κέρκυρα, έχοντας την συνείδηση του αναπαμένη πως έκαμε το χρέος του στην Πατρίδα!

Αυτό που σκέπτομαι και δακρύζω, είναι το τι μας περιμένει…. Θα μου πεις, γιατί συγχέεις πρόσωπα και καταστάσεις ,τι δουλειά έχει ο Κόντες Καποδίστριας με τον Κολοκοτρώνη και το θέμα που ξεκίνησες να γράφεις; Απλά, θυμήθηκα δύο μόνο περιπτώσεις που Έλληνες βρέθηκαν τιμωρημένοι και αργότερα όλοι τους δικαίωσαν, μάλιστα στην περίπτωση του Κολοκοτρώνη οι ίδιοι που παραλίγο να τον εκτελέσουν κιόλας του δωκαν χάρη…. Δεν ξέρω αν όλα αυτά έχουν σχέση μεταξύ τους, ο χρόνος θα δείξει, το μόνο που ξέρω είναι πως μας περιμένουν πολλές και μεγάλες συμφορές! Και το λέω αυτό, γιατί έτσι επαναλαμβάνεται η ιστορία αυτού του τόπου. Ο χρόνος θα δείξει και την ενοχή και την τιμωρία που την ακολουθεί. Λέω όμως, μήπως βιαζόμαστε έναντι του πανδαμάτορα χρόνου που μας προσπερνά;

Το Καθηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου, π. Εφραίμ δεν είχα ποτέ την τιμή να τον γνωρίζω. Χωρίς να το θέλει έγινε ήρωας ! Τον έκαναν ήρωα κλείνοντας στον στην φυλακή, βαφτίζοντας τον ‘’αποδιοπομπαίο τράγο’’ κάνοντας το ράσο του στάχτη στα μάτια του λαού…. Κάπως έπρεπε να πέσει η στάχτη και μαζί με το χιόνι έπεσε και αυτή. Ο π. Εφραίμ, στην αρχή έγινε θέμα συζήτησης, μετά τον κάνανε καρνάβαλο στα καρναβάλια ξεφτιλίζοντας μαζί και ότι εκπροσωπεί και τώρα ουσιαστικά με την δική τους βοήθεια έγινε άξιος του όγδοου μακαρισμού (Μτθ 5-10). Εκείνος, εκτελεί το δικό του χρέος, το χρέος του μοναχού, χρέος δυσβάστακτο για τους πολλούς.

Σκέπτομαι όμως, αν, λέω αν, τα πράγματα δεν είναι έτσι, τότε πως θα λειτουργήσει η δικαιοσύνη του Θεού; Δεν θέλω ούτε να το φανταστώ γιατί φοβάμαι. Ο χρόνος θα δείξει. Αν είναι ένοχος θα συνεχίσει να είναι στην φυλακή, αν όμως δεν είναι τότε τι θα γίνει; Εγώ ξέρω ένα πράγμα… Είναι δυνατόν η Παναγία που Την υπηρετεί τόσα χρόνια να τον εγκαταλείψει; Δεν νομίζω… Όλοι να τον εγκαταλείψουν , Εκείνη δεν πρόκειται να τον αφήσει ποτέ! Έτσι κάνει για όλα τα παιδιά Της….

Κανείς δεν μπορεί να κρίνει αποφάσεις της δικαιοσύνης…. Μόνο η Ιστορία του μέλλοντος. Και πολλές φορές ο δικός της πέλεκυς είναι αμείλικτος ! Ο χρόνος θα δείξει… Πάντως στην προσευχή μου, θυμάμαι τον π. Εφραίμ (στην θέση του οποίου μπορεί να βρεθεί ο καθένας μας) και μετά το τέλος και προ του ‘’ δι ευχών’’ κοιτώντας Τον Χριστό αυτές τις μέρες Του λέω: ‘’ Κύριε, άσε μας στην τύχη μας…..’’ .

Πηγή: amen.gr

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ : από την θεωρία στην πράξη

2011-12-30T12:37:00.000-08:00

Γράφει ο Σπύρος Παπαγιάννης

Η Δημοκρατία έχει εξ ορισμού της ένα ιδανικό. Να καταστήσει τον πολίτη συμμέτοχο των κοινών, να τον προβληματίσει και να τον κινητοποιήσει ψυχολογικά και πνευματικά για να συνεισφέρει στο κοινωνικό σύνολο.
Ο πολίτης λοιπόν πρέπει να θέλει το γενικό καλό και να μην διακατέχεται από το εγωϊστικό αλάθητο, αλλά να έχει την υπομονή να ακούει τους άλλους και να συνεργάζεται με αυτούς για την οικοδόμηση μιας διαρκώς καλύτερης κοινωνίας. Η δημοκρατία δεν αποσκοπεί λοιπόν στην καταξίωση του ατόμου μέσω του πολυσυμμετοχικού συστήματός της, όσο στην αξιοποίηση τούτου για την προσφορά του στην κοινωνία. Η δημοκρατία λοιπόν δεν πρέπει να
εξαντλείται στην ατομική σχέση πολίτη πολιτείας, εξουσίας και εξουσιαζόμενου, μοιράζοντας όσο δίκαια μπορεί τα ιμάτιά της στον καθένα χωριστά, μα να βοηθά την πνευματική επικοινωνία και αλληλεπίδραση των πολιτών της για να προκύψει ένα πνεύμα συλλογικής προσπάθειας και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Αλλά και μόνο η έννοια της κοινωνικής αλληλεγγύης, η παντελώς ελλείπουσα στις μέρες μας, μας δείχνει πόσο αφίσταται η θεωρία από την πράξη, καθώς η επίπλαστη πολυκομματική κοινοβουλευτική δημοκρατία προωθεί τον κοινωνικό και οικονομικό ανταγωνισμό αντ’ αυτής. Αποτέλεσμα η αποδιοργάνωση της κοινωνίας δια του θεσμοποιημένου πλέον ανταγωνισμού των πολιτικών κομμάτων, όπου αφού διά της εσωτερικής κομματικής διαπάλης κατισχύσουν τα συμφέροντα και οι απόψεις μιας πολιτικής φατρίας, προσπαθεί αυτή δια της πολιτικής προπαγάνδας να τις περάσει στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Τα κόμματα έτσι μεταβάλλονται σε πολιτικές συμμορίες εξυπηρέτησης συμφερόντων, κατ’ αρχήν ταξικών θεωρητικά, μα στην συνέχεια προσωπικών, ιδιοτελών, των αρχηγών και των κομματικών μελών τους πρώτον, των ψηφοφόρων τους εν συνεχεία και του αόρατου πολιτικοοικονομικού παρασκηνίου και των ξένων δυνάμεων πολύ περισσότερο.
Τα κόμματα αποκτούν την αντίληψη πως άπαξ και κέρδισαν την στιγμιαία επιδοκιμασία της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος, δύνανται να ασελγούν δια μια τετραετία τουλάχιστον, όχι μόνο επί των νικημένων πολιτικών αντιπάλων τους και των ψηφοφόρων τους, μα και επί των ιδίων των οπαδών τους και των πολιτικών υποσχέσεων που έδωσαν σε αυτούς.

Η απουσία οποιασδήποτε δέσμευσης, ή ποινικής ρήτρας για αυτές τις πολιτικές υπαναχωρήσεις των πολιτικών ανδρών, οι οποίοι δεν λογοδοτούν παρά στα κόμματά τους, από τα οποία ελλείπουν όμως οι αντιστάσεις κριτικής, ιδίως όταν αυτά ασκούν εξουσία, έχει μεταβάλλει τον κοινοβουλευτισμό σε μία συγκεκαλυμμένη, πολιτική τυραννία, πολύ πιο ανήθικη και ανάλγητη από οποιαδήποτε άλλη μορφή τυραννίας, με εναλλασσόμενο όμως περιοδικά τύραννο. Κάτω όμως από το ισχυρό μαγνητικό πεδίο των εγκατεστημένων χρόνιων πολιτικοοικονομικών συμφερόντων του πολιτικού παρασκηνίου, όσο και αν αλλάζουν οι τύραννοι, η πολιτική της τυραννίας παραμένει λίγο πολύ η ιδία, δίνοντας με τις εναλλαγές των προσώπων των τυράννων της, την ψευδαίσθηση στον λαό πως συμμετέχει στην διακυβέρνηση του τόπου, ενώ από την άλλη αναδεικνύει ως ουσιαστικότερο όλων παράγοντα της πολιτικής ζωής την απρόσωπη, αόρατη πολιτικοοικονομική διαπλοκή των οικονομικά ισχυρών.

Ελλείπει παντελώς έτσι η υπευθυνότητα του ηγέτη, ο οποίος νιώθει πρακτικά ανίσχυρος να αντισταθεί στα κατεστημένα συμφέροντα και ενώ ψηφίζεται από τον λαό συνωμοτεί τελικά εναντίον του, καθώς αυτός αποτελεί τον πιο εύκολο, ελαστικό και πειθήνιο παράγοντα από όλου όσους έχει να λάβει υπ’ όψιν. Και έφθασε στις μέρες μας η στιγμή που θα παράδιδε όλο αυτό το αμαρτωλό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο της δημοκρατίας την χώρα στους ξένους, με ελαφρά την συνείδηση, κάτω από τον δημοκρατικό διαμοιρασμό των ευθυνών του, καλυπτόμενο πίσω από την προ των οικονομικών εξελίξεων, κλαπείσα ψήφο του λαού.

Για τον λαό λοιπόν χωρίς τον λαό, παριστά πως πορεύεται σήμερον η κοινοβουλευτική δημοκρατία, που επέτυχε να περιθωριοποιήσει τους πολίτες της και να τους μαστιγώνει φορολογικά, ηθικά και πνευματικά, αποσκοπώντας στην προλεταριοποίησή τους και την κάμψη των τελευταίων πνευματικών και ηθικών αντιστάσεών τους.
Ιδανικούς σκλάβους λοιπόν αντί ελεύθερους πολίτες κατασκευάζει η εκδιδόμενη στους οικονομικά ισχυρούς και τις αγορές, δημοκρατία, που φιλοδοξεί κρυπτόμενη πίσω από το όνομά της, να φέρει τον πολιτικό χρόνο της κοινωνίας πίσω στον φεουδαρχικό μεσαίωνα.
Και βέβαια δεν είναι μόνο τα αντιδημοκρατικά στεγανά των πολιτικών κομμάτων που κατέστησαν δυνατή την μετατροπή τους σε πολιτικά παντοπωλεία και την εκ των άνω καθοδήγηση των λαϊκών μαζών. Είναι και η τηλεόραση που συνέβαλε τα μέγιστα στην αλλοίωση του δημοκρατικού πνεύματος, καθώς επιτρέπει στην εξουσία να διαμορφώνει κατάλληλα την κοινή γνώμη και μετά να την σφυγμομετρεί και να την επικαλείται δια να δικαιολογείται για τις προειλημμένες αποφάσεις της.

Η τηλεόραση καθήλωσε τον πολίτη, τον απομόνωσε στο σπίτι του και τον μετέτρεψε σε παθητικό αποδέκτη της εικόνος της από την μια, που μιλά στο υποσυνείδητο, μα και του κατευθυνόμενου λόγου της από την άλλη, που μέσω επιλεγμένων συζητητών αποκτά την επίφαση του δημοκρατικού διαλόγου. Έτσι δια της τηλεόρασης στιλβώνεται πνευματικά η εξουσία, απαξιώνεται και λοιδωρείται η όποια πολιτική αμφισβήτηση των κατεστημένων πολιτικών αντιλήψεων. Όποιος ελέγχει την τηλεόραση και τα μέσα ενημέρωσης γενικότερα, κατασκευάζει τους πολιτικούς ηγέτες και παρεμβαίνει πολιτικά τόσο στα εσωτερικά των πολιτικών κομμάτων, όσο και στους μεταξύ τους ανταγωνισμούς. Αν λοιπόν παλιότερα οι πολιτικοί ηγέτες βγαίναν απ’ τους στρατώνες, τώρα βγαίνουν από τις τηλεοπτικές οθόνες.

Η δημοκρατία λοιπόν κατάντησε τύπος, φαρισαϊσμός και υποκρισία, που δεν αποσκοπεί παρά στην κλοπή της λαϊκής ψήφου . Οι ιδέες ξέφτισαν και τα κόμματα μετετράπησαν σε πολιτικές συντεχνίες και κλειστά κλάμπ της κοινωνικής ελίτ.
Η ενωτική ιδέα του έθνους και του κοινού του πολιτισμού απαξιώθηκε στο όνομα του πολυπολιτισμού που εξυπηρετεί την χωρίς οποιαδήποτε εθνική αναστολή, πολιτική κομματική διαίρεση του λαού.

Δημοκρατία λοιπόν χωρίς έλεος, όχι μόνο για τον λαό, μα και για την ιδιαίτερη ιστορική και ψυχοπνευματική του ταυτότητα. Σ΄ αυτό το εθνικό και πολιτικό κατάντημα ο δωσιλογισμός κατάντησε μονόδρομος, όπως μονόδρομος ήταν ως τώρα η κομματική αλήθεια του εκάστοτε κυβερνώντος πολιτικού σχηματισμού.
Η κοινωνία κατακερματίσθηκε σύμφωνα με τις επιταγές του νεοφιλελευθερισμού, που απαρνείται οποιαδήποτε μορφή συλλογικότητος και αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως άτομο, η ύπαρξη και η επιβίωση του οποίου δεν αφορά παρά αυτό το ίδιο και κανέναν άλλο.

Ο πνευματικός θάνατος της κοινωνίας συνεπάγεται όμως ταυτόχρονα και τον ουσιαστικό θάνατο της κοινωνικής πολιτικής δημοκρατίας, οι εκπρόσωποι της οποίας πλέον υπηρετούν τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και μόνον, ελισσόμενοι σαν τους σκιέρ μεταξύ των συμβατικών πολιτικών οριοθετήσεων των ψηφοφόρων τους, που νιώθοντας όσο ποτέ πολιτικά ορφανοί και ανίσχυροι, ρίπτουν την ψήφο τους στην κάλπη με την ίδια υπευθυνότητα που ρίχνουν ένα φύλλο χαρτί στον κάλαθο των αχρήστων.
Εάν λοιπόν η οικονομία μας δεν έφθασε ακόμη στον επιθυμητό από τους διεθνείς επενδυτές πάτο, η πολιτική μας έχει φθάσει προ πολλού, δικαιούμενη να υπερηφανεύεται πως άπαξ και παρέδωσε επίσημα με την ψήφο του κοινοβουλίου την εθνική κυριαρχία της χώρας στους ξένους πιστωτές της, δεν έχει άλλο σκαλί να κατέβει. Αν λοιπόν ο πολίτης νιώθει πως συμμετέχοντας στο μέλλον με την ψήφο στην εκλογική παρωδία του πολιτικού προτεκτοράτου νομιμοποιεί την εθνική υποτέλεια, το ίδιο πολύ περισσότερο θα έπρεπε να θεωρούν πως πράττουν τα πολιτικά κόμματα, που δεν έχουν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, ούτε περιθώρια άσκησης πολιτικής, καθώς ο μόνος ρόλος που άφησαν για τον εαυτό τους, όσα τουλάχιστον συνυπέγραψαν την εθνική υποτίμηση, είναι αυτός του εκλεγμένου εκπροσώπου του κατεχόμενου λαού, που ως κατεχόμενος δεν έχει δικαίωμα δια να ομιλεί.

Κατάφερε έτσι η δημοκρατία μας, που τόσο εύκολα απαξίωνε την όποια αντιπολιτευτική κριτική, να απαξιώσει καθολικά το εθνικό σύνολο και παρ’ όλα αυτά να θέλει να μας πείσει πως ουδέν συνέβη στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, που μπορεί να συνεχισθεί αδιατάρακτη, ουδόλως ενδιαφερόμενη για τις συνταρακτικές μεταβολές στο επίπεδο της πολιτικής και νομικής κορυφής της χώρας.
Ποια πράγματι η διαφορά στην υποτέλεια του πολίτη αν αποκτήσει και άλλον ξένο επικυρίαρχο επί των ήδη υφισταμένων εσωτερικών κυριάρχων του;

Ποιο το νόημα μιας τυπικής δημοκρατίας, πέρα από το να διατηρήσει τους τύπους της, επιτρέποντας στους πολίτες της να φαντασιώνονται δημοκρατικά; Το θέμα λοιπόν είναι να διατηρήσουμε την συλλογική δημοκρατική αυθυποβολή του λαού; Και τα κόμματα, όσα υποτίθεται αντιδρούν στην καθεστωτική μεταβολή, τι κάνουν για να την ανατρέψουν; Συνασπίζονται προς τούτο, ή διατηρούν την πολιτική τους νωχέλεια και τους ιδιαίτερους πολιτικούς οραματισμούς τους, σαν να είναι αυτοί ευκόλως πραγματοποιήσιμοι, παρά την επελθούσα θεμελιακή συνταγματική μεταβολή; Συντηρούν δηλαδή και αυτά έμμεσα το κλίμα του ουδέν συνέβη, ή τουλάχιστον του ουδεμία ανήκεστος βλάβη συνέβη; Βαράν τις καμπάνες ή αντίθετα διατηρούν και αυτά χαμηλούς τόνους ή τηρούν σιωπήν ιχθύος;
Η μεταδικτατορική δημοκρατία μας λοιπόν έφθασε στο τέλος της και είναι ουτοπία να ελπίζει κανείς πως μπορεί από μόνη της να εξέλθει από τις λάσπες, χωρίς θεμελιακή μεταβολή των συνταγματικών της κανόνων.

Η μεταβολή αυτή πρέπει να απαλείψει τα προαναφερθέντα αίτια της πολιτικής παρακμής, την σαπίλα των κομμάτων, να επιβάλει την διαφάνεια και την δημοκρατία στο εσωτερικό τους, να ελέγξει τα οικονομικά τους, να απαλλάξει τον συνδικαλισμό από την κηδεμονία τους και την τηλεόραση από τον ιστό της αράχνης των διαπλεκόμενων βαρόνων της. Πολλά και δύσκολα, αλλά όχι απραγματοποίητα κάτω από την επαναστατική πολιτική συνειδητοποίηση του πτωχευμένου λαού, που ανακαλύπτει ξανά την χρησιμότητα του έθνους και της πραγματικής δημοκρατίας.

Η κοινωνική ελίτ, η οποία έφαγε τα χρήματα του λαού με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου και με ποικίλους τρόπους τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, αφού διέλυσε την εθνική βιομηχανία και γεωργία με την συνεπικουρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού καταχρέωσε το κράτος, τους δήμους, ως και τα κόμματά της ακόμη και αφού κατασπατάλησε τα δάνεια που πήρε και διεφύλαξε τα υπερκέρδη της στις τράπεζες του εξωτερικού, έρχεται σήμερα να ομιλήσει περί πατρίδος και να υποδείξει τον μονόδρομο της εθνικής υποτέλειας ως μονόδρομο εθνική σωτηρίας. Η αντίδραση επομένως δεν μπορεί να προέλθει από αυτήν , ούτε από τα κόμματά της, αλλά από τον εργαζόμενο λαό, που πρέπει να απαιτήσει από όσους πολιτικούς ή φιλοδοξούντας να πολιτευθούν μιλούν εξ’ ονόματός του, να συνεγερθούν χωρίς κομματικές ταμπέλες σε ένα πανεθνικό μέτωπο αποκατάστασης της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, που θα αποκαταστήσει τον σεβασμό προς τον πολίτη, και θα προασπισθεί το δικαίωμά του για εργασία και κοινωνική αλληλεγγύη.

Τα κόμματα πρέπει από γιάφκες συνωμοτισμού να μετατραπούν σε πνεύμονες της δημοκρατίας και ο ελεύθερα σκεπτόμενος πολίτης να βρεί βήμα ομιλίας τόσο μέσα σ’ αυτά, όσο και έξω από αυτά. Το πρόσωπο πρέπει να μπορεί να ξεχωρίζει
από την μάζα των κομματικά και πνευματικά στοιχισμένων στρατιωτών της σκοπιμότητος και ο κομματικός σκοπός της άλωσης της εξουσίας να σταματήσει να αγιάζει τα μέσα του. Και για να συμβεί αυτό πρέπει να περισταλούν τόσο τα προνόμια και η νομική ασυδοσία των εξουσιαστών, όσο και να αντικατασταθούν όπου είναι δυνατόν οι εκλεγόμενοι από τους κληρωτούς, τόσο στο επίπεδο των στελεχών των κομμάτων, όσο και στο επίπεδο των εκπροσώπων των κομμάτων στην βουλή.

Μόνο αν μπουν μπροστά τα προγράμματα των κομμάτων και οι πολιτικές δεσμεύσεις τους από τα πολιτικά πρόσωπα και τις πελατειακές πολιτικές σχέσεις τους, θα μπορέσει να πλησιάσει η επίπλαστη κοινοβουλευτική δημοκρατία προς την άμεση, αυθεντική δημοκρατία του λαού και να σταματήσει η έμμεση δωροδοκία του τελευταίου και ο εκμαυλισμός του από κρατούντες, που οδηγεί και τους ίδιους στην διαφθορά, μετατρέποντάς τους σε αχυράνθρωπους του διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου. Και επιπλέον η δημοκρατία αυτή θα πρέπει στο εξής να διαθέτει μηχανισμούς προάσπισης του συντάγματός της και από τους ίδιους τους βουλευτές της και να έχει και την δυνατότητα της συνεχούς αναθεώρησής του και του εμπλουτισμού του με νέες διατάξεις από διαφορετικό της βουλής νομοθετικό σώμα, όπου θα εκπροσωπείται άμεσα ο λαός χωρίς κόμματα, ανάλογα με την ταξική και επαγγελματική του διαστρωμάτωση. Πολλά λοιπόν μπορούν όλοι να σκεφθούν, να προταθούν και να θεσπισθούν αν υπάρξει πραγματική δημοκρατία και πραγματικός σεβασμός όλων προς όλους στο επίπεδο μιας δημοκρατίας που θα λειτουργεί με τον ίδιο
τρόπο από την κοινωνική βάση ως την κορυφή.

Γιατί η δημοκρατία πρέπει σαν τον χριστιανισμό να οδηγεί όχι μόνο το άτομο στην πνευματική τελείωση και την κοινωνική ηθική, μα και η ίδια σαν πολιτικό σύστημα να προσπαθεί διαρκώς να βελτιώνεται και να ξεπερνά τις αγκυλώσεις της. Και ο μόνος που μπορεί να πράξει αυτό, είναι όπως στον Χριστιανισμό, η εκκλησία του δήμου και των πιστών, που αποφεύγουν με χίλια δυο προσχήματα, όπως ο διάβολος το λιβάνι οι σήμερον κρατούντες, και οι αρχιερείς τόσον της πολιτειακής εξουσίας, όσον και της κομματικής.
Είναι ανάγκη λοιπόν όσο ποτέ άλλοτε να πλύνει ξανά ο Πάπας της δημοκρατίας τα πόδια του Αγίου Φραγκίσκου και του πολίτη γενικότερα. Και αυτό οφείλει να γίνει εδώ και τώρα στην μητέρα της δημοκρατίας Ελληνική γή.

Πηγή: http://filotimia.blogspot.com

Τι προκύπτει από το 5ο μνημόνιο

2011-12-28T03:07:00.000-08:00

Η Έκθεση του ΔΝΤ, μετά και από την αντίστοιχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επιβεβαιώνει ότι το 2011 δεν προχώρησε η αναγκαία δημοσιονομική και διαρθρωτική προσαρμογή, παρά τις τεράστιες θυσίες των πολιτών.

Τα δυσμενή αποτελέσματα της Κυβέρνησης Παπανδρέου, τόσο από τις πράξεις, όσο και από τις παραλείψεις της, τα βιώνουμε όλοι, κυρίως οι οικονομικά ασθενέστεροι. Υποστηρίζουμε σταθερά τη θέση ότι απαιτείται τροποποίηση των πολιτικών, που έχουν αποδειχθεί λανθασμένες και βεβαίως τη συμπλήρωσή τους με πολιτικές που θα πυροδοτήσουν την Επανεκίννηση της Οικονομίας και την αναπτυξιακή διαδικασία. Συγκεκριμένα, από την έκθεση του ΔΝΤ, προκύπτει ότι:

- Η ύφεση είναι ακόμη βαθύτερη και εκτιμάται ότι θα διαμορφωθεί στο 6,0% το 2011, έναντι προηγούμενης εκτίμησης του ΔΝΤ, τον Ιούλιο, για 3,9%. Να θυμίσουμε ότι ο περυσινός Προϋπολογισμός εκτιμούσε ύφεση 3,0%, το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο 3,5% και ο εφετινός Προϋπολογισμός 5,5%. Να σημειωθεί, όπως αναφέρει και η Έκθεση, ότι -σύμφωνα και με το αρχικό Μνημόνιο- το σημείο αναστροφής της ύφεσης και επαναφοράς σε τροχιά ανάκαμψης τοποθετείτο στο τέλος του 2011, στόχος ο οποίος δεν επετεύχθη.

- Η ανεργία εκτιμάται στο 17% για το 2011 (19% για το 2012, και 19,5% για το 2013), έναντι πρόβλεψης στον εφετινό Προϋπολογισμό για 15,4%.

- Οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν θα επιτευχθούν, οι διαρθρωτικές αλλαγές είτε δεν πραγματοποιούνται, είτε δεν υλοποιούνται, είτε προχωρούν με πολύ αργό ρυθμό.

- Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Κράτους προς τους ιδιώτες διογκώνονται.  Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και οι αμυντικές προμήθειες περικόπτονται, προκειμένου να καλυφθούν κάποιες από τις «μαύρες τρύπες» της εκτέλεσης του Προϋπολογισμού.

- Αποκρατικοποιήσεις δεν πραγματοποιούνται. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι δεν έγινε καμία το 3ο τρίμηνο, με αποτέλεσμα τα έσοδα του προγράμματος να διαμορφωθούν στα 390 εκατ. ευρώ το Σεπτέμβριο (όλα από την πώληση του ποσοστού του ΟΤΕ), έναντι στόχου για 1,7 δισ. ευρώ. Ο συνολικός στόχος για έσοδα 50 δισ. ευρώ από τις αποκρατικοποιήσεις, αν και διατηρείται, εκτιμάται, πλέον, ότι θα επιτευχθεί με δύο χρόνια καθυστέρηση, δηλαδή το 2017.  Οι εξωτερικοί κίνδυνοι παραμένουν αυξημένοι, όπως είναι, για παράδειγμα, η υποχώρηση των αναπτυξιακών προσδοκιών στην Ευρώπη, κάτι που μπορεί να έχει δυσμενείς επιπτώσεις στη χώρα, κυρίως με την κατάρρευση των εξαγωγών, που αποτελούν τη μόνη πηγή ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας βραχυπρόθεσμα.

-Η προηγούμενη Συμφωνία της 21ης Ιουλίου δεν διασφάλιζε τη βιωσιμότητα του χρέους. Να θυμίσουμε ότι ήταν μια συμφωνία για την οποία η Κυβέρνηση Παπανδρέου θριαμβολογούσε, στο Προσχέδιο του Προϋπολογισμού, ότι «διασφαλίζει τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους».

- Η έξοδος στις αγορές διαρκώς μετατίθεται. Τα spreads των δεκαετών ομολόγων, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ, θα διαμορφωθούν σε επίπεδα κάτω των 300 μονάδων βάσης μόνον μετά το 2019 (να θυμίσουμε οτι αυτά ήταν στις 130 μονάδες βάσης το Σεπτέμβριο του 2009, ενώ σήμερα κυμαίνονται στiς 3.000 μονάδες βάσης).

- Οι παρεμβάσεις που θα απαιτηθούν για την επίτευξη των στόχων κατά την περίοδο 2013-2014 θα εξειδικευθούν μέχρι τα μέσα του 2012, από μια νέα Κυβέρνηση αφού, σύμφωνα και με τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ, οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν προς το τέλος του 1ου τριμήνου του 2012. Η προσαρμογή, όπως πολλές φορές έχουμε τονίσει ως Νέα Δημοκρατία, θα πρέπει να προέλθει από τον περιορισμό της φοροδιαφυγής, τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και την περιστολή των δαπανών, εξαιρουμένων των δημοσίων επενδύσεων, και όχι από την περαιτέρω αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων και τις οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων. Έχει καταστεί, πλέον, σαφές ότι οι στόχοι δεν θα επιτευχθούν εάν δεν αρχίσει άμεσα η ανάκαμψη της Οικονομίας και υψηλότεροι ρυθμοί μεγέθυνσης τα επόμενα χρόνια (Δήλωση που έκανε ο Αναπληρωτής Υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Οικονομίας της Νέας Δημοκρατίας, Βουλευτής Φθιώτιδας κ. Χρήστος Σταϊκούρας, σχετικά με την 5η Επικαιροποίηση του Προγράμματος Οικονομικής Πολιτικής («Μνημόνιο») από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο).

Η αναποτελεσματικότητα της τουρκικής διπλωματίας.

2011-12-27T13:10:00.000-08:00

Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Αν κάποιοι στην Ελλάδα δεν πίστευαν ακόμα ότι το γελοίο δεν σκοτώνει, τώρα πρέπει να παραδεχτούν ότι τους το έχει αποδείξει η τουρκική διπλωματία. Και αυτήν την απόδειξη δεν την έκανε μόνο σε ένα τομέα. Αν σκεφτούμε επιπλέον ότι ο τουρκικός ποινικός κώδικας τιμωρεί με φυλάκιση την αναφορά στα κατεχόμενα της Κύπρου αλλά και τη γενοκτονία των Αρμενίων, τότε μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της ανικανότητας της σε εθνικά ζητήματα…
Και από πλευράς στρατηγικής και γεωστρατηγικής έχει καταφέρει να τα κάνει κρόσσια με το Ισραήλ και με τη Γαλλία. Έτσι συνειδητοποιούμε ότι τα μεγάλα λόγια και το στρατηγικό βάθος του υπουργού εξωτερικών δεν είναι παρά μικρές πράξεις και στρατηγικό λάθος. Βέβαια έχουμε κι εμείς ραγιάδες που πιστεύουν στο μεγαλείο του, αλλά προφανώς επειδή θέλουν να το πιστεύουν για άλλους λόγους. Συνεχώς κατηγορούμε την Ελλάδα για την αναξιοπιστία της σε φάση κρίσης, αλλά η Ελλάδα είναι εδώ, κρατιέται και αντιστέκεται. Γιατί οι ίδιοι δεν κάνουν αναφορές για την τουρκική διπλωματία που δεν ζει καν το πρόβλημα της κρίσης. Γιατί δεν λένε ξεκάθαρα ότι και με το θέμα της κυπριακής ΑΟΖ και με το θέμα της γαλλικής βουλής, έλαβε δύο σοβαρά χτυπήματα ως κράτος που θεωρεί τον εαυτό του αξιόλογη δύναμη; Γιατί δεν λένε ότι ακόμα και με τις τουρκικές πιέσεις η κυπριακή δημοκρατία και η γαλλική δημοκρατία συνέχισαν ακάθεκτοι το έργο τους για τα δικά τους συμφέροντα και τα ανθρώπινα δικαιώματα; Οι ίδιοι οι ηττοπαθείς που δεν παύουν να ασκούν κριτική στο λαό μας διότι είναι δημοκρατία , δεν κατηγορούν την αναποτελεσματικότητα ενός θεσμού που δεν έχει καμιά σχέση με την δημοκρατία. Μας κατηγορούν για αναποφασιστικότητα σε πολιτικό επίπεδο, αλλά αν είναι να λέμε αυτά που λέει και ο πρόεδρος και ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, να μας λείπουν. Ο λαός μας ξέρει και από τραγωδία και από κωμωδία δεν έχει ανάγκη επιπλέον το γελοίο. Οι πολιτικοί μας δεν έχουν ανάγκη από τέτοια παραδείγματα. Κι όσο αφορά στο λαό μας, η φτώχεια δεν χτύπησε ποτέ την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ακόμα και με αυτές τις συνθήκες παραμένουμε ένας από τους πιο φιλόξενους λαούς του κόσμου. Όχι πρέπει να καταλάβουν οι δικοί μας ότι πρέπει να σταματήσουμε να μεγαλοποιούμε μόνοι μας τις δυνατότητες της τουρκικής διπλωματίας. Ας συγκεντρωθούμε στην ουσία και στην ανάγκη, κι ας σταθεροποιήσουμε την πορεία μας με τα πρότυπα της ιπποσύνης, της αντίστασης και της θυσίας για να δείξουμε την αξία μας ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες, διότι ο ελληνισμός είναι παράδειγμα για την ανθρωπότητα.

Νικημένος νικητής ο Βατοπεδινός Ηγούμενος Εφραίμ

2011-12-27T12:58:00.000-08:00

Γράφει ο Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης
Ο Ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ εκρίθη ύποπτος φυγής στο εξωτερικό ή συνεχιστής άλλων «εγκλημάτων» και γι’ αυτό αποφασίστηκε η προφυλάκισή του.
Το πλήθος του κόσμου θεωρεί άδικη αυτή την απόφαση, πολιτικό παιχνίδι, στάχτη στα μάτια, μετατόπιση της προσοχής, δήθεν εξυγίανση, κάθαρση και άξια τιμωρία.
Έμπειροι δικαστικοί κύκλοι κρίνουν την απόφαση ανίσχυρη, ατεκμηρίωτη, πραξικοπηματική, επιβεβλημένη άνωθεν.
Η αδικία δεν στρέφεται μόνο κατά του ηγουμένου, αλλά κατά της Εκκλησίας και του τίμιου ράσου. Θεωρείται αρχή διωγμών και ωδινών.
Πάντοτε κρίνονται και οι κρίνοντες. Δεν πρόκειται για ωμή παρέμβαση στη δικαιοσύνη.
Το ίδιο έντιμο δικαστικό σώμα θα πρέπει να διαφυλάξει άμεσα για περιορισμένης ανεξαρτησίας δύναμη της ελληνικής δικαιοσύνης.
Εγχώριοι και ξένοι ειδήμονες κρίνουν ότι στην παρούσα περίπτωση επηρεάστηκε η δικαιοσύνη κατόπιν πιέσεων.

Είναι απορίας άξιο ότι η απόφαση αυτή πάρθηκε παραμονή Χριστουγέννων και χρήζει ιδιαίτερης προσοχής κι ερμηνείας.
Είναι σαν να λέει «Εσείς οι χριστιανοί, τι θέλετε να πάτε αύριο στην εκκλησία; Δεν βλέπετε τα χάλια των εκπροσώπων της και μάλιστα ενός Αγιορείτη ηγουμένου; Μην έχετε καμία σχέση με κανένα απ’ αυτούς. Πρόκειται για την συμφορά του έθνους».
Εκτεθειμένοι δημοσιογράφοι ζητωκραυγάζουν για την επιτυχία τους, παρότι κατηγορήθηκαν και τιμωρήθηκαν για την κατάθεση ψευδών στοιχείων.
Δυστυχώς όμως, την κρίσιμη αυτή ώρα βρέθηκαν και ρασοφόροι που χάρηκαν γι’ αυτή την απόφαση κατά του ηγουμένου. Συνήργησαν κάποιοι κάποτε μάλιστα σε αυτή.
Πώς να δικαιολογήσει κανείς την εμπαθή χαρά τους; Ίσως μόνο ψυχολογικά.
Δεν θα θελήσω να εκθειάσω, να κολακεύσω και να παρηγορήσω τον ηγούμενο.
Όμως αδυνατώ να μην του συμπαρασταθώ, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι σε κάτι φταίει.
Η φιλόθεη αδελφότητα των 120 μελών χρειάζεται οπωσδήποτε στήριξη.
Παρά τις τόσες κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν κατά του προσώπου του Γέροντός της παραμένει ομόψυχη, εδραία και στερεά ενωμένη.
Μπορούν, υποτίθεται πνευματικοί άνθρωποι, που σε αυτή την τραγική κατάσταση, να μένουν ασυγκίνητοι και αδιάφοροι;
Όπως έχω ξαναγράψει με προβληματίζει θετικά ο τρόπος αντιμετώπισης του προβλήματός του, μ’ εμπιστοσύνη κι ελπίδα στον Θεό και στη Θεοτόκο, με ανυπόκριτη πραότητα και ειλικρινή συγχωρητικότητα.
Ένας ηγούμενος αγιορείτης είχε σχεδιαστεί να συλληφθεί με χειροπέδες, με κάλυψη από πολλές κάμερες, να οδηγηθεί στο τμήμα μεταγωγών ώστε να γελοιοποιηθεί, να εξευτελισθεί ως ληστής, εγκληματίας και απατεώνας και μάλιστα παραμονή Χριστουγέννων.
Οι ειδήσεις αναφέρουν ότι το Άγιον Όρος φυλάγεται από αέρος, θαλάσσης και ξηράς, για να μην εξαφανιστεί ο ηγούμενος Εφραίμ.
Είναι σοβαρά όλα αυτά; Πού να διαμαρτυρηθούμε; Ποιος ακούει; Η κύρια κατηγορία συμπυκνώνεται ότι ο ηγούμενος αγωνίσθηκε για την διασφάλιση της περιουσίας της Μονής που παρέλαβε!
Αν δεν το έκανε θα ήταν υπόλογος. Φοβούμεθα ότι με την πράξη αυτή οι κατήγοροι της Μονής και του ηγουμένου της θέλουν να πλήξουν την εκκλησία, να μην την έχουν συνεχώς μπροστά στα πόδια τους.
Να την αποδυναμώσουν και να την περιορίσουν στο καθαρά φιλανθρωπικό της έργο. Το έργο αυτό από ετών πραγματοποιεί ο και ο ηγούμενος Εφραίμ φιλότιμα, φιλόστοργα και αδιαφήμιστα.
Πιστεύω να κοιμούνται με ήσυχη συνείδηση οι συνεργοί αυτής της απόφασης. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει πως ο πιο γλυκός ύπνος είναι με ήσυχη συνείδηση. Εύχομαι οι κρίνοντες να ησυχάζουν και οι αντίθετοι να αισθάνονται αναπαυμένοι.
Η ησυχία και η ανάπαυση όμως δεν επικρατούν δίχως γνησιότητα, ειλικρίνεια και ανυποκρισία.
Ο Θεός υπάρχει, συνεχίζει να παρατηρεί τα βάθη των καρδιών και θα ανταποδώσει την κατάλληλη ημέρα τ’ άξια και δίκαια.
Το Άγιον όρος δεν είναι λέσχη, καταγώγιο, χθεσινό κατασκεύασμα και σύγχρονη στοά. Έχει ιστορία, προσφορά, παράδοση και παραγωγή αγίων και στελέχωση εναρέτων.
Είναι άξιο σεβασμού και προσοχής. «Ένας εισαγγελέας, τηρητής του νόμου, δεν μπορεί να μην αναγνωρίζει τα θέσμια του ιερού τόπο μας. Να μην παρουσιάζεται στην Ιερά Επιστασία, να μην συνοδεύεται στην Μονή Βατοπαιδίου από επιστάτη, να μην αναγνωρίζει την αρχή του Αγίου Όρους. Να μεταβαίνει στην Μονή ως δήμιος, συνοδευόμενος από δεκάδες οπλοφορούντων αστυνομικών.
Ποιος πηγαίνει να συλλάβει αρχιλήσταρχο, αρχιμαφιόζο, τρομοκράτη, σωματέμπορο, έμπορο ναρκωτικών ή εγκληματία πολέμου; Μήπως επιστρέφουμε σε Μεσαίωνα; Μήπως η όλη αυτή σκηνοθεσία αποσκοπούσε στην καταρράκωση θεσμών ιερών;
Δικαιολογημένα αντιδρά η Ιερά Κοινότητα, αρκετοί αρχιερείς, έγκριτοι νομικοί, πλήθος προσωπικοτήτων και πιστών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Είναι γεγονός πως όσοι ανέμεναν ότι θα ανεβάσουν τα ποσοστά τους έτσι μάλλον τα μείωσαν ικανά.
Ακόμη και άνθρωποι που αμφέβαλλαν για την υπόθεση αυτή και είχαν επηρεαστεί από ορισμένα Μέσα Ενημέρωσης σήμερα αντιλαμβάνονται το ανόσιο παιχνίδι που παίχθηκε απέναντι του ηγουμένου, ο οποίος θα κερδίσει τον μισθό των καμάτων του.
Οι απέναντί του κρίνονται αυστηρά, ζυγίζονται προσμετρούνται και προσπερνώνται . Ο Ηρώδης της Βηθλεέμ επιτέλεσε το έργο του και αιματοκύλισε την Ιουδαία.
Η Ηρωδιάδα χόρεψε καταπληκτικά και κέρδισε την κεφαλή του Ιωάννη.
Φάνηκε πως νίκησαν, μα τελικά έχασαν.
Μερικές φορές οι νικημένοι είναι οι πραγματικοί νικητές, όπως ο Χριστός στον Σταυρό, μετά τον οποίο έπεται η αντίσταση.
Πνευματικά νικηφόρα θα καταλήξει και αυτή η υπόθεση.
Μόνο λυπάμαι πολύ τους επηρμένους αδικούντες.

Πηγή:Romfea.gr

Γαλλία: Ψηφίστηκε το ν/σ για τη γενοκτονία των Αρμενίων

2011-12-22T09:45:00.000-08:00

Την ανάκληση του πρέσβη της στη Γαλλία ανακοίνωσε η Άγκυρα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την υπερψήφιση του ν/σ που ποινικοποιεί την άρνηση της γενοκτονίας των Αρμενίων. Την ευγνωμοσύνη της προς τη Γαλλία εξέφρασε η Αρμενία.

Το σχέδιο νόμου που καθιστά ποινικό αδίκημα την άρνηση της αναγνώρισης ως γενοκτονίας της μαζικής σφαγής το 1915 των Αρμενίων από τους Τούρκους Οθωμανούς ενέκρινε την Πέμπτη η γαλλική Εθνοσυνέλευση, παρά τις απειλές και την αγανάκτηση της Τουρκίας και την παρουσία πολλών χιλιάδων διαδηλωτών έξω από την Εθνοσυνέλευση.

Το σχέδιο νόμου υιοθετήθηκε από πολύ μεγάλη πλειοψηφία των περίπου πενήντα βουλευτών που ήταν παρόντες, ενώ περίπου 6 ψήφισαν κατά. Το σχέδιο νόμου, το οποίο έχει δημιουργήσει ένταση ανάμεσα στο Παρίσι και την Άγκυρα, θα κατατεθεί στη συνέχεια στη Γερουσία, όπου θα συζητηθεί το 2012.

Οι υποστηρικτές του εκφράζουν την ελπίδα ότι θα υιοθετηθεί και από τη Γερουσία πριν από την διακοπή των εργασιών του γαλλικού Κοινοβουλίου στα τέλη Φεβρουαρίου εν όψει προεδρικών εκλογών.

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, ο Τούρκος πρεσβευτής στη Γαλλία θα αποχωρήσει την Παρασκευή από τη χώρα, όπως ανακοίνωσε εκπρόσωπος της πρεσβείας. Ο εκπρόσωπος Ενγκίν Σολάκογλου δήλωσε ότι «ο πρεσβευτής θα αναχωρήσει για την Τουρκία αύριο [όπου θα παραμείνει] επ’ αόριστον».

Ερντογάν: «Ανεπανόρθωτες πληγές»

Η υιοθέτηση του νομοσχεδίου από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση θα ανοίξει «ανεπανόρθωτες πληγές» στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Γαλλίας, προειδοποίησε ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. «Δυστυχώς, η πρόταση αυτή υιοθετήθηκε παρά τις προειδοποιήσεις μας [...] Θα ανοίξει ανεπανόρθωτες και πολύ σοβαρές πληγές στις διμερείς σχέσεις μας», είπε ο Ερντογάν μιλώντας στους δημοσιογράφους.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός χαρακτήρισε «ρατσιστικό, μεροληπτικό και ξενοφοβικό» το επίμαχο νομοσχέδιο. Όπως είπε ο Ερντογάν, η Τουρκία αποφάσισε να ματαιώσει όλες τις συναντήσεις με Γάλλους αξιωματούχους και να «παγώσει» την πολιτική και στρατιωτική συνεργασία της με το Παρίσι. Επιβεβαίωσε δε ότι, πέραν της ανάκλησης του Τούρκου πρέσβη στο Παρίσι, ακυρώνονται και οι στρατιωτικές ασκήσεις που επρόκειτο να γίνουν από κοινού με τις γαλλικές δυνάμεις.

«Δεν έχουμε γενοκτονίες στην ιστορία μας. Θα πούμε (στον κόσμο) τις γαλλικές θηριωδίες που έχουν ξεχαστεί», είπε ο Ερντογάν. Εκτός των άλλων, τα γαλλικά στρατιωτικά αεροσκάφη δεν θα επιτρέπεται πλέον να πετούν πάνω από τον τουρκικό εναέριο χώρο και τα γαλλικά πλοία δεν θα μπορούν να ελλιμενίζονται σε τουρκικά λιμάνια. Όλες οι στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές και εκπαιδευτικές ανταλλαγές, επισκέψεις και συναντήσεις επιτροπών ματαιώνονται.

Ο Ερντογάν διευκρίνισε ότι μια συνάντηση οικονομικής συνεργασίας που ήταν προγραμματισμένη για τον Ιανουάριο ακυρώνεται επίσης.

Από πλευράς Γερεβάν, ο υπουργός Εξωτερικών της Αρμενίας Έντουαρντ Ναλμπαντιάν εξέφρασε την «ευγνωμοσύνη» της χώρας του στη Γαλλία μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου σε συνέντευξή του στο Γαλλικό Πρακτορείο. «Θέλω για άλλη μια φορά να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στις αρχές της Γαλλίας, την Εθνοσυνέλευση και το γαλλικό λαό», δήλωσε ο επικεφαλής της αρμενικής διπλωματίας.
Πηγή: ant1.gr

Όχι νέους φόρους, επανέλαβε ο Σαμαράς στην Τρόικα . Πέφτει η κυβέρνηση!

2011-12-15T07:02:00.001-08:00

Στην …καθιερωμένη πλέον συνάντηση του κλιμακίου της τρόικας με τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας που πραγματοποιήθηκε σήμερα στα Κεντρικά Γραφεία του κόμματος, ο Αντώνης Σαμαράς επανέλαβε ότι δεν δέχεται την επιβολή νέων φόρων. Αντιθέτως, τόνισε, πρέπει να αρχίσουν οι μειώσεις φόρων, επειδή η ελληνική οικονομία δεν αντέχει άλλο.
Κατά τη συνάντηση ήταν φανερό επίσης ότι όλοι πλέον αντιμετωπίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου όχι μόνο ως μεταβατική κυβέρνηση αλλά ως …προσωρινή. Θέμα της συνάντησης ήταν το νέο πρόγραμμα της Τρόικας το οποίο όμως και οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ότι θα το διαπραγματευτούν με την κυβέρνηση Σαμαρά.
Ως εκ τούτου προκύπτει ότι αν η ΝΔ δεν συμφωνήσει με τη λήψη νέων μέτρων, σύντομα θα οδηγηθούμε σε εθνικές εκλογές, ίσως νωρίτερα και από την συμφωνημένη ημερομηνία της 19ης Φεβρουαρίου.

Στη συνάντηση που διήρκεσε περίπου μιάμιση ώρα συμμετείχαν ο υφυπουργός Οικονομικών, καθηγητής Γιάννης Μουρμούρας, οι αναπληρωτές του Τομέα Οικονομίας, Χρήστος Σταϊκούρας, και Νότης Μηταράκης και ο σύμβουλος του προέδρου Χρύσανθος Λαζαρίδης.

«Η μεγάλη ληστεία»

2011-12-15T06:53:00.000-08:00

Το άρθρο δημοσιεύεται στο τεύχος Νοεμβρίου 2011 της

Athens Review of Books και έχει τίτλο

«Η μεγάλη ληστεία»
(Διαβάστε το όλο. Θα αυξηθεί κατακόρυφα η οργή σας και δεν θα πιστεύετε
τις αποκαλύψεις οι οποίες λόγω του έγκριτου δημοσιογράφου είναι όλες
τεκμηριωμένες).

7 Nοεμβρίου , 2011.

Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια
ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του
Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται
οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος
Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο
μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας. Ο Aνδρέας Παπανδρέου είναι
σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου
και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να
μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την
ώρα της μεγάλης εισβολής.
«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης,
μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές
σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να
φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το
ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και
αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες
τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς.».

«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου.
«Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ
θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό. Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το
χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες.», προσθέτει ο
πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε
πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή
εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής.
Γνώριζε επίσης ο ίδιος - όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου - ότι στην διεθνή
κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια,
που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό
ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το
χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε
να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά
του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ,
δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του - όπως είχε
αποκαλύψει στον γράφοντα - Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και,
δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα
μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου
μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ,
εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική,
αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να
διαθέτει ένας λαός. Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος,
επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο
Ανδρέας Παπανδρέου - ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της-
ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με
άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό
την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ
«κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως,
στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς
επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να
συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο
ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην
Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση
απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα
που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι
πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη
πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας
συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό -αν όχι
αποκλειστικό- στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντως
κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο,
το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως
τον Ιούλιο του 1989.

2. Η δημιουργία των μηχανισμών
Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή
του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν
αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική
περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία
η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή,
σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως
άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε
αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την
επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν
δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του
πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές
αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε -και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε- να
δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική
προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα.
Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει
χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του
οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά,
δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως
στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία
ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η
Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε
εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία
τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου
Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το
1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν
διπλασιασθεί χωρίς να
γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με
αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το
έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι
το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές
της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά
χάνεται. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους,
συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους,
κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του
Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην
Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά
Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για
πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων,
επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και,
βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο
διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη
δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους
δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια
φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσων
μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις
και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό
οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές
έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί
κανείς. Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η
Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200
σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει
αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο
περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη
Στεργίου, αρχισυντάκτη του Οικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999
και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό
Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της
χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από
την Ευρωπαϊκή Ένωση - χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή
είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος
τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτωριανούς της «Αλλαγής».

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον
κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα
πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι -
κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς
της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως
καθόλου.

3. Αριθμοί και γεγονότα

Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί
πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν
ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο
πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία
είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι' αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και
αναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού
τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια - η οποία είναι και ένας από
τους όρους λειτουργίας της - αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την
αποτρέπει.

Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση
«επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη
περισσότερο, να αναδείξει. Γι' αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να
δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας
στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα
5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με
αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος
αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ.
ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των
χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν
προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο
κόστος της τελευταίας - και το συνολικό αυτό ποσόν είναι
αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια
δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες - ο αριθμός των οποίων
είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη
διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) - είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και
κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία -όπως, για
παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των
οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση- επιβάρυναν,
σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4%
του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική
οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και
σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει
να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά
επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη,
έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000
άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το
απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ - κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις
ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το
ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική
αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα,
επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι
δύσκολο να υπολογισθούν.

Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την
χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε
μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με
24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια
εφάπαξ.

Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές
διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής
περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας.
Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό
Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά,
συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε
πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων
θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000
εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να
εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη,
υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο "Τον
δρόμον τετέλεκα" [4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος
του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε
οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε
προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε
απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει
όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει
σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά,
ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη. Το ποσόν αυτό, βέβαια,
ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ.
Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή
του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς
Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και
γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού
Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην
ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου
Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα
ποσόν της τάξεως των 5 δισ. Ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε
αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως
«επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που,
υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της
γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους
τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με
μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν .γραφή και ανάγνωση.
Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του
δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία,
δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο
εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ
πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους.

Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς
της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών. Για παράδειγμα,
επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην
δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό
και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε
> περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν
τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα
συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι
ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα
έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο
του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον
απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους
πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του
χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι' αυτό και
επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από
τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία
πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές
του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά
εφιαλτικά γρήγορα.

[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα., Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.

[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, όπως
περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς. Βλ. τη
μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός Ταχυδρόμος,
8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το 1985
προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο
> http://tiny.cc/j3jax

[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005,
Παπαζήση, Αθήνα 2005.

[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.

Η Δικαίωση των Πρωτοβουλιών του Αντώνη Σαμαρά

2011-12-10T08:25:00.000-08:00

Η απόφαση του Eurogroup για την εκταμίευση της 6^ης δόσης συνιστά θετική εξέλιξη, ιδιαίτερα σε μια περίοδο σοβαρότατων κλυδωνισμών του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Παρά την αβεβαιότητα που προκαλεί η εντεινόμενη κρίση στην ευρωπαϊκή οικονομία η απόφαση αυτή κλείνει για την Ελλάδα τον οδυνηρό κύκλο που άνοιξε η τραγική έμπνευση της κυβέρνησης Παπανδρέου για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος.

Μια απόφαση που απείλησε να εκτροχιάσει εξ ολοκλήρου την πορεία της χώρας και την οδήγησε στα όρια της εξόδου της από την ευρωζώνη. Ταυτόχρονα καταρράκωσε κάθε ίχνος αξιοπιστίας προς το εξωτερικό ενώ προκάλεσε την εκροή πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες.

Η επιλογή αποστολής της επιστολής από τον Αντώνη Σαμαρά προς τους εταίρους και δανειστές μας -ακριβές απόσπασμα (οικονομικό σκέλος) της επιστολής προς την ηγεσία του ΕΛΚ - αποδείχθηκε καταλυτική διότι έτσι, ο πρόεδρος της ΝΔ:

Ξεμπλόκαρε την 6^η δόση.
Δεν διαπραγματεύτηκε την εθνική αξιοπρέπεια.
Δεν συμφώνησε με τη λάθος συνταγή που ασκείται ως σήμερα.
Δεν άλλαξε όσα υποστήριζε ως εκείνη τη στιγμή για την ανάγκη εφαρμογής μιας διαφορετικής συνταγής.

Επιπρόσθετα, παρά τη δυσχερή συγκυρία με την αξιοπιστία της χώρας, μετά την απόφαση του κ. Παπανδρέου για δημοψήφισμα, καταρρακωμένη και την απειλή της στάσης πληρωμών από το κράτος ο Αντώνης Σαμαράς πέτυχε:

· Να εξασφαλίσει τη δυνατότητα η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις προσεχείς εκλογές να τροποποιήσει την οικονομική πολιτική, και να εφαρμόσει διαφορετικές βιώσιμες εναλλακτικές πολιτικές.

Η Νέα Δημοκρατία, ως η δεσπόζουσα πολιτική δύναμη, με μοναδικό κριτήριο το όφελος του τόπου, παρενέβη και επιδεικνύοντας αποφασιστικότητα και υπευθυνότητα έβαλε τέλος στους καταστροφικούς ερασιτεχνισμούς του κ. Παπανδρέου.

Το δημοψήφισμα, για το οποίο οι εμπνευστές του ακόμη και σήμερα δεν δείχνουν να έχουν κατανοήσει τι ζημιά έχει προκαλέσει στη χώρα, ακυρώθηκε.
Συγκροτήθηκε μια μεταβατική κυβέρνηση χωρίς τον κ. Παπανδρέου στη θέση του πρωθυπουργού, με αποκλειστικό έργο την υλοποίηση των αποφάσεων της συνόδου της 26^ης Οκτωβρίου.
Συμφωνήθηκε η διεξαγωγή εκλογών σε σύντομο χρονικό διάστημα, δηλαδή μετά την ολοκλήρωση της εφαρμογής των αποφάσεων της συνόδου και του PSI, με καταλληλότερη ημερομηνία την 19^η Φεβρουαρίου.
Η αποχώρηση του κ. Παπανδρέου από την πρωθυπουργία και η δέσμευση για τη διενέργεια εκλογών συνετέλεσαν και στη δημιουργία ηπιότερου κοινωνικού κλίματος το οποίο η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είχε δυναμιτίσει, θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια την κοινωνική συνοχή.

Η σημασία των παραπάνω επιτείνεται από το γεγονός ότι σήμερα, οι προβλέψεις της Νέας Δημοκρατίας, δυστυχώς. επιβεβαιώνονται με τον πιο επώδυνο τρόπο. Εκτιμήσεις όπως του ΟΟΣΑ ή της Τράπεζας της Ελλάδος για το μέγεθος της ύφεσης και της ανεργίας δείχνουν την αδήριτη ανάγκη για την αλλαγή πολιτικής. Αλλαγή που θα γίνει εφικτή με την εκλογή από το λαό μιας κυβέρνησης με πρόγραμμα που μπορεί να φέρει και ανάκαμψη και ανάπτυξη, που μπορεί να προκαλέσει την επιζητούμενη επανεκκίνηση στην οικονομία και στην κοινωνία.